Z głową w butelce

Przez długi czas traktowałam własne emocje jako dowód na to, że coś jest ze mną nie tak. Dziś wiem, że uczucia nie muszą być wytłumaczalne. Mogę kogoś kochać, I nie usprawiedliwiać jego czynów. Mogę tęsknić i nie wracać, ale mogę współczuć człowiekowi, który zrobił coś niewybaczalnego dla mnie, nie odbierając przez to znaczenia krzywdzie, którą komuś wyrządził. Zabił dziecko tylko dlatego, że wsiadł za kierownicę po alkoholu, bo się poczuł pewnie mocniejszy od samego Boga. Przez wiele tygodni sama siebie pytałam, dlaczego nie dopilnowałam, żeby poszedł na terapię. A nie pytałam się w ogóle, dlaczego prowadził po alkoholu. Jak głupim trzeba być. Nie pytałam się, dlaczego wsiadł do samochodu, tylko czemu ja go nie dopilnowałam. A to też część współuzależnienia, w którym tkwiłam. Że siedzę i zastanawiam się, czy gdybym mocniej naciskała na terapię, znalazła lepszego specjalistę, postawiła ultimatum, wcześniej się wyprowadziła albo zrobiła jeszcze jedną rzecz, to ta dziewczynka by nadal żyła.