Jak nauczyć się władzy? Inspiracje z Hollywood! 👑 | Michael Ovitz | Bartek Majewski | Interesy #92

Dzień dobry Państwu, spotykamy się w interesach. Ja nazywam się Bartosz Majewski i chcę Wam dzisiaj opowiedzieć o książce Who is Michael Ovitz? Proszę bardzo, jaka oryginalna okładka. Autorem tej książki, na pewno się tego nie spodziewacie, jest Michael Owic. Książka wyszła w 2018, a w Polsce nigdy. Dla mnie Owic był kompletnym anonimem do tego momentu, w którym on wyskakuje jak królik z kapelusza w historii Travisa Kalakanika opowiedzianej w podcaście This Week in Startups w 2016 roku. Książkę przeczytałem zaraz po premierze i zrobiła na mnie takie wrażenie, że zacząłem od tej pory chłonąć właściwie wszystko o OWIC-u i CAA, co się da.

To jest pamiętnik człowieka, który w pewnym momencie sprawował największą władzę w jednym z najważniejszych sektorów całej amerykańskiej gospodarki. W tym sensie to jest książka dużo bardziej o sprawowaniu władzy niż o rozrywce. Czyta się więc to trochę jak 48 praw władzy Greena, ale pisane z pozycji pierwszej osoby, trochę tak jak pisane są medytacje Marka Aureliusza. Zresztą dam wam próbkę, mówi Michael Ovitz. Posłuchajcie. Nie mogłem spać w nocy, więc zszedłem na dół i zacząłem oglądać Terminatora 2 w telewizji. Było tak późno, że wydawało się jakby cały świat już spał. Z mojego salonu wysoko w Beverly Hills, Blast, Los Angeles, w dole przypominał mi zapalanie się światem na pustej scenie. Kiedy patrzyłem, jak Arnold Schwarzenegger rozwala swoich wrogów, nagle odciśniło mnie.

A wszystko dlatego, że nasi agenci mieli przy sobie ciężki kij. Ukryte zagrożenie strasznymi konsekwencjami, jeśli kupujący nie zrobi tego, czego chcieliśmy. Bojkot ze strony naszych talentów, wszystkie najlepsze filmy trafią gdzieś indziej, totalne upokorzenie. Nauczyłem naszych agentów, żeby sięgali po kij każdego dnia, ale nigdy lub prawie nigdy go nie podnosili. Władza jest tylko władzą, dopóki jej nie wykorzystasz. To wszystko kwestia postrzegania. Byłem tym kijem. Najbardziej przekonywującym argumentem, jaki nasi agenci mogli przekazać upartemu dyrektorowi było, nie mam uprawnień, żeby sfinalizować transakcję za taką kwotę, więc będziesz musiał porozmawiać z Michaelem. To była ostatnia rzecz, jakiej dyrektor chciał, bo wiedział, że zażądam jeszcze więcej. Lepiej zamknąć sprawę teraz na nieakceptowalnej kwocie, niż dać się wciągnąć w stratosferyczne sfery, gdy już będzie ze mną na telefonie.

który posiadał każdy z sześciu wspólników, będę musiał rozważyć inne opcje. Wiedziałem, że Ron nie będzie chciał narażać tego, co zbudowaliśmy. Często wysnę po roli mojego agenta, przekazując w obie strony wiadomości. Lubił być szeptem owica, więc byłem pewien, że spełni moją prośbę. I rzeczywiście, kiedy porozmawiał z innymi, zrozumieli, że ewidentnie zostałem liderem firmy. Zastąpiłem Rolanda na stanowisku prezesa i dostałem większy pakiet akcji. W 1982 Mike przeszedł na emeryturę, a my wykupiliśmy jego udziały za 750 tysięcy dolarów. Zawodowo? Misja wykonana. Emocjonalnie jednak właśnie nacisnąłem przycisk samozniszczenia. Tyle, że miało minąć 16 lat zanim to się stało. Bill Haber nigdy mi tego nie wybaczył. Później powiedział, że zgoda na oddanie Michaelowi części moich udziałów to był mój jedyny zawodowy żal.

Trzecią jest Hollywood i to, jak działa maszyneria, cały ten system rurek, który umeblował de facto wyobraźnię milenialsów. Ta trzecia jest oczywiście najbardziej ciekawa z perspektywy takiego losowego czytelnika, ale dwie pierwsze są dużo bardziej użyteczne. Jednak ta trzecia jest takim wspaniałym pamiętnikiem skutecznego przedsiębiorcy, który kolejno zamyka transakcje. Mam dla Was przykład. Posłuchajcie. Biorąc pod uwagę bliskie powiązania Stevena z Sidem Scheinbergiem z Universal, nie było aukcji praw do ekranizacji. Zadzwoniłem do Sida i powiedziałem, mam dobrą i złomą wiadomość. Którą chcesz najpierw? Dobrą wiadomość? Zapytał niepewnie. Dobrą wiadomością jest to, że mamy książkę Michaela Craichtona o dinozaurach, która ukaże się za sześć miesięcy.

Steven zobowiązał się wyreżyserować ją jako swój kolejny film. Michael napisze scenariusz z Davidem Keppem. Kathy Kennedy mówi, że da się to zrobić za 60 milionów, wszystko w cenie. Brzmi fantastycznie. A jaka jest zła wiadomość? Odpowiedziałem. Zła wiadomość jest taka, że to my jesteśmy właścicielami, a ty nie. Sid nerwowo się zaśmiał i zapytał. No i jak to naprawić? Przedstawiłem umowę, bardziej radykalną wersję tego, co zrobiliśmy przy bliźniakach. Wspólne przedsięwzięcie pół na pół między studiem a Michaelem i Stevenem, którzy zrzekli się z góry swoich honorariów administracyjnych. Gdy dochód brutto pokrył budżet, teraz kolejny dolar był dzielony po połowie. Jeśli film okazałby się klapą, moi klienci zostaliby z niczym, ale historia i talent twórców Jurassic Park sprawiły, że to było mądre ryzyko.

Ale to jest 20 rok jego liderowania tej firmie, więc to trochę tak jak z Picassem, którego ktoś kiedyś zapytał na ulicy, jak to możliwe, że za obrazek namalowany w 10 minut chce 50 tysięcy dolarów. Picasso odpowiedział, że nie chce tego za 10 minut, tylko za 30 lat, które doprowadziły do tego, że umie tak malować w takim czasie. A co robił Michael dziś już 78-latek? Przez ostatnie lata? Posłuchajcie. W 1999 roku Ron Conway zadzwonił i powiedział, znam tu pewnego młodego człowieka, który jest niezwykły. Zakłada firmę wyprzedzającą swoje czasy i chciałby się z tobą spotkać. Tą firmą była LoudCloud, a o tym młodym człowiekiem był Mark Andreessen, który będąc studentem wynalazł przeglądarkę internetową. Trzy lata później, w wieku 24 lat, spieniężył ją jako Netscape i trafił na okładkę Time'a.

Ci z Was, którzy widzieli mój film sprzed pięciu lat, to wiedzieli, ale delikatnie mówiąc, spojrzenie na Asics NZ, jak na firmę zajmującą się obsługą talentów w Silicon Valley, nie jest typowe, jeśli nie znasz tej książki i postaci Michaela Owica. Zakończymy ostatnią w tym odcinku historię, tym razem już pokazującą w jaki sposób działania agenta z Hollywood mogą pomóc startupowi z Silicon Valley. Posłuchajcie. W 2009 roku Peter Thiel, który sfinansował startup Palantir z własnych funduszy kwotą 200 milionów dolarów poprosił mnie o pomoc jego prezesowi Alexowi Karpowi. W rozszerzeniu działalności firmy ze współpracy wyłącznie z rządem i organami ścigania na świat biznesu zawęziliśmy potencjalne obszary zainteresowania do trzech. Zdrowia, gdzie z dużych zbiorów danych można było uzyskać informacje na temat podatności na choroby lub skuteczności leków.

Nieźle, jak na łowcę talentów i foundera jakiejś tam firmy usługowej. Polecam gorąco, jeśli jeszcze nie czytaliście. Mówłbym tak naprawdę długo, ale tutaj postawimy kropkę, bo ten odcinek nie może mieć dwóch godzin, a ja też nie chcę streścić wam całej książki, tylko zachęcić do jej przeczytania i zgłębienia historii CIA oraz Michaela Owica. Więc jeszcze raz, Michael Owic, Who is Michael Owic? Serdecznie zachęcam was do lektury i do zobaczenia w następnym odcinku.