#36 Sankcje, czyli broń silniejszego - LEKTURY

możliwości stosowania skutecznego tych sankcji. No i wreszcie należałoby wspomnieć, i to chwilę to zajmie, temu co się dzieje, jeśli chodzi o nakładanie sankcji na Rosję. To o czym słyszymy najczęściej w polityce, tym razem Unii Europejskiej, no ale też w wymianie pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Rosją, a przepraszam Unią Europejską, no to jest domaganie się tych sankcji na Rosję. W moim przekonaniu wojna na Ukrainie była po myśli Stanów Zjednoczonych. Celem było właśnie wywołanie konfliktu, który otworzy możliwość zastosowania na masową skalę sankcji na Rosję, które to sankcje właśnie wykonają swoje zadanie, to znaczy zdestabilizują to państwo i następnie wywołają zmianę reżimu.

a rząd upadnie, no to nic z tego się nie stało. Co więcej, ekonomia rosyjska okazała się bardziej wytrwała niż zakładano i to zdaje się, że również ku zdziwieniu samych polityków rosyjskich, czyli administracji rosyjskiej, no ale mamy obecnie już dziewiętnastą rundę sankcji Unii Europejskiej na Federację Rosyjską i końca nie widać, ale też nie widać jakichś bardzo poważnych skutków. Przede wszystkim dlatego chyba, że udało się Rosji skutecznie przekierować dostawy swoich najważniejszych surowców poza Europę, która była dużym konsumentem zwłaszcza rosyjskiego gazu. No i teraz ten gaz płynie gdzie indziej.

Trzyma kciuki tam za kolejne zdobycze terytorialne, ale rozumie punkt widzenia rosyjski i uważa, że w pewnym sensie to Rosja reprezentuje również ich własne czy też dążenia, czy bolączki, bo wcześniej oni albo dalej oni są też poddawani takim... represją w postaci sankcji. I tutaj na temat jeszcze tego tej polityki sankcji Unii Europejskiej na Rosję posługuję się tekstem Tomasa Faziego, który napisał świetny tekst właśnie o tym, w jaki sposób te sankcje właściwie w Europie zaczęły funkcjonować jako broń obosieczna, a właściwie nawet nie obosieczna, tylko jakiś rodzaj zorganizowanego europejskiego politycznego samobójstwa.

Pisze on tak. Przed inwazją na Ukrainę w 1922 roku Rosja była największym dostawcą ropy naftowej i gazu ziemnego do Unii Europejskiej. Od tego czasu udział Rosji w imporcie ropy do Unii Europejskiej spadł z 29% do 2%, a gazu z 48% do 12%. To jest wyraźne. jednak import nie został całkowicie wstrzymany. Dwa rurociągi dalej istnieją, to jest rurociąg Drużba Przyjaźń, który nadal dostarcza ropę na Węgry i Słowację, nawiasem mówiąc ostrzeliwany przez stronę ukraińską, była wielka awantura między Węgrami i Słowacją, a... A Ukrainą w tej kwestii Unia Europejska w ogóle wsparła Ukrainę, co jest też ewenementem, bo kraj spoza Unii został postawiony wyżej niż członkowie Unii Europejskiej w tym sporze.

To jest właśnie, może tak powiem, kondycja Unii Europejskiej dzisiaj. Ale także jest rociąg TurkStream, który dostarcza gaz do Bułgarii, Węgier, Grecji i Rumunii. W międzyczasie Unia Europejska pośpiesznie zastąpiła rosyjski gaz z rurociągów, tak zwanym LNG, czyli gazem ciekłym, droższym i bardziej niestabilnym, którego całkowity import do Unii Europejskiej wzrósł dwukrotnie, ponad z 20% do 50%. I prawie połowa tego gazu pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, czyli po prostu Stany Zjednoczone, jakby to powiedzieć, skorzystały z tego odcięcia Europy od rosyjskich surowców.

Więc jeśli by to było wszystko, to można by powiedzieć, po co my mamy ściągać o wiele droższy, dostarczany przez przecież tankowce, przez cały ocean gaz, który... po trzecie jest o wiele bardziej szkodliwy dla środowiska niż ten przesyłany rurociągiem gaz rosyjski, poza tym, że jest droższy, to jest zupełnie nieopłacalne i gospodarka Unii Europejskiej będzie na tym cierpiała, no bo wszystko będzie droższe, w związku z tym na przykład konkurencyjność produktów przemysłu europejskiego czy jakichś innych... usług czy w ogóle wszystkich inicjatyw ekonomicznych, nazwijmy to w ten sposób, będzie wyższy ze względu na to, że na wstępie płacimy więcej za elektryczność, za energię itd.

To już by był i powinien być chyba element namysłu, ale to nie wszystko. ironią losu, to pisze Tomas Fazzi dalej, jest to, że podczas gdy Unia Europejska chwaliła się ograniczeniem importu rurociągowego z Rosji, po cichu zwiększyła zakupy rosyjskiego LNG, z którego większość trafia do Francji, Hiszpanii, Holandii, Belgii i Włoch, czyli my mówimy oficjalnie w Europie, nie bierzemy rosyjskiego gazu, odcinamy się od Nord Stream 2 i w ogóle wszystkiego co rosyjskie, ale kupujemy ten ciekły gaz, który dostarczany jest innymi kanałami, z Rosji. Oczywiście jest to wymuszone, bo nie można zastąpić tych dostaw w całości, ale pojawia się element pewnego absurdu.

To wynika z opłacalności tego zakupu LNG z Rosji, ale też umów, które wciąż obowiązują i wiążą. kraje europejskie. Fazji pisze dalej. Nic jednak nie ilustruje absurdalności systemu sankcji Unii Europejskiej bardziej niż fakt, że Europa nadal pośrednio importuje duże ilości rosyjskiej ropy również. Zamiast kupować tanią ropę bezpośrednio od Rosji, jak to miało miejsce wcześniej, obecnie nabywa produkty rafinowane od krajów takich jak Indie i Turcja, które importują rosyjską ropę, rafinują ją i sprzedają z powrotem do Europy ze znaczną marżą. To znaczy, zamiast kupować bezpośrednio od Rosji, kupujemy to samo, co Rosja eksportuje do Indii i Turcji.

Indie i Turcja zwiększają cenę i my ten sam produkt kupujemy po wyższej cenie z tego samego źródła, ale z tego źródła bezpośrednio nie kupimy, no bo jest to niemoralne, to imperializm itd., itd. Przy okazji nie kupujemy gazu i ropy bezpośrednio od Rosji, bo to imperializm, ale od Stanów Zjednoczonych już kupujemy. I kontynuuję fazi. Tylko w pierwszych sześciu miesiącach 2025 roku Unia Europejska i Turcja zaimportowały

2,4 miliona ton produktów ropopochodnych z Indii. Szacunki wskazują, że 2 trzecie tej ilości pochodziły z rosyjskiej ropy. W efekcie Unia Europejska i Turcja zapłaciły Indiom około 1,5 miliarda euro za ropę, która była rosyjska pod każdym względem oprócz nazwy. To jest pytanie, które ja sobie zadaję od dawna, to znaczy od kiedy o tym czytam. O co chodzi? To znaczy, czy to jest aż tak głęboka niekompetencja? Czy to jest pewien rodzaj niemożności wyjścia poza dyskurs, w którym się już niestety troszeczkę okopało? Jak się tą Rosję w całości zdiabolizowało do tego stopnia, że nie wolno z nią robić interesów?

no to nie można teraz oficjalnie do tego wrócić, chociaż i tak się te interesy z nią pośrednio robi, prawda, tylko się na tym traci. No to jest jakby niesamowite, jeśli chodzi o polityczną skuteczność naszej klasy politycznej europejskiej, która zajmuje się chyba przede wszystkim utrzymywaniem się w tej hipokryzji, która nią kieruje, no bo nie widzę tu żadnego innego realnego skutku, który mielibyśmy ani my w Europie odczuciani też w tej Rosji, no bo jeżeli oni dalej sprzedają jakąś część swojej ropy nam, to znaczy, że jest to może po prostu nieuchronne albo nie umiemy na razie zastąpić tych dostaw dostawami skądinąd. W rezultacie przez kolejne dziesięciolecia będziemy uzależnieni od gazu amerykańskiego.

Jeszcze mocniej udało się związać Europę z priorytetami geopolitycznymi USA. W ten sposób projekt europejski właściwie w moim rozumieniu przestaje mieć jakąkolwiek wartość, bo on miał wartość jako przeciwwaga jednak. Może nie rozumiana jako konfrontacja, ale jakoś autonomiczna przestrzeń uprawiania polityki. Uważam, że ona właśnie się kończy i to całe mówienie o tym, że nie, teraz kiedy Trump się będzie wycofywał, Unia się odrodzi, będzie niezależna. Nie, nie odrodzi się i nie będzie niezależna, bo nie ma... na czym tego budować. Jest energetycznie uzależniona od Stanów Zjednoczonych, porzucona już prawdopodobnie na dobre przez Rosję, która jeśli dopnie tą inicjatywę Power of Siberia 2 nie będzie po prostu zainteresowana albo na pewno nie w takim stopniu zainteresowana rynkami zbytu w Europie co wcześniej.

I my, w sensie Unia Europejska, zostaniemy po prostu na lodzie, a w związku z tym w różnych przemysłach i różnych przedsiębiorstwach, to już obserwujemy od miesięcy, czekają nas przede wszystkim masowe zwolnienia. wzrost cen, obniżenie konkurencyjności w firmie, coraz gorsza ogólna sytuacja gospodarcza. To jest to, co nam sprokurowała ta cała elita polityczna w Europie, która, no właśnie, nie wiem z jakich powodów, ja coraz częściej, no nie mówię tego na poważnie, bo nie jestem aż tak... takim spekulantem intelektualnym, ale naprawdę jakby ktoś tak zerknął z zewnątrz bez uprzedzeń, mógłby dojść do wniosku, że to jednak jest jakiś autosabotaż, bo naprawdę trudno być aż tak nieprzewidującym i aż tak naiwnym, czy też aż tak nieskutecznym.

Od potrzeb tego hegemona polityka sankcji uprawiana przez Unię Europejską. To nie jest narzędzie, które można wykorzystywać w drugą stronę i nie będzie ono wykorzystywane w drugą stronę. Przynajmniej dopóki te kraje południa albo te wschodzące mocarstwa Myślę, że tutaj zarówno Chiny, jak i Rosja mogą jako takie być traktowane, będą miały na tyle siły, żeby takie strategie stosować również dla własnych korzyści. Na razie moim zdaniem jeszcze nie jesteśmy na tym etapie, na razie to są kraje, które próbują z mniejszym lub większym powodzeniem z tych sankcji się wyplątać i uniknąć ich najgorszych konsekwencji, ale to jest...