Wiolka Walaszczyk bez cenzury

Ale reszta za nim nie idzie. Nie, to this is love. To this is love już totalnie. Tak na testach często, jak mamy testy w 107 w Gdańsku, to siedzi przy barze, ja jestem na scenie i on bardzo głośno... Ja mówię, Tomek, już wiem, że... Kochanie, proszę. Ale chociaż nie siedzi w pierwszym. Nie, nie, nie. Nie, bo by zasłaniał wszystkim, on ma dwa metry, więc nie siedzi. A, okej. Siedzi sobie przy barze, sączy drinka i się śmieje. Zawsze tak jest. Jeszcze powiem tak na głos. Kto to w ogóle jest? Ej, świetna babka! Ale what the fu... Wala? Jeszcze raz jak? Wala, no. Tak, no. Ja tylko dodam, że Wiolka jest zabiegana, zalatała. Tutaj musimy robić przerwy. Telefony, dzieją się rzeczy, robota, propozycje. Nowe opcje idą, rzeczy się dzieją, to będą zmiany.

I oni, mówię, w uniku macie, ale dobra, nieważne. Bawcie się ładnie, tak? Nie spierdolicie mi tego. Dobra. Więc ja bawiłam się świetnie, wzruszona, jakbym, wiesz, schodziła ze sceny niepokonana. No tak. I to jeszcze właśnie na szczycie. Tak. To już czas. No i tak masz 35 lat. I who the fuck is you przede wszystkim. Część ma takie, kurwa, kto to jest? A poza tym tańcz, tak? Dokładnie. Możesz już zdjąć tą marynarkę? Ja pierdolę i dajcie Orłosia. Więc tak w ogóle zapowiadał mi Maciej Orłoś. Dobrze, że nie jego syn. Tak. I Maciek też miał takie do mnie. Mówi, czemu ty już kończysz? Jesteś taka młoda. Czemu kończysz? Ja mówię, Maciek, bo ja chcę kurwa żyć. I tak patrzysz mu prosto w oczy, bo jestem bardzo chora. Ja mówię do Maćka, Maciek, ty też już powinieneś przestać grać w filmówki.

Polonia dla nas, dla występujących, w chuj. W chuj. Zostaje często po występie, to jest bardzo fajny widz. I przychodzą i ktoś przyniósł malinówkę. I mówi, Wiolka, to po kieliszeczku. No i tam coś, ktoś zaczyna jakąś historię życia. Najgorzej jak ktoś zacznie historię życia, a jestem bardzo empatyczna przed występem. I coś tu, gadka, gadka. Jeden kieliszek, gadamy dalej i nagle się okazuje, Że nie ma butelki. I mówię, what the fuck? No i tyle. To jesteś faktycznie bardzo empatyczna i twoja ADHD potrafi cię wpędzić w kłopoty. Nie, właściwie, no może w kłopoty. Ja aż takich kłopotów jeszcze nie miałam, na szczęście. Kłopoty w takim sensie.

Kolejny żart, kolejny żart, kolejny żart. I ty widzisz pierwszy plan, ale na drugim i trzecim planie jest kurwa jeszcze śmieszniej. I detektywa Klota koniecznie też obejrzyj. Okej, statyści, widzę właśnie Extras po angielsku. I to miało trzy sezony z tego co widzę. Kurwa świetne. Tak? Mówisz, że w ogóle mega stare, 2005. Okej. To czy to jest przed The Office? To też Ricky, nie? Napisał. Ale przed... To Ricky napisał chyba. Ale przed The Office w ogóle. Może tak być. Okej, kiedy to było? Nie, 2001. Jak już Amerykanie mu zabrali jego dziecko. No. Okej. No dobra, dobra, sprawdzę. Więc taki plan.

Może będę mówiła też dalej o kutasach, ale w inny sposób. Z większą czułością. Jakoś tak milej po prostu. Milej z czułością. Więc mam takie plany. Zobaczymy. Będę się starać. Będę się starać. Super. Naprawdę, Karol. Bardzo zajebiste, że tak o tym mówisz. W ogóle nie spodziewałem się, że taki będzie wątek w tej naszej rozmowie, ale to ja kibicuję na maksa. Zastanawiałam się, czy o tym mówić, ale z drugiej strony, kurwa, mam takie plany, to nic nie zmieni. Najwyżej mi nie wyjdzie. Jezus, ludzie. Milion rzeczy nie wychodzi ludziom i świat idzie dalej. Gdybyśmy byli teraz takim, wiesz, amerykańskim podcastem, to w ogóle takie zdanie by nie przeszło. Jak to nie wychodzi? Wyjdzie ci! You're gonna make it! Go girl! You're the best girl! No właśnie chyba też fajną lekcją jest to, że nie zawsze wszystko wychodzi. Jezu, no dlatego... I to nie jest fiasko, to jest tylko przystanek, nie?