Hrabia Monte Christo. 67. Bal letni
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
Morserf, który biegł ku niemu z otwartymi ramionami, opuścił je nagle i mimo przyjaznego uśmiechu u hrabiego zaledwie ośmielił się poddać mu dłoń. A Monte Christo jak zwykle jej dotknął, ale jej nie uścisnął. — No jestem, kochany hrabio. Cieszę się bardzo. Przyjechałem godzinę temu. — Z Dieppe? — Z Treport. I odwiedzam pana jako pierwszego. — To niezmiernie miło z pana strony — odrzekł Monte Christo takim tonem, jakby mówił zupełnie co innego. — No i co, wydarzyło się coś nowego? To znaczy, czy zrobiłeś pan coś dla mnie? — Czyżbyś mi pan dał jakieś zlecenie przed wyjazdem? — spytał Monte Christo, udając niepokój. No niech pan nie udaje. Podobno są sygnały, które możemy odbierać uczuciami na dalekie odległości.
Otóż w Treport dostałem taki elektryczny sygnał. Albo zrobiłeś coś dla mnie, albo przynajmniej o mnie myślałeś. A to możliwe? Istotnie myślałem o panu, ale muszę się przyznać, że prąd, którego byłem przewodnikiem, działał niezależnie od mojej woli. Naprawdę? Niech mi pan opowie, błagam. No to proste. Był u mnie na obiedzie pan Danglar. Dobrze o tym wiem, bo właśnie dlatego z matką uciekliśmy. Ale był także u mnie pan Cavalcanti. Ten pański włoski książę? Nie przesadzajmy. Pan Andrea używa tylko tytułu wicehrabiego. Powiadasz pan, że używa? Tak, używa, a więc nim nie jest. Ach, czy ja wiem? Sam się tak tytułuje, więc i ja go tak tytułuję i wszyscy inni też.
A więc ojciec pański miał dużo szczęścia, rzekł. Wiesz pan, co myślę o mojej matce. To istny anioł. Zawsze piękna, zawsze dowcipna, zawsze dobra. Wracam z Treport. Boże, synowie towarzyszą zwykle swoim matkom przez uprzejmość albo traktują to jako pańszczyznę, a ja spędziłem z nią cztery dni, mówię panu tak przyjemnie, tak swobodnie, w atmosferze takiej poezji, jakbym zabrał do Treport królową mab lub tytanię. Taka doskonałość może przyprawić o rozpacz. Gdy pan tak mówi, ma się ochotę zostać na zawsze starym kawalerem. I właśnie dlatego, wiedząc, że jest na świecie kobieta skończenie doskonała, niezbyt się palę do orzenku z panną Danglary. Zauważy pan kiedykolwiek, jak nasz egoizm ubiera w świetne barwy wszystko, co do nas należy?
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!