Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 54. Major Cavalcanti

27.07.2025 ·19 min 58 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

Natychmiast rozpoznał gościa. Był uprzedzony o jego wyglądzie, po małej, lekko kanciastej głowie, siwiejących włosach, gęstym, szpakowatym wąsie. Toteż gdy tylko ów podał swoje nazwisko, Baptysta zaraz poinformował hrabiego. Wprowadzono cudzoziemca do najskromniejszego salonu. Tam czekał już na niego hrabia i z uśmiechem wyszedł mu naprzeciw. — Witam, witam, drogiego pana — rzekł. — Spodziewałem się tej wizyty. — Doprawdy pan hrabia się mnie spodziewał? — zdziwił się Toskańczyk. — No tak. Uprzedzono mnie, że będziesz pan u mnie dziś o godzinie siódmej. — Że będę u pana? Tak panu powiedziano? O, tym lepiej. Bałem się, czy nie zapomniano o tym drobiazgu.

O jakim? Żeby uprzedzić pana hrabiego. Ależ skąd? Jesteś pan pewien, że się nie mylisz? Oczywiście. Więc to mnie ekscelencja oczekiwał dziś o siódmej? Zgadza się. Zresztą możemy to sprawdzić. Ależ nie ma takiej potrzeby... Skoro Pan Hrabia na mnie czekał, to nie ma potrzeby, zapewnił Toskańczyk. Ależ warto, ależ warto! Toskańczyk lekko się zaniepokoił. Czyż nie jesteś Pan Markizem Bartolomem Cavalcantim? We własnej osobie? Zgodził się radośnie Toskańczyk. Byłem majorem Wojsk Austriackich? — Majorem? Byłem majorem? — zmieszał się eks-żołnierz. — Tak — rzekł Monte Christo. — Tak się mówi we Francji na stopień, w jakim pan służyłeś we Włoszech.

Major Cavalcanti, czcigodny patrycjusz z Lukki, potomek florenckiego rodu Cavalcanti posiadający fortunę dającą pół miliona rocznego dochodu. Monte Christo spojrzał znad kartki i skłonił się Majorowi. — Niech mnie diabli wezmą, panie Cavalcanti, pół miliona. — Tam jest napisane pół miliona? — upewnił się Toskańczyk. — Słowo w słowo. I musi to być prawda, gdyż jeśli chodzi o wielkie fortuny Europy, ksiądz Busoni jest najlepiej poinformowanym człowiekiem w Europie. — Niech więc będzie pół miliona — rzekł Toskańczyk. — Jednak słowo honoru nie myślałem, że mam aż tyle. Bo masz pan intendenta, który pana okrada.

Cóż robić, to niestety nieuniknione. Czego to się dowiaduje? – rzekł poważnie Toskańczyk. Przepędzę tego niecnotę. Monte Christo czytał dalej. Majorowi brakuje do szczęścia tylko jednego. Tak na Boga, tylko jednego – rzekł Toskańczyk z westchnieniem. Chciałby odnaleźć ukochanego syna. Ukochanego syna? którego porwał w dzieciństwie albo jakiś wróg szlachetnej rodziny Cavalcantich, albo cyganie. – Miał tylko pięć latek, proszę pana – rzekł Toskańczyk z głębokim westchnieniem, wznosząc oczy do nieba. – Biedny ojcze – wzruszył się Monte Christo i czytał dalej – uczyniłem mu nadzieję, wróciłem mu życie, panie hrabio, oświadczając, że możesz pan odnaleźć mu syna, którego szuka na próżno od piętnastu lat.

Toskańczyk spojrzał z trudnym do opisania niepokojem na Monte Christo. — Tak, mogę — rzekł Monte Christo. Major wyprostował się. — Ach — odezwał się — to znaczy, że list mówi prawdę od początku do końca. — Drogi panie Bartolomeo, czyżbyś pan w to wątpił? — Ależ nie, skąd? Jakżeby człowiek tak poważny w szacie duchownego, taki jak ksiądz Busoni, nie pozwoliłby sobie na podobny żarcik? Ale ekscelencja jeszcze nie przeczytał listu do końca. No prawda, jest jeszcze jakieś postscriptum. Tak, powtórzył Toskańczyk. Jest. Jeszcze post scriptum. Aby uchronić majora Cavalcantiego przed kłopotem, musiałby w związku z kosztami podróży wycofać część gotówki z banku.

Wysyłam mu przez przekaz na 2 tysiące franków i otwieram mu u pana kredyt na 48 tysięcy, którymi jesteś pan winien. Major z widocznym niepokoju śledził oczyma owo post scriptum. — Dobrze — odparł krótko Hrabia. — Dobrze — szepnął do siebie Toskańczyk. — A więc? — podejął głośno. — A więc? — zapytał Monte Christo. — A więc to post scriptum? — No. Co z tym post scriptum? — Uznaje je pan Hrabia równie chętnie jak resztę listu? — No, naturalnie. Mamy ze sobą rozrachunki, to znaczy ksiądz Busoni i ja. Nie wiem dobrze, czy jestem mu jeszcze winien dokładnie 48 tysięcy, ale przecież nie będę się spierał o kilka banknotów.

— Wybornie. Przynieś nam alikantę i biszkopty. Baptystaw wyszedł. — Doprawdy czuję się skrępowany — odezwał się Toskańczyk — że sprawiam panu tyle kłopotu. — Ależ skąd? — Baptysta wrócił z kieliszkami, winem i biszkoptami. Hrabia napełnił jeden kieliszek, a do drugiego nalał tylko kilka kropel rubinowego płynu. Butelka była osnuta pajęczyną, Co pewniej dowodzi wieku wina, aniżeli zmarszczki na twarzy wieku człowieka. Major nie pomylił się. Sięgnął po pełny kieliszek i wziął biszkopt. Skosztował delikatnie alikantę, na twarzy rozlała mu się błogość i ostrożnie umoczył biszkopt w winie. — No tak więc — zagadnął Monte Christo — mieszkasz, pan?

W lukce jesteś bogaty, pochodzisz ze szlachetnego rodu, cieszysz się powszechnym szacunkiem, słowem, masz wszystko, co człowiekowi jest potrzebne do szczęścia. – Wszystko, panie hrabio – odparł major, przełykając biszkopt. – Absolutnie wszystko. – I tylko jednej rzeczy brakowało panu do szczęścia? – Tylko jednej – powtórzył Toskańczyk. Aby się odnalazł pański syn? – Ach, – rzekł major, biorąc drugi biszkopt, – tak, bardzo mi go brakowało. Zacny Toskańczyk wzniósł oczy do nieba i spróbował westchnąć. – No, a teraz, kochany panie Cavalcanti, jak to było z tym nieodżałowanym synem? – zagadnął Monte Christo. – Mówiono mi bowiem, że pan jesteś kawalerem.

— No, tak myślano — wybąkał major. — A ja sam? — Tak, pan sam nawet potwierdzałeś te pogłoski. Chciał pan zataić przed światem grzech młodości? Toskańczyk wyprostował się. Przybrał minę spokojną i pełną godności. Tak godną, jak się tylko dało, spuszczając przy tym jak najskromniej oczy. Czy to dlatego, by nie stracić na kontenansie, czy po to, aby dopomóc swojej imaginacji? Jednocześnie cały czas popatrywał na hrabiego, który swoim charakterystycznym uśmiechem objawiał wciąż tę samą życzliwą ciekawość. Nie inaczej, panie hrabio. Chciałem ten błąd ukryć przed wszystkimi. I to nie przez wzgląd na siebie, bo mężczyzna jest ponad tymi drobiazgami.

O nie, nie przez wzgląd na siebie oczywiście, rzekł major kiwając z uśmiechem głową. Chodziło o matkę dziecięcia. — Tak, o jego matkę! — zawołał Toskańczyk, biorąc trzeci biszkopt. — O jego biedną matkę! — Niech pan pije, drogi panie Cavalcanti! Tu Monte Christo nalał mu drugą szklankę alicante. Aż dławi pana wzruszenie. — O jego matkę! — szepnął Toskańczyk, badając, czy siłą woli nie zdołałby wycisnąć z gruczołów łzowych choć jednej fałszywej łzy. Pochodziła podobno z jednej z najświetniejszych włoskich rodzin. Patrycjuszka z Fiesole, Panie Hrabio. Patrycjuszka z Fiesole. Jak się nazywała?

No prawda, mogłyby powstać jakieś wątpliwości. We Francji, jak pan wie, przepisy są bardzo surowe. Nie wystarczy jak we Włoszech pójść do księdza i powiedzieć mu, kochamy się, połącz nas. We Francji małżeństwo jest aktem cywilnym i aby zawrzeć takie małżeństwo, trzeba przedstawić dowody tożsamości. Co za nieszczęście, że ja tych papierów nie wziąłem. Na szczęście ja je mam. – Pan Hrabia? – Tak. – Ach, doprawdy! Ależ mamy szczęście! – zawołał Toskańczyk, który sądził, że cel jego podróży został chybiony z braku dokumentów i zląkł się, że przez to mogą wystąpić pewne trudności w sprawie 48 tysięcy liwrów.

– W ogóle o tym nie pomyślałem. No dali Bóg. Trudno myśleć o wszystkim. Na szczęście ksiądz Busoni pomyślał o tym za pana. Oto człowiek godny podziwu. A więc przysłał panu te papiery? Oto one. Pełen zachwytu toksykańczyk złożył dłonie jak do modlitwy. Poślubiłeś pan Oliwie Corsinari w kościele św. Pauliny de Montecatini. Oto zaświadczenie kapłana. — No tak, coś podobnego — rzekł major, spoglądając ze zdumieniem na zaświadczenie. — A to metryka chrztu Andrei Cavalcantiego wydana przez proboszcza w Sarawetza. — Wszystko się zgadza — poznajbił major.

— Weź pan te dokumenty, bo nic mi po nich. Oddasz je synowi, będzie je starannie przechowywał. — No ja myślę. A teraz to się tyczy matki tego młodzieńca. — O Boże! — zawołał Toskańczyk, któremu zdawało się, że co krok pojawia się nowa trudność. — Jej też będziemy do tego potrzebować? — No nie, majorze. — A zresztą, czyż ona już nie... — O tak, o tak! — wtrącił major. — Czyż nie spłaciła już długu naturze? — Niestety tak — odparł spiesznie Toskańczyk. — Wiedziałem o tym — powiedział Monte Christo. — Umarła dziesięć lat temu. A ja nadal opłakuję jej śmierć. Major wyciągnął z kieszeni chustkę do nosa i otarł najpierw jedno, potem drugie oko.

A teraz, skoro już ustaliliśmy wszystko, skoro odświeżyliśmy pańskie wspomnienia i już pana nie zawiodą, domyślasz się pan, że przygotowałem mu niespodziankę. Przyjemną? O, jak widzę, nie da się oszukać ojcowskiego serca i oka. — Mhm — odsiąknął major. — Może ktoś panu coś niedyskretnie powiedział, albo po prostu sam pan odgładł, że on tu jest. — Kto? — Pańskie dziecko, pański syn, Andrea. — Tak, domyśliłem się tego — rzekł Toskańczyk z doskonałą flegmą. — Naprawdę tu jest? — Tak. Rzekł Monte Christo. Lokaj, który tu był, dał mi właśnie znak, że już przybył. — Ach, to cudownie, cudownie — powtarzał Major, dociskając szamerowania czamarki.

Przecież tam zamówiłeś pan sobie apartament. To w tych kufrach? Mniemam, że kazał pan Lokajowi włożyć tam wszystko, co się może panu przydać. Ubrana cywilne, mundury. Przy ważnych okazjach ubierzesz pan oczywiście mundur. Proszę nie zapominać o orderze. We Francji wszyscy się z tego śmieją, ale kto tylko może zawsze je nosi. — Znakomicie, znakomicie, znakomicie — powtarzał major, zaskakiwany wciąż czymś nowym. — A teraz — rzekł Monte Christo — skoro przygotował pan już serce na żywsze wzruszenia, proszę szykować się na spotkanie z synem. I ukłoniwszy się z wdziękiem, oszołomionemu z radości Toskańczykowi, zniknął za drzwiami.

Pokazano wszystkie 15 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.