Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 3. Katalończycy

25.07.2025 ·25 min 7 s

Cała książka. Zapraszam do słuchania!

Mówiąc to, dziewczyna zatrzymała nakazujący wzrok na Fernandzie, który zniewolony tym spojrzeniem podszedł powoli do Edmunda i podał mu rękę. Nienawiść jego, podobna bezsilnej, chociaż wściekłej fali, rozbiła się o cudowny wpływ, jaki na nich wywierała ta kobieta. Ale zaledwie dotknął ręki Edmunda, poczuł, że na nic więcej zdobyć się nie zdoła i wypadł jak strzała z chaty. – Och! – wołał, biegnąc jak szary nic i targając się za włosy. – Och! Ktoż mnie uwolnił od tego człowieka? O, ja nieszczęśliwy! — Hej, Katalończyku! Hej, Fernandzie! Gdzie pędzisz? — zawołał Kaderus. Młody człowiek stanął jak wryty, rozejrzał się wokół, aż spostrzegł wreszcie Kaderusa i Danglarsa siedzących przy stole w altanie osłoniętej liśćmi.

— Ejże, chodź do nas! — rzekł Kaderus. — Tak ci pilno, że nie możesz przywitać się z przyjaciółmi? — Zwłaszcza kiedy przed nimi stoi pełna jeszcze butelka wina — dodał Danglars. Fernand spojrzał na nich wrokiem osłupiałym i nie odpowiedział ani słowa. — Zdaje się, że zupełnie zgłupiał — rzekł Danglars, trącając kolanem towarzysza. — A jak to? Czyżbyśmy się zawiedli? I wbrew naszym przeczuciom Dantes tryumfuje? — Do licha zobaczymy — rzekł Kaderus i zwrócił się do młodzieńca. — No i cóż, Katalończyku, namyśliłeś się wreszcie? Fernand otarł pot z czoła i wszedł do altany, której cień zdawał się nieco go uspokajać, a świeży chłód wzmacniać siły jego wyczerpanego ciała.

— Jak się macie? — rzekł. — Wołaliście, prawda? I zamiast usiąść, osunął się bezwładnie na ławkę. — Wołałem cię! — rzekł, śmiejąc się Kaderus. — Boś leciał jak opętany! Bałem się, żebyś się nie rzucił w morze, dolicha! Jak się ma przyjaciół, to nie tylko po to, aby im stawiać szklaneczkę, ale też po to, żeby im przeszkodzić, kiedy któremu przyjdzie do głowy wychłeptać kilka kwart wody. Fernand wydał jęk podobny do łkania i głowa opadła mu na ręce skrzyżowane na stole. – Chcesz, żebym ci powiedział, jaką masz minę? – rzekł Kaderus, zagajając z właściwym dla ludzi gminu grubiaństwem, którzy wszelką delikatność poświęcają dla ciekawości. Jak odprawiony z kwitkiem konkurent.

Przy tym żarcie wybuchnął śmiechem z całego gardła. — No, no! — rzekł Danglars. — Taki graczki chłopak musi mieć szczęście w miłości. Kpisz sobie, Kaderus! — Wcale nie mam! — rzekł tamten. — Zauważ tylko, jak on wzdycha! — No, no! — Głowa do góry, Fernandzie, i odpowiedz. Przecież to nie przystoi nie odzywać się do przyjaciół, którzy pytają cię, jak się miewasz. — Zdrów jestem — odrzekł Fernand, zaciskając pięści, ale nie podnosząc głowy. — O, widzisz — powiedział więc Kaderus, rzucając znaczące spojrzenie Dunglarsowi. — Rzeczy mają się tak. Fernand, którego masz tu przed sobą, zacny i dzielny katalończyk, najlepszy rybak w Marsylii, zakochał się w ładnej dziewczynie imieniem Mercedes.

Ale niestety, to ładne dziewczę kocha się nie w nim, ale podobno w zastępcy faraona, a ponieważ statek ten przybył właśnie dziś do portu, pojmujesz więc... Właśnie, że nie pojmuję, rzekł Danglars. Biedny Fernand posmakował czarnej polewki. — I cóż z tego? — rzekł Fernand, podnosząc głowę i spoglądając na Kaderusa tak, jakby szukał kogoś, na kim mógłby gniew swój wywrzeć. — Mercedes nie musi się przed nikim usprawiedliwiać. Jest wolna, prawda? Może kochać każdego, który jej się podoba. — Ha! Jeśli w ten sposób to sobie tłumaczysz, — rzekł Kaderus, — to co innego? Myślałem, żeś ty prawdziwy katalończyk, a słyszałem, że katalończycy nigdy nie dadzą się podejść rywalom.

I mówiono mi też, że Fernand potrafi mścić się jak nikt inny. Fernand uśmiechnął się z politowaniem. — Człowiek zakochany nie potrafi być okrutny, — rzekł. — Biedak! — odezwał się Dan Lars, udając, że współczuje młodzieńcowi z głębi serca. — Cóż chcesz? Czyż Fernand spodziewał się, że Dantes tak prędko powróci? Myślał może, że już nie żyje, albo że się sprzeniewierzył ukochanej? Kto wie? Takie rzeczy odczuwamy tym mocniej, jeśli dotykają nas niespodziewanie. — Heh, słowo daje — odzwał się Kaderus, który popijał bez przerwy i zdawało się, że musująca malaga coraz bardziej na niego działa. W każdym razie, nie jeden tylko Fernand ucierpiał na szczęśliwym powrocie Dantesa, nieprawdaż, Danglars?

Owszem, i ośmieliłbym się rzec, że może mu to przynieść nieszczęście. Bagatelka, rzekł Kaderus, nalewając Fernandowi szklankę wina. Napełnił jednocześnie swoją, po raz ósmy lub dziewiąty nawet. Podczas gdy Danglars ledwie napoczął kieliszek. Cóż z tego? On tymczasem ożeni się z Mercedes. Piękną Mercedes przecież po to powrócił. Tymczasem Danglars spoglądał przenikliwie na młodzieńca, którego słowa Kaderusa paliły jak roztopiony ołów. – I kiedyż ślub? – zapytał. – O, do ślubu jeszcze daleko – gluknął Fernand. – Daleko albo i nie, tak samo jak do mianowania Dantesa kapitanem, prawda, Danglars?

Danglars zadrżał na ten niespodziany przytyk i spojrzał na Kaderusa badawczym wzrokiem, chcąc zbadać, czy cios został zadany z premedytacją. Ale na twarzy Kaderusa, otępiałej już od alkoholu, malowała się tylko głęboka zawiść. – No, więc dobrze – odezwał się, napełniając szklanki. – Wypijmy zdrowie kapitana Edmunda Dantesa, męża pięknej Katalonki. Kaderus ociężałą już ręką podniósł szklankę i wychylił duszkiem. Fernand chwycił swoją i roztrzaskał o ziemię. — Ho, ho! Co ja widzę? — zawołał Kaderus. — Patrzcie, no, na wierzchołek tego wzgórza, tam, gdzie wioska katalońska. Spojrzyj, Fernandzie, masz lepsze oczy ode mnie, bo mnie zdaje się, że coś niewyraźnie widzę.

Wiesz, że wino jest zdradliwe. To chyba dwoje kochanków. Idą obok siebie i trzymają się za rączki. – Panie, odpuść! Toż oni myślą, że ich nikt nie widzi i proszę, proszę, jak się całują! – Danglars pilnie baczył na cierpienie malujące się na twarzy Fernanda. – Panie Fernandzie, znasz ich? – Znam – odpowiedział głosem przytłumionym. – To pan Edmund i panna Mercedes. — Patrzajcież! — rzekł Kaderus. — A ja ich nie poznałem. — Hej, Dante! Słuchaj no! Ślicznotko! Chodźcież tu! Powiedzcie, kiedy wesele? Bo pan Fernand taki uparty, że nam nic nie chce powiedzieć. — Bądźże cicho! — rzekł Danglars, udając, że chce powstrzymać Kaderusa, który wychylał się z pijackim uporem z altany.

– Hola! – wołał znowu Kaderus, podnosząc się i opierając o stół. – Hola, Edmundzie! Nie widzisz przyjaciół? Czyś już taki pyszny, że z nami gadać nie chcesz? — No nie, bynajmniej kochany Kaderusse — odpowiedział Dantes. — Nie jestem pyszny, ale za to szczęśliwy, a szczęście bardziej zaślepia niż duma. — Hej masz, wytłumaczył się — odrzekł Kaderus. — A jak się miewa pani Dantes? — Mercedes skłoniła się poważnie. Nie jest to jeszcze moje nazwisko, rzekła. A w naszym kraju mówią, że kiedy dziewczyny wołają nazwiskiem narzeczonego, może jej to przynieść nieszczęście. Proszę, nazywajcie mnie nadal Mercedes. Daruj Kaderusowi, bo to dobry sąsiad, rzekł Dantes, a i nie o wiele się pomił.

A więc, panie Dantes, wkrótce już będziemy mieli wesele, rzekł Danglars, skłoniwszy się młodej parze. Jak można najprędzej. Dziś wszystko ułożymy u mojego ojca, a jutro lub pojutrze z rękowiny tutaj w karczmie. Mam nadzieję, że przyjaciele nie odmówią nam obecności na obiedzie, tzn. pan, panie Danglars, I ma się rozumieć ty, drogi Kaderusze. — A Fernand? — zapytał Kaderus, śmiejąc się chrypliwie. — Też jest zaproszony? — No brat mojej żony jest moim bratem — rzekł Edmund. — I byłoby nam bardzo przykro, gdyby go z nami nie było w takiej chwili. Fernand otworzył usta, by coś powiedzieć, ale głos mu zamarł i nie mógł wyartykułować ni słowa. — Dziś przygotowania, jutro lub pojutrze z rękowiny.

Niech diabli biorą, nie tracisz czasu, kapitanie. — Panie Danglars — odrzekł Edmund z uśmiechem — powiem ci to, co przed chwilą Mercedes Kaderusowi. Nie nadawaj mi tytułu, do którego nie mam jeszcze prawa, bo może to sprowadzić nieszczęście. — Przepraszam — odparł Danglars — chciałem jedynie rzec, że bardzo ci pilno, a przecież u diabła mamy jeszcze sporo czasu. Faraon wyjdzie w morze nie prędzej, jak za trzy miesiące. Ach, każdemu pilno do szczęścia, jeśli nawet trudno uwierzyć w szczęście, bo się wiele cierpiało. Ale nie popycha mnie do tego samego oizm. Muszę natychmiast jechać do Paryża. O, aż do Paryża? Pierwszy raz pan tam będziesz? Pierwszy. W jakichś interesach? No, nie w moich.

Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.