Hrabia Monte Christo. 3. Katalończycy
Cała książka. Zapraszam do słuchania!
Mówiąc to, dziewczyna zatrzymała nakazujący wzrok na Fernandzie, który zniewolony tym spojrzeniem podszedł powoli do Edmunda i podał mu rękę. Nienawiść jego, podobna bezsilnej, chociaż wściekłej fali, rozbiła się o cudowny wpływ, jaki na nich wywierała ta kobieta. Ale zaledwie dotknął ręki Edmunda, poczuł, że na nic więcej zdobyć się nie zdoła i wypadł jak strzała z chaty. – Och! – wołał, biegnąc jak szary nic i targając się za włosy. – Och! Ktoż mnie uwolnił od tego człowieka? O, ja nieszczęśliwy! — Hej, Katalończyku! Hej, Fernandzie! Gdzie pędzisz? — zawołał Kaderus. Młody człowiek stanął jak wryty, rozejrzał się wokół, aż spostrzegł wreszcie Kaderusa i Danglarsa siedzących przy stole w altanie osłoniętej liśćmi.
I mówiono mi też, że Fernand potrafi mścić się jak nikt inny. Fernand uśmiechnął się z politowaniem. — Człowiek zakochany nie potrafi być okrutny, — rzekł. — Biedak! — odezwał się Dan Lars, udając, że współczuje młodzieńcowi z głębi serca. — Cóż chcesz? Czyż Fernand spodziewał się, że Dantes tak prędko powróci? Myślał może, że już nie żyje, albo że się sprzeniewierzył ukochanej? Kto wie? Takie rzeczy odczuwamy tym mocniej, jeśli dotykają nas niespodziewanie. — Heh, słowo daje — odzwał się Kaderus, który popijał bez przerwy i zdawało się, że musująca malaga coraz bardziej na niego działa. W każdym razie, nie jeden tylko Fernand ucierpiał na szczęśliwym powrocie Dantesa, nieprawdaż, Danglars?
Wiesz, że wino jest zdradliwe. To chyba dwoje kochanków. Idą obok siebie i trzymają się za rączki. – Panie, odpuść! Toż oni myślą, że ich nikt nie widzi i proszę, proszę, jak się całują! – Danglars pilnie baczył na cierpienie malujące się na twarzy Fernanda. – Panie Fernandzie, znasz ich? – Znam – odpowiedział głosem przytłumionym. – To pan Edmund i panna Mercedes. — Patrzajcież! — rzekł Kaderus. — A ja ich nie poznałem. — Hej, Dante! Słuchaj no! Ślicznotko! Chodźcież tu! Powiedzcie, kiedy wesele? Bo pan Fernand taki uparty, że nam nic nie chce powiedzieć. — Bądźże cicho! — rzekł Danglars, udając, że chce powstrzymać Kaderusa, który wychylał się z pijackim uporem z altany.
– Hola! – wołał znowu Kaderus, podnosząc się i opierając o stół. – Hola, Edmundzie! Nie widzisz przyjaciół? Czyś już taki pyszny, że z nami gadać nie chcesz? — No nie, bynajmniej kochany Kaderusse — odpowiedział Dantes. — Nie jestem pyszny, ale za to szczęśliwy, a szczęście bardziej zaślepia niż duma. — Hej masz, wytłumaczył się — odrzekł Kaderus. — A jak się miewa pani Dantes? — Mercedes skłoniła się poważnie. Nie jest to jeszcze moje nazwisko, rzekła. A w naszym kraju mówią, że kiedy dziewczyny wołają nazwiskiem narzeczonego, może jej to przynieść nieszczęście. Proszę, nazywajcie mnie nadal Mercedes. Daruj Kaderusowi, bo to dobry sąsiad, rzekł Dantes, a i nie o wiele się pomił.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Cała książka. Zapraszam do słuchania!