Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 114. Menu Luigiego Vampy

27.07.2025 ·15 min 19 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

— Jak to? — krzyknął Pepino. — Czyżby Ekscelencja był przypadkiem głodny? — Przypadkiem? — mruknął Danglar. — A to urocze. Nie jadłem już całą dobę. — Ależ tak, proszę pana — dodał głośniej. — Jestem głodny i to bardzo. — Ekscelencja chciałby coś zjeść? Natychmiast, jeśli to tylko możliwe. Nic prostszego, odrzekł Pepino. Można tu dostać wszystko, na co się ma ochotę. Oczywiście za odpowiedź opłatą. Jak to bywa zawsze u porządnych ludzi. Rozumie się, krzyknął Danglar. Choć po prawdzie ludzie, którzy kogoś porywają i zamykają w celi, powinni przynajmniej karmić swoich więźniów. O, ekscelencjo, nie mamy takiego zwyczaju.

To niezbyt przekonywujący argument, odrzekł danglar, który liczył, że uda mu się przejednać strażnika uprzejmością. Ale nim się zadowolę. Dajcie mi jeść. — Natychmiast, ekscelencjo. Czego pan sobie życzy? — rzekł Peppino, odłożywszy miskę na ziemi, w taki sposób, że zapach wzniósł się prosto do nozdrzy danglarsa. — Proszę rozkazywać. — Więc macie tu kuchnię? — zdumiał się baron. — A co proszę? Czy mamy kuchnię? Ależ wyborną. I kucharzy wspaniałych. — No to poproszę o kurczę, ryby, mięso, cokolwiek. Bym tylko mógł coś zjeść. Jak sobie Ekscelencja życzy? Powiedzmy kurczę, dobrze? Dobrze, niech będzie kurczę.

Danglar wziął nóż i widelec i zabierał się do krojenia mięsa. — Ekscelencja wybaczy — rzekł Pepino, kładąc rękę na ramieniu bankiera. — U nas płaci się przed posiłkiem. Wychodząc od nas, klient mógłby okazać niezadowolenie. — Ho, ho — pomyślał Danglar. — To już nie tak jak w Paryżu, nie mówiąc o tym, że prawdopodobnie obedrą mnie ze skóry. — Ale nie bądźmy drobiazgowi. — No, toż zawsze słyszałem, że życie we Włoszech jest tanie, kurczak powinien kosztować w Rzymie nie więcej niż dwanaście su. — Proszę — rzekł, rzucając Peppinowi Ludwika. Bandyta podniósł pieniążek. Danglar zbliżył nóż do kurczaka. — Chwileczkę, ekscelencjo — rzekł Peppino, prostując się.

– Czekam – rzekł. – Co? To pan nie żartuje? – zdziwił się Danglar. — My nie żartujemy, ekscelencjo — odpowiedział Pepino, poważny niczym kwakier. — Jak to? Sto tysięcy franków za kurczę? — Ekscelencja nie uwierzy, jak trudno hodować drób w tych przeklętych grotach. — No, no — żachnął się Danglar. — Śmieszne, bardzo zabawne, naprawdę, ale chce mi się jeść i proszę dać mi spokój. O, macie tu jeszcze przyjacielu, jednego Ludwika. Teraz pański dług będzie wynosił tylko cztery tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem ludwików, rzekł Pepino, zachowując zimną krew. Cierpliwości, dojdziemy do porozumienia.

Zdobył się jednak na cierpliwość. Brał na cierpliwość jeszcze przez pół godziny, ale trzeba zaznaczyć, że owe pół godziny trwało dla niego wieki. Podniósł się i podszedł ponownie do drzwi. — Proszę pana — rzekł. Proszę mnie dłużej nie męczyć. Czego ode mnie chcecie? Ale Szekscelencjo, niech Pan nam raczej powie, czego sobie życzy. Proszę wydawać nam rozkazy, a my je wykonamy. — Więc proszę najpierw otworzyć drzwi. — Pepino otworzył. — Chcę — rzekł Danglar. — Do diabła ja chcę jeść! — Co ekscelencja pragnąłby zjeść? — Kawałeczek chleba, jeśli kurczęta w tych przeklętych grotach mają ceny z księżyca. — Chleb? — Dobrze — rzekł Pepino. — Ej tam!

Ależ nie, ekscelencjo. To pan chce popełnić samobójstwo. Zapłaci pan, to i pan zje. Czym mam zapłacić, ty bydlaku? wrasnął zrozpaczony danglar. Czy ty myślisz, że noszę tak w kieszeni sto tysięcy franków? Ekscelencja ma w kieszeni 5 milionów 50 tysięcy franków, odparł Pepino. Będzie za to 50 kurczaków po 100 tysięcy franków i jeszcze jedna połówka za 50 tysięcy. Danglar zadrżał. Łuski spadły mu z oczu. Żart był ten sam, ale nareszcie zrozumiał, o co chodzi. Trzeba przyznać, że już nie uważał tego żartu za płytki, jak mu się zdawało. — No, pomyślmy — rzekł.

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.