Michał Pawlik – powoli, celnie, po swojemu

No i co, no jakaś książka, no wtedy może jakiś Gameboy, no bo to jeszcze nie czas smartfonowy, więc jakieś nudne to było śmiertelnie dla mnie. I tu się nakłada jeszcze jedna warstwa, jak teraz sobie przypominam. Bo ja bardzo uciekłem z takiego towarzystwa podwórkowego, no takiego dresiarskiego dzisiaj byśmy powiedzieli. Na szczęście rodzice też się przeprowadzili, więc to też ułatwiło troszkę wyjście z takiego środowiska. Dzisiaj po latach wiem, że część moich kolegów nie skończyła dobrze z tamtego okresu podstawówki. a obsadzano mnie w rolach właśnie kolega Dress, kolega Skinhead, więc te propozycje nastoletnie jakby się wiązały z tym, z czego ja uciekałem, więc ta relacja z aktorstwem była dla mnie bardzo jakaś szorstka, jakaś nieciekawa absolutnie, dlatego pewnie to pisanie i to wszystko.