WSPOMINAMY P@NDEMIĘ
Hej Łobuzy! 👋 W dzisiejszym odcinku rozmawiamy o życiu w czasach pandemii. Czytamy Wasze historie na ten temat oraz opowiadamy o własnych odczuciach i wspomnieniach.
Zapas drożdży był na pół roku. I cukru. Ale szybko się zużywały te drożdże akurat. Ale dlaczego wszyscy piekli chleby? Bo było takie coś, że mogą piekarnie nie dać rady, nie? Że nie będzie tego świeżego chleba. No ale rzeczywiście tego chleba było mniej, ale po co? Naprawdę? Wiesz jak fajnie było upiec sobie świeży chlebek w domu? Czy myślisz, że to było z nudów, czy z przymusu, że musimy się nauczyć wszyscy pieć chleb? Ja myślę, że to było z nudów. Z nudów, że wszyscy siedzieli w domu. Ile ja piekłem rzeczy w ogóle w domu. Bo w ogóle tak, pamiętacie, wylądowaliśmy na lockdownie. I ten lockdown pierwszy trwał chyba z miesiąc, trzy tygodnie na pewno z miesiąc. I naprawdę się siedziało w domu i naprawdę się nie wychodziło. My naprawdę z bloku nie wychodziliśmy. Ale u nas też w bloku sąsiedzi na dole byli chorzy. Tak, pamiętam to. Później, więc to już było całkiem słabo.
To było, kurczę, jak z jakiegoś filmu Barei. A ja sam też chodziłem do restauracji, bo znaliśmy właścicieli jednej restauracji. To prawda. I oni mieli z tyłu salę i chodziliśmy sobie. Pamiętam to. Nawet na walentynki byliśmy, pamiętasz? Byliśmy na walentynki z rodzicami, no. I nie było zamknięte, widzicie, jak byliśmy łobuzy. No i wiecie co, to, że kluby były otwarte. My nie byliśmy akurat na klubach żadnych, ale kluby normalnie w Warszawie działały. Ja też jakoś nie wiedziałem, gdzie to pójść. Trzeba było podać hasło, słyszałam to. A to do takich tajnych było tych klubów. Taksówkarze mówili, że normalnie są imprezy, regularnie się odbywały i wszyscy bez masek, wiadomo, i tak dalej się bawili. Pamiętam to jak dziś. Także chleby, słuchajcie. Lockdown. No i co? Zaczęła się praca z domu. I pamiętam memy na Instagramie. Wszyscy, o nie, siedzimy z dziećmi. Dzieci nie mogły chodzić do szkoły, do przedszkola.
I to już było, wiecie, chaos. Ale my nie mieliśmy presji nad sobą, że my musimy dla kogoś pracować. Tak, tak, tak. To też jest inny przypadek. Tak, ale u nas było łatwiej, ale jak ktoś ma taką pracę, że musi faktycznie siedzieć te 8 godzin w tym monitorze, to dzieciaki, masakra. Straciłam przyjaciela, nie zdążyliśmy być razem jako para. Ojej. Śmierć mojej babci, do tej pory nie umiem się z tym pogodzić. Absurdy w moim otoczeniu. Praca 10 godzin w maseczce i przy ubicy. O, jak to masakra. Lockdown. Właśnie ten lockdown to słowo takie, nie? Lockdown, jak się kojarzy. Brak znalezienia pracy dla młodego człowieka. Psychiczny spadek sił. Tanie paliwo. Dla kogoś, kto cały czas pracował w pandemii poza domem, to była ogromna różnica.
Ale też była silna, tak? Była silna, żeby to zrobić. Zależy, czy ktoś właśnie... Jak jest, wiesz... Ale ktoś tu pisze, nie obyło się bez pomocy psychiatry wręcz. Depresja i strach. Dużo ludzi pisze o depresji i o strachu. I również to tak wspominam... Wujek i ciocia umarli na COVID. No. Poszłam na pracę z domu i tak już zostałam. Zyskałam czas dla siebie i straciłam kontakty z ludźmi. Czyli zyskała czas dla siebie, bo poszła... Ale już nie wróciła jej ta kontakty. Nie wróciła, nie wróciło, nie było kontaktu z ludźmi. Dom, dres, dużo ciągłego jedzenia. To prawda. To prawda. Tutaj o wesele, brak papieru toaletowego w sklepach. Te maseczki na dworze to był dramat, mniej ludzi w sklepach na duży plus, masowe upadki przedsiębiorstw, lockdown i tak dalej.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Hej Łobuzy! 👋 W dzisiejszym odcinku rozmawiamy o życiu w czasach pandemii. Czytamy Wasze historie na ten temat oraz opowiadamy o własnych odczuciach i wspomnieniach.