Czy wszyscy cierpimy na polityczny alkoholizm?

Otóż Przypomina historię z roku 1992, gdy młody gubernator Arkansas, nieznany specjalnie, Bill Clinton, prezentuje spot wyborczy uznany za jeden z najlepszych w historii kampanii amerykańskich. Clinton takim specyficznym głosem opowiada o tym, jak się urodził w małym miasteczku w Arkansas. W niezamożnej specjalnie rodzinie, ale był pełen nadziei. Na studiach spotkał się z prezydentem Kennedy.

Jest obraz Kennedy'ego, młodego, sprawnego, z którym bardzo mocno łączą się emocje Amerykanów, zwłaszcza z jego zabójstwem. No i oczywiście jest zdjęcie Clintona, młodego Clintona, ściskającego rękę Kennedy'ego. A Picanteri temu przykazowi dodaje fakt, że to małe miasteczko w Arkansas nazywało się Nadzieja. Przekaz budowany na nadziei, nie na jakimś programie. Aczkolwiek była druga noga tej kampanii. Druga noga, czyli gospodarka głupku, o którym to haśle Clintona przez wiele lat było bardzo głośno.

Parafrazowałem je, że w Polsce powinniśmy mówić gospodarka głupki, bo w Stanach głupek jest jeden, prezydent, do którego sam Clinton adresował ten przekaz, a w Polsce mamy ich 460, w Sejmie ustawodawców razem z senatorami to nawet będzie 560. Ta kampania Kolejna wersja Clintona była trochę podobna do kampanii Reagana, czyli przekazu opartego o właśnie wzbudzanie pozytywnych emocji, zaufania do kandydata, który niesie nadzieję, no bo w sumie jest z miejscowości Hope.

A jeszcze jak widz W tym spocie wyborczym widział taką klasyczną, tradycyjną stację kolejową z takim tradycyjnym budyneczkiem z czerwonej cegły, na której jest biała tablica z czarnymi literami HOPE. No to przekaz był odpowiednio wzmocniony. Jak pamiętacie, Clinton te wybory wygrał. Ale z biegiem czasu przekaz oparty na pozycji, osobistym autorytecie, na zaufaniu do kandydata zaczął, proszę Państwa, kompletnie siadać.

A potem z dnia na dzień okazało się, że ona już nie jest świetną kandydatką, tylko będzie kandydat inny. To troszeczkę tak jak z Bidenem i Kamalą Harris. Dlaczego tak jest? To troszeczkę jak z alkoholizmem, proszę Państwa. No niestety, bo przekaz polityczny ma być emocjonalny, żeby do nas dotarł. To troszeczkę przypomina pewną sytuację amerykańską. Znowu wrócimy do Billa Clintona. Z tym, że jest już po jego reelekcji i pojawia się skandal. Skandal z Moniką Lewiński.

Weston opisuje badania, które zrobili troszeczkę wcześniej, gdy pojawiły się wcześniejsze oskarżenia o molestowanie jakiejś panny przez Billa Clintona. Zrobili Jeszcze nie wiedząc, co się wydarzy za moment. A za moment się wydarzył skandal drugi. I okazało się, że stosunek do procedury impeachmentu, który wszczęto wobec Billa Clintona, bynajmniej nie zależał od tego, co wyborcy sądzili o tym, czy skłamał, czy nie skłamał. W dużym stopniu ich stosunek do impeachmentu zależał od tego, co sądzili o partii demokratycznej, a co sądzili o partii republikańskiej.

Od tego, co sądzili o Clintonie jako takim, od tego, co sądzili o niewierności jako problemie i w końcu od tego, co sądzili o feminizmie. I to się, proszę Państwa, szerzy. Fakt był taki, jaki był. Obstrachując od tego, czy należał się impeachment, za skłamanie, to się chyba należał. Ale nieważne, ważniejsze jest coś innego. W 2020 roku, po tym jak w 2016 roku pojawiła się Hillary Clinton i przegrała z Trumpem, to pojawiły się memy z Moniką Lewiński zatytułowane

Jako kandydatkę na prezydenta w 2020 roku właśnie zrobię to, czego nie umiała Hillary. No i zaczęła się awantura. Nie z tego powodu, co my sądzimy o impiczmencie wobec Clintona. O tym, czy skłamał, czy nie skłamał. O tym, że wykorzystał dziewczynę, czy może jej nie wykorzystał, bo ona sama chciała. Stosunek do tych memów Koncentrował się na ocenie, w naszym polskim przypadku, feminizmu. To traktowane było jako antyfeminizm i atak na kobiety.

Wspomniany Clinton za swoim przekazem o nadziei 1992 roku był tego przykładem. Ja nie wiem, czy ta elegia dla wieśniaków nie będzie teraz tego typu przykładem. Ale jaki by, proszę Państwa, nie był. Ten senator Vance. On popiera Trumpa, a Trump jest zły. W związku powyższym Vance też jest zły. Tak samo będzie u nas. Jakby zdarzył się cud. I Jarosław Kaczyński postanowił wskazać Na prezydenta. Kogoś z pozycją mądrego, szanowanego, nieuległego.