47: Pre-construction, czyli błędy, za które płaci inwestor
Rynek magazynów energii w Polsce wchodzi w fazę budowy, a razem z nią pojawiają się pierwsze błędy popełnione dużo wcześniej. Inwestorzy długo zastanawiali się nad wejściem w BESS, ale często bez analizy, bez technical feasibility i bez przygotowanego zespołu. Kiedy decyzja w końcu zapada, wszystko ma się wydarzyć na wczoraj. Te błędy widzimy zarówno u mniejszych inwestorów, jak i w dużych funduszach.W czterdziestym siódmym odcinku Best in BESS zaczynamy od słowa, w którym siedzi największy problem tego rynku: system. Bateria, falownik czy rozdzielnia same w sobie nie zarabiają. Zarabia dopiero system, który musi działać razem przez piętnaście lat. Potem przechodzimy przez pięć obszarów, w których to się rozjeżdża: przygotowanie zespołu i analiz, technical feasibility, wybór dostawcy i wykonawcy, umowy oraz Balance of Plant, który właśnie teraz sprawia problemy na budowach. Mówimy o tym, dlaczego wizyta na działającym magazynie to nie szkolenie i dlaczego „dobra wiara” nie zastąpi zapisu w umowie. Wyjaśniamy też, czemu nikt nie wpisuje wymagań IT/OT do EPC, choć każdy ma przychody z rynku bilansującego w modelu. Jest też o tym, ile kosztuje kontener zdjęty z osiadłego fundamentu. Na końcu każdej części dostajecie konkretne wskazówki, jak danego błędu uniknąć.Więcej praktycznych analiz: https://greenedge-solutions.com/Szkolenia: https://greenedge-solutions.com/pl/szkolenia-bess/
Pierwsze pytanie, czym w ogóle różni się jeden dostawca od drugiego? Na czym polega różnica w ofertach, które na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie, bo mają podobną moc, podobną pojemność i podobną cenę za MWh? Jak będzie działał ten system? Jaka jest architektura? Gdzie jest PCS? Gdzie jest EMS? Kto integruje jedno z drugim? Jak wygląda gwarancja? I co się dzieje, kiedy pojemność spada szybciej niż na wykresie? To jest tak złożony temat, że na pewno dostanie osobny odcinek, ale dzisiaj powiem tylko tyle, że jeżeli nie potraficie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego oferta A jest tańsza od oferty B, to tak naprawdę nie wiecie, co kupujecie. Kolejne pytanie to, jakie są wymagania operatora, jeżeli chodzi o przyłącze. Czy robimy bramkę pomiarową? Czy stawiamy ZKSN?
Czy robimy rozdzielnie w Enviskidzie? I czy operator to w ogóle dopuści? Bo to, co wygląda rozsądnie na schemacie i co dostawca ma w swoim standardzie, Wcale nie musi być akceptowalne dla konkretnego operatora, w konkretnej lokalizacji, w konkretnej wersji jego instrukcji. A jeżeli dowiecie się o tym na etapie uzgadniania projektu wykonawczego, no to macie już podpisaną umowę dostawy na urządzenia, które trzeba będzie przeprojektować. Następnie, jakie mamy ograniczenia wynikające z warunków zabudowy albo z planu miejscowego? Linie zabudowy, wysokości, dopuszczalna powierzchnia, odległości. Co jest fizycznie na działce? Czy nie ma kolizji z istniejącymi sieciami, z drenażem, z czymś, czego nie ma na mapie do celów projektowych, a co wychodzi przy pierwszym wykopie? Czy nie brakuje jakichś uzgodnień, które ktoś uznał za formalność?
Kolejnym elementem jest to, jak inwestorzy myślą o wyborze partnerów. W wielu organizacjach panuje przekonanie, że najtrudniejszym tematem w całym projekcie jest wybór dostawcy systemu bateryjnego. No i to jest częściowo prawda, tylko że ten wybór odbywa się nie przez pryzmat możliwości realizacji i dotrzymania parametrów, ale oczywiście przez pryzmat capexu. Kto da najniższą cenę za megawatogodzinę? A to, jak odróżnić technologię, którą oferuje jeden dostawca od technologii drugiego, to temat na zupełnie osobny odcinek. Potem przychodzi wybór wykonawcy, bo tam też jest dużo capexu. I tutaj zazwyczaj jest już założenie, co ten wykonawca ma do zrobienia. No, zepnie dwa kable ze sobą, postawi kontenery na fundamentach i w zasadzie tyle. To jest takim błędem, że nawet sobie tego nie wyobrażacie, bo wykonawca w projekcie BESS odpowiada za infrastrukturę średniego napięcia, za fundamenty, za uziemienie zgodnie z wymaganiami producenta, za trasy kablowe, za telekomunikację, za p-posz na poziomie całego obiektu, a nie tylko jednego kontenera.
Za przygotowanie terenu pod commissioning, za dokumentację powykonawczą i za całą masę interfejsów pomiędzy tym, co dostarcza producent, a tym, czego oczekuje operator i optymalizator. Jeżeli w głowie inwestora to są dwa kable, to w umowie też będą dwa kable. No a potem jest założenie, że jak już podpiszemy umowę, to jakoś to się wszystko samo zadzieje, no bo przecież ludzie, z którymi podpisaliśmy kontrakty, są ludźmi z branży, więc wiedzą co i jak. I to jest kolejny błąd. Mimo, że minął już prawie rok odkąd zaczęliśmy ten podcast, wciąż mamy dokładnie ten sam problem. I dostawcy, i wykonawcy w dużej części nie wiedzą czym jest budowa systemu magazynowania energii. Podkreślam systemu. Budostawca wie, jak działa jego kontener. Wykonawca wie, jak zbudować stację transformatorową i położyć kabel.
Ale to, żeby EMS widział każdy BMS, żeby falownik słuchał tego EMSa, żeby sterownik obiektu rozmawiał ze skadą operatora i platformą optymalizatora, A sekwencja wyłączania w razie pożaru zadziałała na wszystkich urządzeniach we właściwej kolejności. To jest odpowiedzialność, która w wielu projektach nie ma właściciela. O tym, jak to wychodzi na rozruchu, rozmawialiśmy w odcinku o commissioningu i zapewniam Was, że źródło tego problemu leży właśnie tutaj, na etapie wyboru partnerów i definiowania ich zakresu. I jeszcze jedna rzecz z tej części, którą widzieliśmy już kilka razy i za każdym razem wyglądało to bardzo podobnie. Dobry przetarg? Dobrze przygotowana dokumentacja, jasno sprecyzowane wymagania, shortlista, pierwsza runda Q&A i zbliżanie się do wyboru. Zostaje jeden dostawca albo jeden wykonawca.
Utrzymujcie przynajmniej dwóch oferentów do etapu BAFO, nawet jeżeli macie faworyta, i budujcie harmonogram z takim zapasem, żeby powiedzenie STOP było realną opcją, a nie katastrofą, bo inaczej to nie Wy negocjujecie, tylko Wasz harmonogram negocjuje za Was. Kolejna część to umowy i tu trzeba zacząć od rzeczy, które spotykamy najczęściej. To jest podejście inwestora na zasadzie. Przecież dostawca, wykonawca, optymalizator czy partner serwisowy, bo w tej chwili to jest ten sam model, wszyscy chcą zbudować ten projekt i wszyscy negocjują w dobrej wierze. A to, że w SAPIS-ach coś jest pokręcone, no dobra, jakoś to przełkniemy, bo przecież na pewno nie jest tak, że ktoś chce nas wykołować. I jeszcze raz. To, co jest zapisane w umowie, będzie realizowane i kropka.
Każdy z tych działów może wykonać swoją pracę bardzo dobrze i nadal projekt może mieć dziury, bo nikt nie zestawił tych umów ze sobą. Czego brakuje? Cross-checku, roadmapy, matryce odpowiedzialności całego projektu. Często wyłapujemy to przy omawianiu zakresu OND. Zadajemy proste pytania. Co dostajecie od dostawcy? Co od wykonawcy? Co macie w LTSA? A co obiecaliście optymalizatorowi? I jaka jest odpowiedź? Musimy sprawdzić. Samo to, że w organizacji nie ma osoby, która wyjęłaby jeden dokument, jeden diagram z najważniejszymi postanowieniami z każdej z tych umów, to już jest znak, że nikt nie wie, co gdzie jest zapisane. A jak to się kończy? Lukami i tematami, które nie mają właściciela i które wychodzą w najgorszym możliwym momencie, czyli wtedy, kiedy dostawca już wyjechał, wykonawca dostał ostatnią płatność, a magazyny nie zarabiają.
Proszę bardzo, niech robią. Ale potem przyjeżdża dostawca na cold commissioning, a tu kontener niewypoziomowany. Fundament dosiadł. I zaczyna się procedura. Zdjąć kontener i odstawić go gdzieś obok. Nie wiadomo gdzie, bo działka jest na styk. Dolewać fundamenty. Kopać łopatami. Znowu dźwig. Znowu ekipa od producenta przylatuje z zagranicy. Setki tysięcy złotych? Bo szwagier zrobi lepiej. No ale coś my zaoszczędzili na capexie, to nasze. Powiecie, nie no, takie cuda to tylko w instalacjach domkowych. Nic bardziej mylnego. Już się pojawiają pierwsze takie instalacje. Jak tego uniknąć? Nie mówię tutaj o sprawie podstawowej, czyli o kompetencjach, których na tym rynku po prostu brakuje, ale patrząc szeroko, podam Wam kilka przykładów. Plan logistyki dostaw i rozstawienia dźwigu oraz badania geotechniczne muszą być zrobione przed projektem fundamentów, a nie w trakcie budowy.
I teraz, jak spojrzycie na te pięć części razem, to zobaczycie, że to nie jest pięć różnych problemów, tylko tak naprawdę jeden. Za każdym razem ktoś patrzył na kawałek, a nie na cały system. I za każdym razem płaci za to inwestor, bo dostawca wyjedzie po commissioningu, wykonawca po odbiorze, a z magazynem na 15 lat zostaniecie tylko Wy. To tyle w części merytorycznej. Jeżeli mam to wszystko zebrać w jedną myśl, to brzmi ona tak. Faza pre-construction to jedyny moment w projekcie, w którym zmiany są tanie. Każdy błąd, który tutaj przepuścicie, wróci na budowie albo na commissioningu, tylko z kilkoma zerami więcej. A ponieważ każdy projekt jest inny, nie ma szablonu, który zrobi to za Was. Kilka słów o tym, czym się teraz zajmujemy, bo dzieje się sporo i co nie jest przypadkiem dokładnie wokół tematów z dzisiejszego odcinka.
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podawany jest wstęp i opisane są pięć części tematów do omówienia.
Opisane są błędy związane z brakiem gotowości przed rozpoczęciem projektu.
Rozważane są błędy związane z brakiem sprawdzenia możliwości technicznej i technologicznej.
Opisane są błędy związane z brakiem odpowiedniego wyboru partnerów projektowych.
Opisane są błędy związane z brakiem odpowiedniego podziału umów i zapisów.
Opisane są błędy związane z brakiem zrozumienia Balance of Plant i jego zintegrowania z innymi elementami projektu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Rynek magazynów energii w Polsce wchodzi w fazę budowy, a razem z nią pojawiają się pierwsze błędy popełnione dużo wcześniej. Inwestorzy długo zastanawiali się nad wejściem w BESS, ale często bez analizy, bez technical feasibility i bez przygotowanego zespołu. Kiedy decyzja w końcu zapada, wszystko ma się wydarzyć na wczoraj. Te błędy widzimy zarówno u mniejszych inwestorów, jak i w dużych funduszach.
W czterdziestym siódmym odcinku Best in BESS zaczynamy od słowa, w którym siedzi największy problem tego rynku: system. Bateria, falownik czy rozdzielnia same w sobie nie zarabiają. Zarabia dopiero system, który musi działać razem przez piętnaście lat. Potem przechodzimy przez pięć obszarów, w których to się rozjeżdża: przygotowanie zespołu i analiz, technical feasibility, wybór dostawcy i wykonawcy, umowy oraz Balance of Plant, który właśnie teraz sprawia problemy na budowach. Mówimy o tym, dlaczego wizyta na działającym magazynie to nie szkolenie i dlaczego „dobra wiara” nie zastąpi zapisu w umowie. Wyjaśniamy też, czemu nikt nie wpisuje wymagań IT/OT do EPC, choć każdy ma przychody z rynku bilansującego w modelu. Jest też o tym, ile kosztuje kontener zdjęty z osiadłego fundamentu. Na końcu każdej części dostajecie konkretne wskazówki, jak danego błędu uniknąć.
Więcej praktycznych analiz: https://greenedge-solutions.com/
Szkolenia: https://greenedge-solutions.com/pl/szkolenia-bess/