TABLICA OUIJA - GRA Z DIABŁEM! | ODCINEK 34

Więc jeżeli macie znajomych, których interesuje taki content, bądź po prostu macie kogoś w rodzinie, ze starszych, może nawet wujków, to serdecznie zapraszam. Będzie mi bardzo miło, ponieważ wtedy cel, który sobie dałem na ten rok, będzie spełniony. A dzisiaj opowiem wam o przedmiocie, który wywołał wiele niewyjaśnionych sytuacji. Dla jednych to zwykła zabawa, dla innych jedynie legenda. Niezależnie od tego, warto poznać jego genezę i historię ludzi, którzy doświadczyli na własnej skórze jego działania. Tablica Ouija. Czym jest ten z pozoru niewinny przedmiot? Dlaczego niektórzy wierzą, że jest bramą do świata duchów, podczas gdy inni ostrzegają, że może stanowić śmiertelne zagrożenie dla każdego, kto odważy się z niego skorzystać.

Wspomina się o tym w historycznych zapiskach z okresu dynastii Song, które wskazują, że te rytuały odbywały się pod ścisłym nadzorem, aby kontrolować kontakt ze światem zmarłych. Rytuały te były praktykowane głównie w szkołach Qin Zen, aż do momentu kiedy zostały zakazane przez dynastię Qin. Przez kolejne stulecia kontakt z duchami i przodkami odbywał się na różne sposoby, ale niewiele istnieje wzmianek o przedmiotach, które byłyby bezpośrednio połączone z tą tablicą. Dopiero w okresie wiktoriańskim zaczęły pojawiać się wzmianki o przedmiotach podobnych do dzisiejszej tablicy. W tym czasie ludzie byli zafascynowani seansami spirytystycznymi, wierząc, że zmarli mogą komunikować się z żywymi.

W 1888 roku, już po rozkwicie kariery sióstr Fox jako medium, Margaret przyznała publicznie, że historia związana z ich kontaktem była mistyfikacją. W jednym z wywiadów opisała jak siostry nauczyły się wydawać stukające dźwięki za pomocą ruchów palców u nóg, wprowadzając w ten sposób w błąd swoje audytorium. Przyznała, że początkowe wydarzenia były dziecięcą zabawą, która wymknęła się spod kontroli, a później przyrodziła się w zjawisko społeczne. Jednak nie wszystko, co wydaje się zabawą, jest nią w rzeczywistości. Wiele osób twierdzi, że i tak doświadczyło czegoś znacznie gorszego.

Opętań, zjawisk paranormalnych i niewyjaśnionych tragedii. I tutaj siostry również potwierdziły, że nie wszystkie dziwne zjawiska, które działy się w ich domu, m.in. stukania i pukania z mebli i ścian, były wykonywane przez nie. Niektóre z tych zjawisk wciąż pozostają zagadką. Tablica Ouija, jaką znamy dzisiaj, została opatentowana w 1891 roku przez właściciela Kennard Novelty, Charlesa Kennarda oraz biznesmena L.J. Bonda. Przedmiot ten, znany również jako tablica czarownic, jest płaską tablicą oznaczoną literami alfabetu łacińskiego, cyframi od 0 do 9 oraz słowami tak, nie, a czasami również cześć i do widzenia wraz z różnymi symbolami i grafikami.

To był on. To był Tommy. Ten sam chłopiec, którego widziała w swoich koszmarach. Jego obecność była przerażająca. Po tych zdarzeniach Patricia zaczęła izolować się od przyjaciół. Jej zachowanie stawało się coraz bardziej niepokojące. Powiadała o tajemniczej obecności, która nie dawała jej spokoju, o uczuciu, że coś chce przejąć nad nią kontrolę. W rozmowach zaczęła używać zwrotów, które wydawały się nie pasować do jej charakteru. Mówiła o ciemności, o gniewie, o nienawiści, których wcześniej w sobie nie miała.

Na stole obok jej ciała leżała tablica Ouija, a wskaźnik leżał tuż przy ciele. Dziennik oraz całe miejsce zbadała policja, jednak śledztwo nie przyniosło jednoznacznych odpowiedzi. Lekarze orzekli, że Patricia zmarła z powodu zatrzymania akcji serca, ale nie znaleziono żadnych fizycznych przyczyn, które mogłyby to wywołać. Nieoficjalnie mówiło się o opętaniu, zwłaszcza po tym, jak okazało się, że Patricia wielokrotnie skarżyła się psychologom i znajomym na dziwne zjawiska i twierdziła, że to coś, ten demon, przyszedł po nią.

Ksiądz, nie tracąc czasu, zaczął modlić się jeszcze głośniej. A wszyscy obecni wpatrywali się w chłopca z przerażeniem, dostrzegając, że jego usta poruszają się w sposób nienaturalny, wypowiadając słowa, których nie powinien znać. Zostawcie mnie w spokoju! Krzyczał, a jego głos przeszedł w niskie, chrapliwe tony, które nie przypominały głosu dziecka. Kiedy ksiądz próbował zbliżyć się do niego z krucyfiksem, Robert nagle wyrwał się z rąk osób go trzymających. Jego ruchy były gwałtowne, jakby coś znacznie silniejszego przejęło kontrolę nad jego ciałem. Wtedy ten mały chłopiec z całej siły uderzył księdza, a zdarzenie to przyniosło ze sobą chaos.

Ksiądz, ledwo mogąc złapać oddech, padł na kolana, modląc się i prosząc o siłę. Jednak najbardziej przerażające i znaczące wydarzenie nastąpiło wcześniej, podczas jednej z pierwszych sesji egzorcyzmów. Na ciele Roberta nagle pojawiło się słowo Hell, czyli piekło, jakby zostało wyryte ostrymi pazurami. Ten straszliwy znak był dowodem dla księdza Huxa, że to z czym miał do czynienia nie było jedynie zjawiskiem psychicznym, ani wynikiem traumy, lecz czymś o wiele bardziej potężnym i złowrogim.

Dla wielu świadków, a także dla tych, którzy badali ten przypadek, pozostawał on nie tylko zagadką, ale także ostrzeżeniem przed niebezpieczeństwem związanym skontaktowanie się z tym, co może być po drugiej stronie. W miarę jak historia Roberta zyskiwała na rozgłosie, stała się symbolem dla tych, którzy wierzyli, że nie wszystko, co widzimy i czujemy, można wytłumaczyć logiką, nauką. Lista takich przypadków jest naprawdę długa. Opowieści o duchach, opętaniach, nieszczęściach, które nękają użytkowników tablicy, napływają z całego świata. W Ameryce, Europie, nawet w Polsce ludzie donoszą o podobnych doświadczeniach.