PRZEDSIONEK PIEKŁA - DUCHY Więzienie S-21, Tuol Sleng | 109.

Wiem, co wielu z Was teraz pomyśli. Tak, w Polsce również mamy miejsca, które mrożą krew w żyłach. O jednym ostatnio opowiadałem. Być może nawet straszniejsze niż to, o którym dziś Wam opowiadam. Najsłynniejszym z nich jest oczywiście Pawiak. Więzienie, o którym na samą myśl przechodzą mnie ciarki. Przez jego cele przeszło około 100 tysięcy ludzi. Ponad 37 tysięcy zostało zamordowanych podczas przesłuchań. Wszystko dlatego, że chcieli by Polska była Polską. Do tego miejsca wrócimy. Pawiak jeszcze będzie, ponieważ to miejsce zasługuje na osobny pełny materiał.

Dlaczego też tak uważam? Z racji, że mój pradziadek, który był majorem lotnictwa polskiego podczas II wojny światowej, również trafił w to miejsce. Dziś jednak przenosimy się na inny kontynent, do Kambodży, do miejsca, które choć wywodzi się z innej kultury, Kryje w sobie ten sam niepojęty horror. Jednym z nielicznych, którzy przetrwali koszmar więzienia S-21 był Chum May. To jeden z zaledwie siedmiu dorosłych, którzy wyszli stamtąd żywi. Jego historia zaczyna się w 1978 roku. To był dzień jak każdy inny, dopóki w drzwiach jego domu nie stanęli uzbrojeni strażnicy.

Bez słowa wyjaśnienia wciągnęli go do samochodu. Krzyki sąsiadów mieszały się z kuchiem zatrzaskiwanych drzwi i warkotem silnika. Chum May nie wiedział dokąd jedzie. Nie wiedział czy jeszcze kiedykolwiek wróci do domu i zobaczy bliskich. Kiedy dotarli do Tuol Sleng, szkoła, którą Xium znał z dzieciństwa, zamieniła się w koszmar na jawie. Korytarze były zimne i wilgotne. W powietrzu nosił się zapach stęchlizny i spalonego drewna. Mebli, których używano do biczowania ludzi. Chum zobaczył pierwsze cele. Ciasne, pozbawione światła.

Nawet jeśli Chum nie widział krwi, to wszechobecny strach i świadomość bliskiej śmierci były tak samo realne jak uderzenia pałką. Przeżył on tylko dlatego, że w ostatniej chwili strażnicy uznali go za przydatnego. Nie za niewinnego, lecz za przydatnego. Chum był mechanikiem, a reżim potrzebował kogoś, kto naprawi generatory i maszyny wewnątrz więzienia. Ta jedna umiejętność oddzieliła go od tysięcy tych, którzy nie mieli tyle szczęścia. Niemal 99% z nich nigdy nie opuściła tych murów żywych.

Możemy szukać racjonalnych odpowiedzi, możemy na siłę próbować sobie to wyjaśnić. Możemy badać akustykę i fizykę tego miejsca. Ale jedno pozostaje pewne. Te mury wciąż patrzą. Tuol Sleng wciąż obserwuje i nigdy nie pozwoli nam zapomnieć o bólu, który w nim pozostał. A ja z tego miejsca chciałbym Wam serdecznie podziękować za dotarcie do tego momentu. Dzisiaj niestety bez kamery, jednak mam nadzieję, że to Wam nie przeszkadzało. Jeżeli oczywiście materiał Wam się podobał, to zapraszam do zostawienia łapki w górę, zasubskrybowania kanału, zafollowowania na Spotify oraz obserwowania wszystkich social mediów, które macie w opisie.

Bardzo dziękuję nowym wspierającym, subskrybującym i mam nadzieję, że się usłyszymy tak jak co tydzień. W poniedziałek o godzinie 18 na jednej z platform, na której słuchacie. A ja Wam życzę miłego wieczoru, miłego dnia, miłego tygodnia i zbliżającego się już niedługo weekendu. I mam nadzieję, że usłyszymy się już niebawem. Do usłyszenia. Cześć.