POTWÓR – Przeklęty Trójkąt Bennington | 134.

W lesie ponownie zaczęto mówić o bestii. Tym razem jednak opowieść była znacznie trudniejsza do zignorowania. Bo jeśli rzeczywiście istniało tutaj stworzenie o ogromnej sile, to Carl Herrick mógł stać się jego kolejną ofiarą. A jeśli nie istniało, to co doprowadziło do śmierci doświadczonego myśliwego w środku lasu, który miał te same obrażenia, co osoba dziesiątki lat wcześniej? Dwa lata później wydarzyło się coś, co rozpoczęło kolejną serię zaginięć, dzięki którym Glastonbury na zawsze miało zostać zapamiętane. 12 listopada 1945 roku 74-letni Meade Rivers wyruszył na polowanie z grupą czterech mężczyzn.

Rivers nie był nowicjuszem. Był on doświadczonym myśliwym przewodnikiem, Człowiekiem, który znał te góry i wiedział jak zachować się w lesie. Tego dnia prowadził pozostałych przez okolice Bigford Hollow. Wszystko przebiegało normalnie. Rivers szedł przodem, a pozostali podążali jego śladem. Dzieliła ich niewielka odległość. W pewnym momencie jednak mężczyzna zniknął im z oczu. Nie wydarzyło się nic, co powinno natychmiast wzbudzić alarm. Nie usłyszano wystrzału, nie było krzyku, nie było wołania o pomoc, a Rivers po prostu przestał być widoczny. Towarzysze ruszyli jego śladem, przekonani, że za chwilę go dogonią, lecz nie znaleźli go.

Początkowe zdziwienie szybko zmieniło się w strach. Rozpoczęto poszukiwania, które miały potrwać znacznie dłużej niż ktokolwiek mógł się spodziewać. W teren ruszyli ochotnicy, policjanci i żołnierze. Przeszukiwano lasy, zbocza, strumienie i szlaki. Sprawdzano miejsca, w których doświadczony człowiek mógł ulec wypadkowi. Ale Riversa nie było. Nie znaleziono jego ciała. Nie odnaleziono miejsca, w którym miałby zginąć. Nie pojawił się żaden wyraźny ślad walki. Człowiek, który jeszcze chwilę wcześniej prowadził grupę przez las, po prostu przepadł. Zaledwie rok później, 1 grudnia 1946 roku, zaginęła Paula Weldon.

Według wszystkich opowieści, pasażerowie widzieli go podczas podróży, a autobus nie zatrzymywał się pomiędzy ostatnim przystankiem a miejscem docelowym. Jak więc człowiek mógł zniknąć? Dokąd miał wyjść? W którym momencie? I przede wszystkim, jak nikt tego nie zauważył? Historia Jamesa Tedforda była inna niż poprzednie. Middy Rivers zniknął w lesie. Paula Weldon również weszła w głąb gór, ale Tedford miał zniknąć w zamkniętej przestrzeni jadącego autobusu. Wśród ludzi? I właśnie dlatego jego przypadek do dziś brzmi jak fragment opowieści o czymś, co nie podlega normalnym zasadom. Jednak rok 1950 przyniósł kolejną tragedię.

Żadnego ciała, żadnego ubrania, żadnego wyraźnego miejsca, w którym można było powiedzieć, tutaj wydarzyło się coś złego. Paul zniknął. Był dzieckiem, a więc jego zaginięcie poruszyło całą okolicę jeszcze bardziej niż wcześniejsze przypadki. Ludzie zaczęli zadawać sobie pytania czy wszystkie te historie rzeczywiście są tylko przypadkowymi tragediami, bo przecież Smithy Rivers, Paul Weldon, James Tedford, a teraz Paul Gibson, cztery osoby, które zniknęły w ciągu kilku lat, na obszarze, który coraz częściej zaczęto nazywać miejscem przeklętym. I nie minęły nawet trzy tygodnie, kiedy zniknęła kolejna osoba.