POTWÓR – Przeklęty Trójkąt Bennington | 134.

Początkowe zdziwienie szybko zmieniło się w strach. Rozpoczęto poszukiwania, które miały potrwać znacznie dłużej niż ktokolwiek mógł się spodziewać. W teren ruszyli ochotnicy, policjanci i żołnierze. Przeszukiwano lasy, zbocza, strumienie i szlaki. Sprawdzano miejsca, w których doświadczony człowiek mógł ulec wypadkowi. Ale Riversa nie było. Nie znaleziono jego ciała. Nie odnaleziono miejsca, w którym miałby zginąć. Nie pojawił się żaden wyraźny ślad walki. Człowiek, który jeszcze chwilę wcześniej prowadził grupę przez las, po prostu przepadł. Zaledwie rok później, 1 grudnia 1946 roku, zaginęła Paula Weldon.

Miała zaledwie 18 lat i była studentką Bennington College. Tego dnia wyszła na spacer w kierunku Long Trail. Miała na sobie jaskrawo-czerwoną kurtkę. Kolor, który powinien wyróżniać się na tle szarego, zimowego lasu. Paula nie była osobą, która planowała wielodniową wyprawę w dzikie góry. Wyszła po prostu na spacer. Zwyczajny spacer, który miał zakończyć się powrotem do miasta. W pewnym momencie została zauważona na szlaku. Niedługo później w tę samą stronę miało podążać starsze małżeństwo. Paula skręciła za zakrętem. Kilkanaście sekund później ludzie, którzy szli za nią, dotarli w to samo miejsce.

Przeklęty Trójkąt Bennington 134.. Police, w których Paula mogła się zatrzymać. Z czasem w poszukiwania zaangażowano również FBI i Gwardię Narodową. Psy próbowały podjąć trop. Ludzie przeczesywali teren metr po metrze. Sprawdzono miejsca, które mogły wydawać się zupełnie niedostępne. Ale czerwonej kurtki nie znaleziono. Nie znaleziono też ciała. Nie znaleziono plecaka ani rzeczy, które mogłyby wskazać kierunek, w którym poszła.

Jedyne co znaleziono to jeden wielki odcisk ludzkiej stopy. Jednak Paula Weldon po prostu przepadła i tym razem trudno było powiedzieć, że zniknął ktoś kto nie znał lasu. Wystarczyło kilkanaście sekund, żeby człowiek widziany na szlaku zniknął za zakrętem i nigdy więcej nie został odnaleziony, a w miejscu gdzie ją widziano po raz ostatni Był jeden duży ślad. Minęły trzy lata. 1 grudnia 1949 roku wydarzyło się kolejne zaginięcie, które na zawsze zapisało się w legendzie Trójkąta Bennington.

Według wszystkich opowieści, pasażerowie widzieli go podczas podróży, a autobus nie zatrzymywał się pomiędzy ostatnim przystankiem a miejscem docelowym. Jak więc człowiek mógł zniknąć? Dokąd miał wyjść? W którym momencie? I przede wszystkim, jak nikt tego nie zauważył? Historia Jamesa Tedforda była inna niż poprzednie. Middy Rivers zniknął w lesie. Paula Weldon również weszła w głąb gór, ale Tedford miał zniknąć w zamkniętej przestrzeni jadącego autobusu. Wśród ludzi? I właśnie dlatego jego przypadek do dziś brzmi jak fragment opowieści o czymś, co nie podlega normalnym zasadom. Jednak rok 1950 przyniósł kolejną tragedię.

Żadnego ciała, żadnego ubrania, żadnego wyraźnego miejsca, w którym można było powiedzieć, tutaj wydarzyło się coś złego. Paul zniknął. Był dzieckiem, a więc jego zaginięcie poruszyło całą okolicę jeszcze bardziej niż wcześniejsze przypadki. Ludzie zaczęli zadawać sobie pytania czy wszystkie te historie rzeczywiście są tylko przypadkowymi tragediami, bo przecież Smithy Rivers, Paul Weldon, James Tedford, a teraz Paul Gibson, cztery osoby, które zniknęły w ciągu kilku lat, na obszarze, który coraz częściej zaczęto nazywać miejscem przeklętym. I nie minęły nawet trzy tygodnie, kiedy zniknęła kolejna osoba.

5 osób, 5 różnych historii i to tylko te, które mamy udokumentowane. I choć każdą z tych spraw można próbować tłumaczyć osobno, razem tworzą coś znacznie bardziej niepokojącego. Być może Paula Weldon padła ofiarą człowieka. Być może James Tedford wysiadł z autobusu w miejscu, którego nikt nie zauważył. Być może Paul Gibson oddalił się od samochodu. Być może Frida Langer uległa tragicznemu wypadkowi. Być może. Ale pozostaje jeszcze jedna możliwość, że wszystkie te historie miały jeden wspólny punkt.