COŚ PISAŁO IMIĘ ZMARŁEGO. Niewyjaśniona sprawa Humpty Doo | Gęsia Skórka | 138.

Jeżeli już mieszkańcy zaczęli zauważać coś znacznie bardziej niepokojącego, im bardziej próbowali wpływać na to co działo się w domu, tym częściej wyglądało na to, że to coś odpowiada. I właśnie ta cecha zjawiska stanie się za chwilę najważniejsza. Bo Poltergeist nie działał bez przerwy. Czasami przez kilka dni nie wydarzyło się prawie nic, po czym w ciągu kilkunastu minut przedmioty znów zaczynały pojawiać się w ruchu. Wszystko latało przez pomieszczenia, ale mimo całego chaosu mieszkańcy zwracali uwagę na jedną niezwykłą rzecz. Nikt z obecnych nie został poważnie ranny.

Przez resztę dnia w jej kierunku miały lecieć kolejne kamienie i drobne przedmioty. Czasami zauważała je dopiero w ostatnim momencie. Innym razem twierdziła, że widziała obiekt niemal zawieszony w powietrzu, zanim ruszył dalej. W pewnym momencie Annette zaczęła rozmawiać z pozostałymi o poltergeistach i o tym, że w tradycjach, które znała, podobne zjawiska mogą być przerażające, ale zazwyczaj nie próbują naprawdę krzywdzić ludzi. Jeżeli cokolwiek znajdowało się w tym domu i rzeczywiście słuchało ich rozmowy, odpowiedź miała przyjść niemal natychmiast. Parę sekund później po wypowiedzianym tym zdaniu, w stronę znajdującego się obok niej dziecka poleciały szczypce.

Quill i jego ludzie doskonale wiedzieli, jak źle będzie wyglądało, jeżeli Kanał 7 pokaże całemu krajowi Poltergeista, który później okaże się człowiekiem rzucającym kamieniami za rogu. Dlatego mieli oni szukać przede wszystkim oszustwa. Dom przy McMins Drive nadawał się do tego całkiem dobrze. Można było obejrzeć dach, sprawdzić przestrzeń nad sufitem, obejść posesję i szukano tam otworów, łyżek, miejsc z których ktoś mógł rzucać przedmiotami i wszystkiego co pozwoliłoby wyjaśnić wydarzenia bez odwoływania się do czegoś paranormalnego. Huyo zwiększył również liczbę ludzi z kamerami, korzystając z pomocy lokalnych operatorów.

Jeszcze tego samego ranka sam przeżył scenę z Christie i Jasmine i szkłem w pustym pokoju Murpha, po której pierwszy raz powiedział do kamery słowo. Poltergeist. Teraz, kilka godzin później, obserwował człowieka stojącego pomiędzy drzewami mango z wyciągniętymi przed siebie dłońmi i mówiącego ekipy telewizyjnej, że Ziemia straciła swą duszę. Dla Andersa wyglądało to momentami bardziej jak przedstawienie niż śledztwo. Bishop zamykał oczy, zatrzymywał się w kolejnych miejscach na posesji i próbował wyczuwać to co określał jako energię. Twierdził, że nigdy wcześniej nie spotkał się z przypadkiem tak intensywnym i że nie ma nawet pewności czy będzie w stanie sobie z nim poradzić.

Nadal nie chciał powiedzieć mieszkańcom, że sprawa jest rozwiązana. Anderson zapytał go wprost, czy uważa, że to coś zniknęło. Bishop nie potrafił dać mu takiej gwarancji. I słusznie. Aktywność nie zakończyła się po jego wizycie. Po kilku dniach Quill rozmawiał ponownie z Andersonem i powiedział mu, że wszystko wróciło. Według niego nawet z większą siłą niż wcześniej. Jeżeli Bishop miał wypędzić Poltergeista, efekt nie trwał długo. Ekipa kanału siódmego próbowała więc dalej. Do śledztwa dołączył również Brandon Goudy, zajmujący się techniczną stroną budynków i urządzeń. Jedną z rzeczy, które szczególnie interesowały ekipę były wcześniejsze relacje o kamieniach i innych przedmiotach, które po pojawieniu się w domu miały być wyraźnie ciepłe.

Zamiast kilku cieplejszych punktów odpowiadających palcom, temperatura miała być rozłożona po całym przedmiocie stosunkowo równomiernie. Próbowali więc ponownie. Wszystkie rezultaty miały wyglądać tak samo. Jeżeli ktoś chciał oszukać kamerę termowizyjną w ten sposób, nie wystarczyłoby po prostu potrzymać kamień w ręce. Trzeba było wcześniej podgrzać cały przedmiot, chociażby zostawić go w gorącym miejscu albo ogrzać w jakiś inny sposób przed rzutem. Oczywiście, nadal było to możliwe. Nie był to dowód na poltergeista. Dom znajdował się przecież w tropikalnym klimacie. Przedmioty mogły nagrzewać się z wielu powodów, a sama termowizja nie mówiła niczego o tym, kto albo też co rzeczywiście wprawiało je w ruch.

Obraz pozwalający pokazać widzom potencjalny mechanizm oszustwa. 24 kwietnia Today Tonight wróciło do Humpty Doo. Tym razem to on był zupełnie inny. Jeszcze kilka dni wcześniej program prezentował historię jako wielką paranormalną zagadkę. Teraz widzowie zobaczyli krótki materiał, w którym podejrzane nagranie stało się podstawą do uznania całej tej sprawy za mistyfikację. Z punktu widzenia telewizji historia była skończona. Koniec. Po co kręcić dalej? Poltergeist został zdemaskowany, mieszkańcy zostali sami, tyle, że istnieje jeden problem z takim zakończeniem. Ludzie, którzy faktycznie spędzili tam kilka dni, nie byli wcale tak pewni, że te dwie sekundy tłumaczył wszystko.

I właśnie w tym momencie, kiedy większość Australii dostała już gotową odpowiedź, do Humpty Doo jechali dwaj ludzie, którzy nie zamierzali jej przyjąć tylko dlatego, że pokazała ją telewizja. Tony Healy i Paul Cropper interesowali się poltergeistami długo przed tym zanim ktokolwiek usłyszał o domu przy McMinn's Drive. Pracowali wtedy nad materiałem dotyczącym australijskich przypadków tego typu dla brytyjskiego magazynu Fourteen Times. Kiedy więc usłyszeli w radiu ojca Toma Englisha, opowiadającego o kamieniach i przedmiotach, które widział w Humpty Doo, natychmiast zainteresowali się tą sprawą.

Nagranie było podejrzane i obaj o tym wiedzieli, ale właśnie dlatego chcieli zobaczyć dom sami. Nie przyjeżdżali już do słynnego nawiedzonego domu. Przyjeżdżali oni do miejsca, którego mieszkańcy kilka dni wcześniej zostali publicznie nazwani oszustami. 26 kwietnia dotarli do Humpty Doo. Pierwszymi ludźmi, których spotkali przy posesji byli między innymi Andrew i Murph. I trudno się dziwić, że mieszkańcy nie rzucili się nowym gościom na szyję. Przez ostatnie tygodnie ich dom odwiedzali księża, dziennikarze, kamerzyści, medium, eksperci i reporterzy. Każdy przyjeżdżał z własnym pomysłem. Każdy chciał zobaczyć Poltergeista.

A ostatnia duża grupa ludzi wyjechała, po czym pokazała w krajowej telewizji, że mieszkańcy najprawdopodobniej wszystko sfingowali. Murph miał dość. Andrew również był ostrożny. Keely i Cropper nie zaczęli więc od kamer ani oskarżeń. Usiedli z nimi i zaczęli rozmawiać o innych przypadkach. Przedstawili im inne historie poltergeistów w Australii. Mówili o podobnych historiach z Wielkiej Brytanii. O tym jak w innych domach zaczynały się rzuty kamieniami, jak później pojawiały się inne przedmioty i jak aktywność często wydawało się skupiać wokół konkretnych osób. Mieszkańcy zaczęli słuchać z zaciekawieniem.

Wieczorem Tony i Paul rozłożyli śpiwory w salonie. Jeżeli Poltergeist miał urządzić im nocny pokaz, to stał idealną okazję. Dwóch nowych ludzi, ciemny dom, kilka godzin bez ruchu pozostałych mieszkańców. Nic się nie wydarzyło. Przespali spokojnie całą noc. Następnego ranka historia ruszyła jednak ponownie. Był 28 kwietnia. Około ósmej Tony pojechał do pobliskiego miejsca, w którym nocowali, żeby wziąć prysznic i się ogolić. W domu zostali Paul, Andrew, Christie, mała Jasmine oraz Murph, który spał na kanapie w salonie. Siedzieli przy kuchennym stole, kiedy Andrew zapytał Croppera, czy chciałby trochę podkręcić Paul Tyrgeista.

Po czterech dniach Healy i Cropper nadal nie potrafili wskazać w sztuczki, która wyjaśniłaby wszystkie zanotowane zdarzenia. Nie uważali tego za dowód Poltergeista, ale też nie uznali nagrania Christie za odpowiedź na całą tę sprawę. Kilka dni później mieszkańcy zaczęli opuszczać McMinn's Drive. Historia poltergeista w Humpty Doo zbliżała się do końca, ale pytanie, które zostawił po sobie ten dom, właśnie, stało się znacznie trudniejsze. W końcu nadszedł ten moment.

Na początku maja mieszkańcy zaczęli podejmować decyzję, której przez wiele tygodni starali się uniknąć. Mieli się wyprowadzić. Nie było jednego dramatycznego wieczoru, podczas którego wszyscy naraz spakowali rzeczy i uciekli. Po prostu coraz trudniej było żyć w miejscu, do którego od tygodni przyjeżdżali reporterzy, księża, operatorzy kamer i kolejni ludzie chcący zobaczyć poltergeista na własne oczy. Dom przestał być już domem. Stał się on miejscem, do którego inni przyjeżdżali po historię. Murph miał już dość. Andrew i Christie również. Jill i Dave nie mieli żadnego powodu, żeby dalej tkwić w centrum całego zamieszania.