COŚ OPUSZCZAŁO JEJ CIAŁO | Sprawa Anny Monaro (1934) | 117

Problem polegał na tym, że nikt nie potrafił i nadal nie potrafi tego wyjaśnić. Anna Monaro urodziła się w 1892 roku w rejonie dzisiejszego Kopru, na terenie współczesnej Słowenii, niedaleko Piranu, w przestrzeni która na przełomie XIX i XX wieku. była jeszcze podporządkowana życiu niewielkich nadmorskich społeczności.

To właśnie wtedy zaczęła się historia nazywana Światłem Duszy. Anna Monaro trafiła do szpitala w Piranie 8 marca 1934 roku, w momencie, który w dokumentach medycznych został opisany w sposób pozornie rutynowy. Przyjęcie pacjentki z zaawansowanymi objawami niewydolności oddechowej wynikającej z długoletniej astmy. Jednak już sam przebieg tego dnia, według późniejszych relacji, nie należał do typowych. Przyjęcie odbyło się w godzinach przedpołudniowych, kiedy budynek szpitala funkcjonował w swoim dziennym rytmie.

Zmiana natomiast nastąpiła dopiero nocą. Według relacji jednej z pacjentek przebywających w tej samej sali, Marii Gerardi, pierwsze obserwacje pojawiły się w momencie, gdy większość osób była już w stanie snu lub też półsnu, a w pomieszczeniu panował półmrok rozświetlany jedynie słabym światłem z korytarza. To właśnie wtedy kobieta zauważyła coś, co początkowo wzięła za złudzenie wzroku. delikatną, ale wyraźnie odróżniającą się od otoczenia poświatę w okolicy łóżka Anny Monaro. Na początku nikt nie zareagował, ponieważ zjawisko wydawało się niestabilne i trudne do jednoznacznego opisania, jednak w krótkim czasie według relacji

światło miało się nasilić i przyjąć bardziej wyraźną formę, opisywaną później jako biało-niebieska poświata, widoczna w ciemności w sposób, który wykluczał zwykłe odbicie światła zewnętrznego. W tym momencie została wezwana pielęgniarka dyżurna, a następnie część personelu medycznego. W dokumentacji szpitalnej odnotowano wtedy interwencję nocną, jednak sam opis zdarzenia jest bardzo oszczędny i nie zawiera interpretacji, ograniczając się do stwierdzenia o nietypowej obserwacji świetlnej w sali pacjentki Monaro. W kolejnych nocach sytuacja zaczęła się powtarzać. Zjawisko nie miało charakteru stałego.

Informacja o nietypowym zjawisku zaczęła krążyć wśród lekarzy spoza placówki. Zaczęto robić na kobiecie wszelakie testy, jednak wszystkie odczyty i badania wykazywały normę. W końcu sprawa została przekazana do dalszej analizy specjalistycznej, czego efektem było podjęcie decyzji o przeniesieniu Anny Monaro do Rzymu. To właśnie tam rozpoczął się kolejny etap obserwacji, już z udziałem znacznie większego zespołu badawczego. Kobietę wtedy umieszczono w klinice działającej przy strukturach Włoskiej Narodowej Rady Badawczej, co oznaczało już nie lokalną obserwację, ale systematyczne, wielotygodniowe badania prowadzone w warunkach akademicko-klinicznych.

Jakby coś na moment opuszczało ciało. Po zakończeniu wielotygodniowych badań w Rzymie, które trwały od końca kwietnia do początku czerwca 1934 roku, przypadek Anny Monaro zaczął stopniowo tracić charakter bieżącej obserwacji klinicznej. Zespół badawczy działający przy strukturach Włoskiej Narodowej Rady Badawczej zakończył fazę intensywnych pomiarów, a zgromadzone materiały zostały przekazane do dalszej analizy teoretycznej, bez wskazania jednoznacznych wniosków mogących wyjaśnić naturę obserwowanych zjawisk.

Raporty pozostawały jednak w obiegu naukowym jako przypadek nierozstrzygnięty, odnotowany, ale nie wyjaśniony w sposób definitywny. Dalsze losy Anny Monaro nie zostały jednoznacznie udokumentowane w źródłach historycznych. Po zakończeniu badań jej nazwisko znika z raportów klinicznych, a informacje o jej życiu prywatnym stają się fragmentaryczne lub też niespójne. W próbach późniejszego zrozumienia tego, co obserwowano w Piranie i Rzymie, pojawiło się kilka hipotez, które do dziś funkcjonują raczej jako możliwe kierunki interpretacji niż realne wyjaśnienia. Pierwsza z nich odnosiła się do samej fizjologii organizmu i zakładała, że w określonych bardzo specyficznych warunkach metabolicznych mogło dochodzić do reakcji chemicznych, które w teorii mogłyby generować słabe emisje światła.