Global System Patterns (GSP) – filozofia, biomechanika i system pracy

Global System Patterns. Czym naprawdę jest GSP? Ewolucja, frajda, mikrosystem? I dlaczego złamaliśmy zasady polskiej branży? Cześć! Są takie momenty, w których człowiek przestaje wierzyć w gotowe odpowiedzi. Nie dlatego, że chce być buntownikiem. Nie dlatego, że chce wszystko podważać dla samego podważania. Tylko dlatego, że zbyt wiele razy widział jak coś miało działać, a nie działało. Zbyt wiele razy słyszał, że badania pokazują, że tak się teraz robi, że to jest aktualny konsensus, a potem przychodził prawdziwy człowiek z prawdziwym bólem i cały ten porządek rozsypywał się w rękach przy pierwszym kontakcie z rzeczywistością.

Z tego miejsca w dużej mierze powstało GSP. Jeżeli już na wstępie mam coś powiedzieć wprost, to to. Ten odcinek nie jest reklamą szkolenia. Nie jest listą benefitów. Nie jest kolejną obietnicą, że jeśli kupisz kurs, twoje życie się zmieni. Ten odcinek jest próbą uczciwego opowiedzenia, skąd wzięła się ta koncepcja. Czym naprawdę jest? Czym nie jest? I dlaczego przez lata uparliśmy się, żeby robić ją w sposób, który jest wolniejszy, trudniejszy i dużo mniej wygodny niż większość rzeczy, które dziś widzisz w polskiej przestrzeni szkoleniowej. Nazywam się Kamil Koczwara. Jestem współzałożycielem Global System Patterns. Pracuję na co dzień w GSP Clinic w Gorzowie Wielkopolskim razem z Wojtkiem Prokopowiczem, wspólnikiem i przyjacielem, z którym całą tę koncepcję zbudowaliśmy.

Dzisiaj chciałbym Cię przez GSP przeprowadzić. Nie od haseł. Od środka. Jeżeli masz w zwyczaju słuchać podcastów w tle, robiąc coś innego, dzisiaj spróbuj inaczej. Zrób sobie kawę. Usiądź. To nie będzie odcinek o triku, który rozwiąże Ci przewlekły problem barku w trzy minuty. To będzie odcinek o sposobie patrzenia. A sposób patrzenia wymaga uwagi. I właśnie o tej uwadze trzeba dziś powiedzieć coś więcej. Bo żyjemy w czasie, w którym największą walutą nie są już pieniądze ani nawet wiedza. Największą walutą jest uwaga. Każdego dnia ktoś o nią walczy. Aplikacje, algorytmy, powiadomienia. Krótkie formy, które uczą Cię przeskakiwać.

Z jednego bodźca w drugi, z jednej informacji w następną. Bez zatrzymania. To nie jest przypadek. To jest zaprojektowane środowisko. Środowisko, w którym masz nie zauważyć, co naprawdę dzieje się wokół. I co ważniejsze, co dzieje się z Tobą. Przejdziemy razem przez kilka rzeczy. Opowiem Ci, dlaczego GSP powstało. Dlaczego to jest ewolucja, a nie kolejna importowana metoda. Dlaczego nie obiecujemy efektu na już. I co to znaczy dla klienta, który przychodzi w bólu. Pokażę Ci, co my robimy zupełnie inaczej niż reszta branży, w czym świadomie złamaliśmy zasady, które wszyscy uznają za oczywiste. Powiem Ci o filozofii, która stoi za naszym sposobem pracy. I tu odwołam się do paru ludzi spoza naszego świata, między innymi do Sama Owensa i Steve'a Jobsa,

Bo oni opisują dokładnie to, co my robimy w fizjoterapii i treningu. Tylko, że robili to w zupełnie innych branżach. Omówię drzewo decyzyjne, które jest sercem systemu. Pokażę na konkretnym przykładzie, jak rozwija się wzorzec kompensacyjny. Powiem o tabeli trenera, mapie edukacji, o stu trenerach, którzy dziś w Polsce w tej koncepcji pracują. I zakończę kilkoma zdaniami, które, jeżeli wyjdę z tego odcinka dobrze, chciałbym, żebyś wyniósł ze sobą. Sekcja 2. Dlaczego powstało GSP? Zanim powiem Ci czym GSP jest muszę powiedzieć z czego powstało, bo to nie ma sensu zaczynać od definicji. Definicji w tej branży mamy dość, każda metoda ma swoją, każdy kurs ma swoją.

Co chwilę ktoś ogłasza rewolucję i nazywa ją nowym akronimem, a klient dalej kuleje. GSP nie powstało z pychy, nie z potrzeby bycia innym za wszelką cenę. Nie z chęci zbudowania metody, która ma ładne logo i kilka nośnych haseł. GSP powstało z frustracji, ale nie tej małej chwilowej frustracji, którą czuje człowiek, któremu coś nie wyszło. To była frustracja wynikająca z wieloletniego patrzenia na to, jak ogromna część branży porusza się między modą, uproszczeniem i bezradnością. Jednego roku wszyscy stabilizują kor, drugiego mobilizują biodra, trzeciego aktywują pośladek średni, czwartego wracają do stopy, piątego odkrywają, że jednak wszystko zaczyna się od oddechu, a człowiek dalej kuleje, dalej boli go bark, przeciąża lędźwie, nie umie biegać, kucać, rzucać, podnosić i trenować bez kompensacji.

I to jest moment, w którym zaczyna się prawdziwe myślenie. Nie wtedy, kiedy ktoś zna trudne słowa. Nie wtedy, kiedy potrafi zacytować 5 nazwisk i 10 publikacji. Nie wtedy, kiedy opowie bardzo mądrze brzmiącą historię o powięzi, układzie nerwowym albo mechanice stawu. Prawdziwe myślenie zaczyna się wtedy, kiedy widzisz, że to wszystko nie składa się w całość, kiedy przestaje Ci wystarczać lokalna odpowiedź na systemowy problem. Chcę Ci też powiedzieć jedną rzecz o nauce, bo jest ona ważna dla zrozumienia. Skąd bierze się nasze podejście? Kiedy przestaje Ci wystarczać lokalna odpowiedź na systemowy problem. I chcę, żeby to wybrzmiało mocno, bo to jest fundament tego, czym jest GSP.

Pracuje z biodrem, jakby nie istniała stopa. Ustawia oddech, jakby nie miał on żadnego związku z miednicą, chodem, orientacją w przestrzeni i sposobem generowania siły. I właśnie tutaj zaczyna się pęknięcie, które my w GSP potraktowaliśmy poważnie. Bo jeżeli coś wraca, mimo że zostało poprawnie przepracowane według lokalnego modelu, To może problemem nie jest brak kolejnej techniki. Może problemem jest model. Jeżeli bark boli mimo aktywacji, biodro wraca do bólu mimo wzmacniania, a człowiek po terapii znowu wpada w ten sam schemat ruchowy. To nie wystarczy powiedzieć, że trzeba jeszcze mocniej, jeszcze częściej albo jeszcze precyzyjniej pracować lokalnie. To może oznaczać, że patrzymy zbyt wąsko.

Że odpowiedź jest poprawna tylko w obrębie małego wycinka układanki, ale nie pasuje do całości. I to jest dokładnie ten moment, w którym zaczyna się GSP. Nie od ćwiczenia, nie od techniki, nie od listy korekcji, tylko od uznania, że człowiek jest systemem, a systemu nie da się zrozumieć, patrząc tylko na jeden jego fragment. Dla mnie rozumienie zagadnienia to właśnie zdolność widzenia całości bez gubienia szczegółu. To zdolność łączenia kropek, które pozornie są od siebie daleko. To umiejętność patrzenia na objaw i jednoczesnego pytania o mechanizm, na mechanizm i jednoczesnego pytania o wzorzec, na wzorzec i jednoczesnego pytania o funkcję całego systemu. To jest myślenie, które nie zatrzymuje się na nazwie, które nie myli opisu z wyjaśnieniem, które nie zadowala się tym, że coś brzmi dobrze,

I dokładnie dlatego GSP nie powstało z zachwytu nad kolejną metodą. Powstało z frustracji, z obserwacji, że wiele odpowiedzi działa tylko lokalnie, chwilowo albo w oderwaniu od człowieka jako całości. Powstało z wieloletniego patrzenia na przypadki, które nie pasowały do gotowych narracji, złączenia danych, obserwacji, wzorców chodu, Zależności pomiędzy stopą, miednicą, tułowiem, łopatką, oddechem i sposobem generowania napięcia. Nie po to, żeby wymyślić nowy język. Po to, żeby lepiej rozumieć. Bo prawdziwe rozumienie zaczyna się wtedy, kiedy przestajesz udawać, że wszystko się zgadza. Jak to się naprawdę zaczęło?

Żeby nie było patosu, opowiem Ci, jak to wyglądało w praktyce. Bo początek GSP nie był żadną wizją. Nie było objawienia. Było ośmiogodzinne szkolenie, na którym razem z Wojtkiem rozbieraliśmy przysiad na czynniki pierwsze. Dziś zrobiłbym to w 30 sekund. I to pewnie o 20 za długo. Po szkoleniu Wojtek, wtedy kursant, dziś mój przyjaciel i wspólnik, podsumował to jednym zdaniem. To było chujowe. I to nie była zła uwaga. To była najlepsza uwaga, jaką mogłem wtedy dostać. Bo pierwszy raz nie usłyszałem oceny. Usłyszałem pytanie, po co to wszystko, skoro nie działa? Ja wtedy byłem po inżynierii budownictwa. Patrzyłem na ciało jak na konstrukcję. Belki, przeguby, punkty podparcia, przeciążenia.

Drugie mówiło, że pod żadnym pozorem tego nie rób. Trzecie mówiło, że nie to jest problemem, tylko coś zupełnie innego. I Wojtek powiedział wtedy zdanie, które zostało ze mną do dziś. Może to nie działa, bo nikt nie patrzy na całość. I dokładnie od tego zaczyna się GSP. Od uczciwego stwierdzenia, że jeżeli każda metoda rozwiązuje tylko kawałek problemu, A problem zawsze wraca, to znaczy, że problem nie jest kawałkowy. I rozwiązanie też nie może być kawałkowe. Człowieka nie da się zrozumieć kawałkami. Nie da się naprawdę zrozumieć barku bez miednicy. Miednicy bez stopy, stopy bez chodu, chodu bez rotacji, rotacji bez oddechu, oddechu bez napięcia. Można oczywiście o tym wszystkim mówić oddzielnie. Można robić kurs o łopatce, kurs o stopie, kurs o kor, kurs o oddechu.

Tylko, że człowiek nie przychodzi do nas w częściach, człowiek przychodzi jako całość. I albo mamy logikę, która potrafi tę całość uchwycić, albo będziemy tylko przemieszczać problem z jednego miejsca na drugie. Sekcja trzecia. GSP to ewolucja, nie kopia. Chcę teraz powiedzieć coś, co może zabrzmieć mocno, ale powiem to, bo uważam, że to ma znaczenie. GSP nie jest kolejnym szkoleniem na mapie szkoleń w Polsce. I wiem, jak to brzmi. Każdy tak mówi. Każdy twórca metody powie Ci, że jego metoda jest inna, wyjątkowa, przełomowa. Więc dlaczego miałbyś mi wierzyć? Nie musisz mi wierzyć. Ale posłuchaj argumentu, zanim go odrzucisz.

Są budowane na różnych założeniach, patrzą na człowieka z innych perspektyw i w pewnym momencie dochodzisz do ściany. Masz wiedzę, masz narzędzia, a dalej coś nie działa tak jak powinno. I właśnie w tym miejscu zaczęło się GSP. Nie od kolejnej metody, tylko od doświadczenia. Od tysięcy godzin pracy i przypadków, które nie pasowały do schematów. Przestaliśmy zbierać kolejne odpowiedzi i zaczęliśmy łączyć kropki. To, co robimy dzisiaj, nie jest kopią czegokolwiek z zagranicy, ani tłumaczeniem czyjejś koncepcji. To jest efekt ewolucji, połączenia wiedzy, praktyki i krytycznego myślenia. Dlatego to jest unikalne. Nie dlatego, że chcieliśmy być inni, tylko dlatego, że to powstało u nas, w naszej pracy, na naszych przypadkach.

To nie jest zbiór zapożyczonych rozwiązań. To jest system, który wyrósł z realnego rozumienia. Złota maksyma GSP, lepszy przykład, jak wykład. Lektura to nie doświadczenie. Slajd to nie klient. Publikacja to nie hud, który właśnie widzisz na bieżni. Jest jeszcze drugi problem z kopią. Kopia jest statyczna. Kiedy ktoś przetłumaczy wersję metody z 2018 roku, a za granicą ta metoda przez 6 lat się rozwinęła, polski kursant dostaje zamrożoną wersję. Zamrożoną w dniu tłumaczenia. I nikt mu nie powie, że to, czego go uczą, nie jest już tym, czego uczy się we współczesnej wersji oryginalnej. Bo importer sam nie wie. Czym jest ewolucja?

Ewolucja w GSP polega na czymś innym. Na coraz głębszym porządkowaniu tego, co już widzimy. Na budowaniu takiego języka i takiej logiki pracy, które pozwalają wracać do problemu z różnych stron i nadal widzieć tę samą całość. To jest rola współpracy z AWF w Gorzowie. Rola bieżni z systemem Zebris. Rola trójwymiarowej analizy chodu. Tam godzinami siedzieliśmy z nagraniami. Nie po to, żeby mieć ładne wykresy na slajdach. Po to, żeby sprawdzić, czy to co robimy naprawdę zmienia ciało. I wiele razy okazywało się, że nie zmienia. I wtedy wracaliśmy do tablicy, rysowaliśmy od nowa, próbowaliśmy inaczej. I znowu sprawdzaliśmy. To jest ewolucja.

To jest różnica między kupowaniem książki a wejściem do laboratorium. Książka jest skończona. Laboratorium pracuje dalej. I właśnie dlatego, kiedy słyszysz, że ktoś zrobił kurs GSP, to jest błędne sformułowanie. W GSP się nie robi kursu. W GSP się wchodzi w system. I zostaje albo nie zostaje. Ale nie da się tego zamknąć w czterech weekendach i powiedzieć mam to. Mapa trenerów na naszej stronie to nie jest lista osób, które przeszły cztero weekendowe szkolenie. To jest lista osób, które przez lata lub dopiero co weszli w koncepcję, pracują w tej koncepcji. Niektórzy od początku istnienia GSP i to są ludzie, którzy nie raz widzieli, że coś w tej metodzie się zmienia i byli obecni przy tej zmianie.

Byli częścią ewolucji, nie jej odbiorcami. Nauka o pokorze. Chciałbym jeszcze dodać jedną rzecz, bo ona jest dla mnie osobiście ważna. Ewolucja wymaga pokory. Wymaga, żebyś co jakiś czas powiedział klientowi, koledze, uczniowi, wiesz co, to co mówiłem ci rok temu, już nie do końca tak uważam. I to jest dla trenera trudne, bo w kulturze, w której żyjemy, eksperta się mierzy po tym, jak bardzo jest pewny. W GSP eksperta mierzymy inaczej. Po tym, jak bardzo rozumie, czego jeszcze nie rozumie. I po tym, ile razy był w stanie wrócić do własnych notatek sprzed dwóch lat i powiedzieć, wtedy się myliłem, dzisiaj bym to zrobił inaczej. Jeżeli ktoś mówi ci, że zna całą prawdę o ruchu, o ciele, o treningu, uciekaj, bo albo kłamie, albo jest tak zamknięty w swoim świecie, że już dawno przestał się uczyć.

Sekcja czwarta. Proces kontraefekt na już. Teraz chciałbym zająć się tematem, który jest chyba największym źródłem nieporozumień między nami a ludźmi, którzy do nas przychodzą. A którzy przychodzą z najlepszymi intencjami. Ludzie chcą efektu na już. To jest zrozumiałe. Boli Cię kolano, boli Cię bark. Nie możesz biegać, nie możesz siedzieć, nie możesz spać. Oczywiście, że chcesz, żeby to minęło szybko. Oczywiście, że chcesz usłyszeć, że jest jakieś jedno ćwiczenie. Jeden trik, jedna technika, która to rozwiąże. Każdy chce to usłyszeć. I prawie każdy coś Ci takiego obieca, jeśli dostatecznie długo szukasz. GSP Ci tego nie obieca. Nie dlatego, że my jesteśmy wredni.

Nie. On zaczyna z Tobą pracować w bólu. W bólu pooperacyjnym, w obrzęku, w ograniczeniu zakresu ruchu, w strachu przed obciążeniem. Bo wie, że gdyby zaczekał aż przestanie boleć, byłoby za późno. Blizna wewnętrzna by się utrwaliła, zakres by się skurczył, a mózg zapomniałby jak rekrutować mięsień. Sam ból nie jest najważniejszą informacją. Najważniejszą informacją jest, w którą stronę idziesz. Czy to, co robisz teraz w bólu, zmniejszy ten ból za dwa tygodnie, czy utrwali go na pół roku? W GSP to samo. Kierunek działań jest nadrzędny nad chwilowym odczuciem. To nie znaczy, że ignorujemy ból. To znaczy, że nie traktujemy go jako kompasu. Ból jest lampką kontrolną w samochodzie.

Wszystko z tą samą pewnością siebie. I nikt go nie pyta, a co powiesz klientom, którym w styczniu sprzedałeś pakiet sesji ze stabilizacją core, a teraz mówisz, że to było błędne podejście. GSP nie działa w ten sposób. Jeżeli coś mówimy dzisiaj, a za dwa lata okazuje się, że nie do końca tak jest, mówimy to wprost. Publikujemy co się zmieniło, dlaczego i co z tego wynika. Nie udajemy, że było inaczej. Nie chowamy starych materiałów, żeby nie zobaczyło się, że się zmieniliśmy. Bo zmienianie się to nie jest słabość. Zmienianie się bez przyznania, że się zmieniliśmy, to jest słabość. Efekt jako konsekwencja procesu. I teraz druga strona tej samej monety, bo nie chcę, żebyś odniósł wrażenie, że w GSP efektów nie ma, są.

I to bardzo konkretne, ale efekt w GSP jest zawsze konsekwencją procesu, a nie obejściem procesu. Kiedy widzisz na naszym Instagramie filmy sprzed i po, tam gdzie ktoś po kilku tygodniach biega inaczej, siedzi inaczej, podnosi inaczej, to nie są magiczne przemiany. To są zmiany, które wydarzyły się, bo ten człowiek przeszedł przez kolejność. Zaczął od stopy, potem miednica, potem taśma boczna, potem kolejność aktywacji, potem tułów i łopatka. A dopiero potem obciążenie i sport specyficzny. I teraz drugi przykład z zupełnie innego poziomu sportu wyczynowego. Martyna Krysiak, zawodniczka crossfitu, która jednocześnie rozwija się w highrocksie. Ostatni start w miksie 56-27.

To nie jest tak, że my pracujemy tylko ze sportowcami. To jest częsty błąd w odbiorze. Sport wyczynowy jest po prostu bardziej widoczny, bo daje spektakularne efekty. Ale fundament tej pracy jest dokładnie ten sam dla każdego człowieka. W GSP Clinic przerabiamy około 4500 pacjentów rocznie. To są ludzie z bólem pleców, biodra, barku, kolana. To są osoby, które chcą wrócić do normalnego funkcjonowania, do ruchu, do życia bez bólu. Do tego dochodzi ponad 100 trenerów pracujących w tej koncepcji, którzy robią swoją robotę na co dzień w różnych częściach Polski. I tam mechanizm jest identyczny jak u sportowca. Ciało nie dzieli się na przypadek kliniczny i przypadek sportowy.

Ciało zawsze działa jako system. Różni się tylko poziom obciążenia i tempo, w jakim te kompensacje wychodzą na wierzch. Więcej takich historii znajdziesz na naszym blogu i na YouTubie. I każda z nich ma w sobie ten sam wzór. Efekt nie przyszedł od pracy nad miejscem, w którym bolało. Przyszedł od pracy nad miejscem, z którego problem się rozlewał. I tak. Ta kolejność jest celowa. Nie jest dowolna. O tym powiem Ci za chwilę, bo to jest serce całej koncepcji. Drzewo decyzyjne GSP. Ale zanim tam przejdę, zapamiętaj jedno. W GSP nie ma ścigania się z czasem. Nie ma wyścigu. Nie ma kto szybciej. Jest tylko pytanie, czy ten krok, który właśnie robisz, jest faktycznie kolejnym krokiem.

Czy jest próbą ominięcia kroku wcześniejszego. Sekcja 5. Frajda zamiast dyscypliny. Jobs, Owens i nasz mikrosystem. Chcę teraz na chwilę odejść od ciała i mięśni i zająć się czymś, co stoi za GSP od strony filozoficznej. Bo bez tego nie zrozumiesz, dlaczego my robimy rzeczy w sposób, który dla większości branży jest niezrozumiały albo wręcz głupi. Dlaczego oddajemy klientów? Dlaczego publikujemy wszystko za darmo? Dlaczego nie ścigamy się z konkurencją? I dlaczego nie planujemy GSP jako biznesu w klasycznym sensie? Pułapka maksymalnej dyscypliny. W ciągu ostatnich kilku lat narósł w Polsce, i nie tylko w Polsce, pewien kult.