TRENER GÓRAK TO JEST BOSS - LUKAS KLEMENZ

tego danego modelu. Także on też często nam mówi co zrobić, żeby zmusić danego piwnika do zagrania w ten sektor, a nie inny. Także to też jest fajne. Też jestem z nim często, jak gramy u siebie w hotelu, także mi mówi jak mam przyjąć, jak mam zagrać, jak mam się otworzyć, którą nogą itd. Czasami to jest męczące, ale na dłuższą metę to mega pomaga. A jak przychodziłem, to taką osobą, która ma mega wiedzę taktyczną i myślę, że będzie dobrym trenerem, jeśli będzie oczywiście chciał lub asystentem, to jest Kuba Arak z Polonibyto, bo ma, myślę, że na niej tużinkowe umiejętności przekazania wiedzy. No i jest taki, pamiętam mecz, drugą kolejkę tamtego sezonu na Stalin-Mielec, gdzie wygraliśmy 1-0 i siedziałem za nim w autokarze i to był mój błąd, bo oglądałem dwie godziny swój mecz i klip po klipie, wiesz, Luki, tylko wiesz, spacerze stop, Luki tutaj musisz zrobić to, tu się przesunąć tak.

Minęło, nie wiem, pięć minut luki, luki, chodź na chwilę. I ja, wiesz, do tych foteli się wystrałem i mówię, dobrze, Kuba, dobrze. Także no, ale pamiętaj, że tutaj... A to on już wtedy wykazywał taką... Tak, tak, tak, tak. Już wtedy wykazywał dużą, dużą wiedzę i dużą chęć pomocy, wiesz, nowym zawodnikom. I to było fajne. I też, nie wiem, czy wiesz, na przykład sztab tutaj na górach też często pytali go o zdanie. Właśnie miałem pytać, czy właśnie Bartka Nowaka pytał o jakieś niuanse z Rakowa odnośnie, wiesz, jakichś tam ustawień, takich rzeczy, żeby też podpowiedział coś. Tak, oczywiście, oczywiście, że tak. Właśnie to też... To też pokazuje to, że nie tylko trener pyta sztabu swojego, co na ten temat uważają, tylko też zawodników. Szczególnie tych, którzy byli w Rakowie, jak na przykład Nowy czy Kuba Arak. Ale też czasami Adiego Błąda też pyta właśnie, co on uważa, czy temat pójście do pressingu w tym czy tamtym sektorze.

I myślę też, że jest ważne, że później mamy taką spójność na boisku, wiemy co mamy po prostu na tym boisku robić. A co to znaczy, bo powiedziałeś Kuba Arak ma taką umiejętność dobrego przekazywania tej wiedzy właśnie piłkarskiej, czy filozofii, czy taktyki. Czym to się cechuje? Jak ty jako piłkarz to odczuwasz, że trener w dobry sposób ci to przekazuje? Czym to się cechuje? Czy w jaki sposób to się objawia? To znaczy wydaje mi się, że Kubie pomaga to, że jest jeszcze czynnym piłkarzem. Także na pewno ten przekaz jest dużo łatwiejszy. Bo nawet jak powie coś negatywnego na temat twojej gry, to i tak nie odbierasz tego tak samo, jakby to powiedział trener pierwszy czy asystent. Czy dalej to jest twój kumpel po prostu w szatni, tak?

Dlatego ja byłem mega zdziwiony, jak wyciągnął mi w szatni chyba po pierwszej czy drugiej analizie meczu tablicę taktyczną, taką małą, z magnesami. Wszystko tam, wiesz, ustawił chyba tam 5-4-1 w obronie niskiej i mówi, że jak, nie wiem, nasz wahadł idzie do strzydłowego, znaczy do ich prawego obrońcy, to ja mam krzyż strzydłowego. No i tam mi wszystko, wiesz, tak pokazał, że mi po prostu później na boisku było mi łatwiej. gdzieś niektóre rzeczy złapać. Także no Kuba tutaj myślę, że był naprawdę wartością dodaną do tego aspektu taktycznego, które nie są proste, tak jak powiedziałem. I myślę, że teraz przydałoby nam się szczerze w szatni, gdzieś tam dla tych nowych zawodników, tłumacząc im tą taktykę.

A powiedz mi jeszcze, bo tak muszę od razu o to dopytać, bo też słyszę, że Ciebie to też jara w jakiś sposób, to czujesz, że to jest taki kierunek trenerka, w którym chciałbyś gdzieś może w przyszłości iść? Tak, ale chciałbym zacząć od Akademii, od tych najmłodszych dzieci, bo wydaje mi się, że mam fajne podejście i to też powiedziało kilka osób, jak rozmawiam gdzieś tam ze znajomymi. to jakby tak, powiedzieli, że widzą mnie też w tym, wiesz, żeby gdzieś tam prowadzić dzieciaków od najmłodszych lat, ale myślę, że to jeszcze gdzieś tam odległy czas. Myślę, że jeszcze trochę potrzebuje. Też jak słucham na przykład czy Bartka Nowaka, czy właśnie Kuba Araka, czy Błądzika, no to widzę, że...

Bo jak prześledzisz ostatnie lata, może z całym szacunkiem, do Górnika, Łęczna, to byłem w klubach, które są po prostu duże, jak na Polskę, nawet jak byłem na Węgrzech te dwa i pół roku w Honwedzie. to Kuba Arak mi to uświadomił, że to nie jest mały klub. Ogólnie też w historii nie tylko węgierskiej piłki, ale też europejskiej, bo też tam grały legendy światowej piłki, tak choćby Puszkarz. I wydaje mi się, że... Taki randomowy kibic może powiedzieć, że kurczę, Klement grał w Wisie, w Agilonie, teraz w GieKSie. To są naprawdę duże kluby. A jakby patrzeć na umiejętności, no to są lepsi może zawodnicy, którzy mogliby tu grać, a gram ja. Także no ja też gdzieś tam muszę to udowadniać, ale do tego przyzwyczaiłem się na tyle, że już jakieś tam nie wiem, negatywne opinie, komentarze czy gdzieś tam nawet rozmowy z kibicami, które nie zawsze są łatwe na ulicy.

Generalnie powiedzmy sobie, że też plejada nazwisk Wisła, która wiadomo, że była w trudnym momencie swoim historycznym i tak dalej, ale nadal jest to takie miejsce, które pewnie robiło mocne wrażenie, a ty też tam pograłeś. Tak, no wiesz, jak przejść do kluba, jest Kuba, tak jak powiedziałeś, jest Peszkin, jest Broziu, przecież Paweł Broziuk jeszcze był, jest Boguski. Ktoś tam jeszcze mi nie uciekł. Trener Stolaczyk, trener Sobolewski, trener Job w sztabie, trener Kmiecik. To jest, wiesz, to jest... Plejada. Plejada, w ogóle legend. No nie tylko Wisła, ale też Polski piłku. Tak, tak, tak. Także no, wiesz, widać od razu jakość. Od razu widać jakość po tych zawodnikach.

Zobacz, bo patrzysz na Wasyla, który też w życiu prywatnym, czy kto nie opowiada, że gość po prostu totalny freak, czy peszkina. Trener Stolarczyk też jest gościem, który lubi sobie pożartować i patrzysz na tych wszystkich ludzi. I sobie myślisz tak, świetni zawodnicy, świetnie na boisku się prezentujący i tak jak mówisz, wychodzą na boisku, już nie kalkulują, ale wchodzisz do szatni i nagle mówisz, wszędzie wszystko gra, nie? Atmosfera, mega fajnie się z nimi spędza, aż chcesz być, nie? Wśród tych ludzi. No oczywiście. I na boisku i poza. Oczywiście. Tam każdy przyjeżdżał wcześniej, żeby właśnie się pośmiać, zobaczyć, wiesz, co powie, nie wiem, na przykład Kuba do Wasyla, bo tam zawsze się przekomarzali i tak dalej. Jak właśnie Kuba mówi do niego Marcinku, a on, wiesz, 100 kilo, wytytułowany, takie same wieści, mówi Marcinku, albo nieźwieć, wiesz.

Także się fajnie tam, no to była fajna atmosfera, taka rodzinna i każdy chciał w tej Wiśle, w tej szatni być. Wiadomo też to, że tam była rzesza kibiców, kibice w całym Krakowie i nie tylko. Tam nie dało się przejść w Krakowie gdzieś tam przez rynek, gdzie by cię nie znali, ktoś cię zaczepił o zdjęcia, autograf, czy na chwilę porozmawiać. Także myślę, że też Kuba czy Wasyl nie mieli łatwo w Krakowie, żeby gdzieś tam coś zjeść. Tym bardziej, że Kuba jeszcze w klubie pracował i tak dalej. Także myślę, że do tej pory nie mają łatwo. Na pewno nie, ale to był fajny etap w moim życiu. A ten Budapeszt, bo tak mówisz, że tam złapałeś luz, tak się wypowiadałeś o tym,

Wiesz, to też kalkulujesz, bo masz 30 lat, nie? No dobra, ale w wieku, no nie wiem, Kuba Rzeźniczak chyba wyjechał w wieku trzydziestu kilku możliwe do na przykład jakiegoś Azerbejdżanu. No z Legii, no, no, no. No ale no zakładam. GieKSa zdobywa trzecie miejsce i gra w europejskich gwarach, albo łapiecie się na czwartym, bo dzisiaj pięć drużyn za moment będzie, nie? Jakiś Azerbejdżan, wiesz, jakieś takie kierunki. Egzotyczne takie. Wiesz co... Miałem raz ofertę z Baku i mieliśmy z żoną tak przez chwilę, że patrzyliśmy na to Baku, że jest pięknym miejscem i mówimy takie kurcze, pojawiliśmy tam, żeby zobaczyć jak tam życie wygląda, jak się tam żyje, jak się tam mieszka, jak tam ogólnie.