GDYBY NIE PROBLEMY Z SERCEM, TO NADAL GRAŁBYM ZA GRANICĄ - PATRYK DZICZEK

Dzień dobry, witam bardzo serdecznie. Damian Czyżak, program Futbolownia, a moim dzisiejszym gościem jest Patryk Dziczek, piłkarz Piasta Gliwice. Witam Cię, Patryk, bardzo serdecznie. Witam serdecznie. Zacznę może trochę z grubej rury albo w ogóle o przewidywania, bo ciekawy jestem, jak ty odczuwasz, bo jesteście w trakcie obozu przygotowawczego. Już pewnie coś widzisz, masz jakieś takie swoje przemyślenia, odczucia. Piast w ostatnich dwóch sezonach to była drużyna takiego środka tabeli. To nie ma co się czarować, ale bezpiecznie zawsze w środku. Czy ty widzisz jakąkolwiek możliwość zmiany tej waszej sytuacji i pozycji w tabeli? Ciężko mi wybiegać teraz w przyszłość, bo ciężko mówić o przyszłości, bo można powiedzieć, że trochę przebudowa drużyny, dosyć spora przebudowa drużyny, bo odeszło około 15 zawodników, na obóz pojechało około 10 chyba nowych, młodych zawodników, więc można powiedzieć, że takich doświadczonych zawodników, którzy gdzieś tam grali i gdzieś byli za granicą, to jest nas około może 12, więc dużo młodych zawodników w pierwszej drużynie.

Trener Vukovic dla niego... najważniejsze i będę pamiętał dwa słowa dla niego, które były najważniejsze. Najważniejsza to była drużyna i podejście mentalne, więc z tego można na pewno brać przykład, jeśli chodzi o trenera Vukovicia, że zawsze gdzieś podchodził do nas tak, że dla niego drużyna jest najważniejsza i będzie stawał za tą drużyną i tak było, więc to są gdzieś tam takie dwie rzeczy, które można wyciągnąć od trenera Vukovicia. Wiadomo, Możemy tak mówić, smutek nie smutek, no ale wiadomo, taka jest piłka, każdy gdzieś tam później wybiera swoją drogę i idzie do przodu. To jest taka kwestia czasem przyzwyczajenia, prawda? No bo człowiek się przyzwyczaja już do pewnych rzeczy, to jest wyjście poza strefę komfortu, nowy trener i tak dalej. Patryk, pozwolisz, że wspomnę o moich partnerach kanału?

Może będę miał okazję akurat też pojawić się w Gliwicach przy okazji jakiegoś meczu. Nie byłem, przyznam szczerze, choć w Gliwicach już byłem, ale jeszcze na meczu u Was nie byłem, także chętnie wpadnę. Mówiło się, że Patrykowi Dziczkowi, chyba też byłeś tego w miarę świadomy, ale takie wszędzie, gdzie nie czytałem, to było wymieniane, że twoim problemem było odejście na tych pierwszych metrach, to przyspieszenie i ta intensywność. Czy coś się w tej kwestii zmieniło? To jedno. I nad czym dzisiaj Patryk Dziczek pracuje najbardziej? Jakie masz świadomość swoich, można powiedzieć, umiejętności albo też rzeczy, nad którymi musisz pracować? Zgadzam się z tym, że gdzieś tam tych dwóch, trzech, czterech kroków może mi brakować na starcie, ale to też myślę, że to jest też trochę kwestia genetyczna.

Dłuższego biegu nie jest jeszcze tak źle, ale tych dwóch, trzech pierwszych kroków na pewno bym gdzieś, jakbym wcześniej mógł wziąć, to bym zabrał chętnie od kogoś, więc to by mi się na pewno przydało, ale też patrząc na moją pozycję i patrząc na tych takich najlepszych zawodników na świecie, no to nie wiem, czy oni biegają jakoś w sprincie lub bardzo szybko na tej pozycji, bardziej tam jest kwestia myślenia, ustawienia się i kontrolowania tempa gry. A ty masz tak, że mocno analizujesz swoją grę samemu, czy też z analitykami? Czy jaką masz swój pomysł na to, żeby analizować grę? Robisz to sam indywidualnie? Bo niektórzy są zawodnicy, wiem, że np. Antek Kozubal mimo młodego wieku potrafi oglądać 2-3 razy swoje mecze, żeby analizować.

No, gdzieś tam była żmudna, bo człowiek po dwóch miesiącach już się gdzieś tam myślał, że może mu się uda zadebiutować, że fajnie już by było zagrać, ale... Ale o tyle fajnie, że trener cały czas miał ze mną kontakt, rozmawiał ze mną i mnie uspokajał. I mówił mi, Patryk, jeszcze musimy popracować i jak będziesz gotowy, to będziesz grał. I też w sumie miałem trochę pecha, bo miałem zagrać mecz w Salerno w meczu domowym od pierwszej minuty i gdzieś tam na rozrzewce mieliśmy małą gierkę 5 na 5 i nasza obrońca niefortunnie mi wszedł w kolano i wypadłem na miesiąc na rozrzewce. Też gdzieś ten mecz, ten debiut we włoskiej piłce gdzieś tam się przesunął. Później wróciłem na rehabilitację i dopiero zagrałem gdzieś tam końcówkę meczu na wyjeździe.

No i później jak już szedłem od pierwszej minuty, no to już te miejsce sobie trzymałem. Wiadomo, gdzieś tam człowiek czasami się denerwował, że chciałby już grać. No ale wyszło na to, że trener miał rację i w 100% się zgadzam z tym, że może wtedy wcześniej nie byłem gotowy. I wpuścił mnie w tym momencie, gdy faktycznie widział, że rozumiem grę, rozumiem to, co ode mnie chce wymagać na boisku i jak mam się poruszać i jak mam współpracować z kolegami. Tak przytoczę takie zdanie, które sobie zapisałem, żeby zobaczyć, czy się z nim zgadzasz. Że to trener Latal dał Ci zadebiutować. Trener Wdowczyk przywrócił cię po tych prawie dwóch latach do gry. Z Fornalikiem zdobyłeś mistrzostwo, ale paradoksalnie według mnie to tak naprawdę ten pierwszy pomógł stworzyć takiego Patryka, jakim jesteś dzisiaj.