#353 - Ta o cepelinach nad Pałacem Kultury i mail komputer małpa

Maciek pisze tak. Powiem tyle. Mike, ale mnie striggerowałeś tym Uncharted. Kupiłem trylogię za grosze i wciągnąłem trzy części Drake'a w dwa tygodnie. Ależ to są zajebiste gry. Gameplay, historia i ta gra aktorska. Grałem po angielsku, bo według mnie gra nie po polsku obniża imersję. Tak w ogóle miałem okazję poznać czołową trójkę aktorów głosowych z gry na Comic Conie. To fantastyczni ludzie, a Nolan North epatuje humorem z gry na żywo. I było zdjęcie załączone. Maćka z Nolanem. Trochę zazdro. Nolan, tam był Sully. Sully, jego żona była i jeszcze kto? Elena? Elena chyba, tak? Właśnie nie pamiętam tej aktorki. W każdym razie, po zakończeniu Trójki naszła mnie taka myśl. Jak to możliwe, że w czasach ery PS3 Naughty Dog w ciągu sześciu lat wypuściło trzy części Uncharted i pierwszy Last of Us?

Przecież PS3 to była konsola, na której branża wieszała psy za gównianą architekturę utrudniającą tworzenie na nią gier. Czy wtedy w Naughty Dog miała miejsce jakaś korzystna konstelacja gwiazd? Czy tam inna konjunkcja sfer? Tak jak wspominaliście o Borderlands 2? Że tak tam dobrze żarł development? Od premiery The Last of Us 2 minęło już ponad 5 lat i nic. Czy Naughty Dog wrócił jeszcze kiedyś do formy z dawnych lat? Po pierwsze śmiejemy się o tym, że gwiazdy się muszą ułożyć, ale naprawdę bardzo dużo rzeczy musi zagrać, żeby wyszło coś wyjątkowego. A po drugie... No gry są coraz bardziej skomplikowane i coraz droższe, bo chcemy, żeby wyglądały coraz lepiej. My pamiętamy, że gry na PS3 i Xboxa czy coś innego wyglądały super.

No jak to zarobili? Jak oni remastery swoich gier wypuszczają średnio co trzy lata, no? Oni mają to rozpisane do 2060 roku. Z drugiej strony, gdyby tych remasterów nie było, to pewnie już byśmy w te gry nigdy nie zagrali, a tak mamy jeszcze okazję. Bo nie sięgnąłbyś po tą wersję z PS3. A tak ona po prostu żyje ciągle. To chyba trochę też jest coś takiego. Wydaje mi się, co do Naughty Dog, czy wróci, mam wrażenie, że jak wszystko w życiu ma swoje fazy. Coś płonie jasno i długo i po jakimś czasie gaśnie. Nie ma sensu czasami nawet na siłę próbować przywrócić.