Nikt tak jak PiS nie pomógł środowisku LGBTQ+. Bart Staszewski. Rozmawia: Agata Kołodziej

Ja chciałabym zacząć od takiego przykładu, żeby pokazać czym jest de facto pinkwashing i gdzie jest granica pomiędzy rzeczywiście aktywnym wspieraniem, a traktowaniem tego wsparcia jako przykrywkę dla dodatkowych zysków. Chciałabym zacząć od przykładu Primarka. On się pojawia we wszelkich opracowaniach na temat pinkwashingu. Firma wypuściła kolekcję Pride kilka lat temu i ta kolekcja została błyskawicznie zbojkotowana przez społeczność LGBT+. Z jednej strony dlatego, że ubrania były wyprodukowane w Turcji, gdzie ta społeczność nadal nie ma równych praw. Ale z drugiej strony, o czym się nieczęsto mówi w tym kontekście, część z zysków jednak ze sprzedaży tej kolekcji została przekazana na cele organizacji ILGA.

Może pojedynczy dziennikarze, ale na pewno nie Newsweek jako taki. Teraz dochodzi do pewnej zmiany i można powiedzieć, że mnie jako dorosłego człowieka niewiele obchodzi, czy Newsweek będzie miał tęczowe logo, czy nie. Ale muszę zwrócić uwagę na szerszy kontekst, w którym jest To, że młodym ludziom, dla młodych ludzi to ma wielkie znaczenie. I poza takimi dużymi aglomeracjami, gdzie takie sygnały są niezwykle ważne dla ludzi, którzy nie przejmują się polityką albo nie interesują się ją za bardzo. Widzą nagle, że w HM-ie są jakieś tęczowe ubrania, które się pojawiły też po wielu latach, kiedy ich nie było. Jakieś gadżety, tęczowe krawaty, tęczowe paski. Więc oczywiście firmy na tym zarabiają i my jako aktywiści jesteśmy do tego, żeby ich z tego rozliczać. Pytać się, czy dzielą się ze społecznością tym zyskiem, zwłaszcza tu i teraz, kiedy ta walka nadal trwa, a nie z zagranicznymi organizacjami, tak jak wspomniana ILGA Europe, która jest naprawdę europejską organizacją, ale mamy polskie rodzimy, które należałoby wspierać.