01. Taniec, ciało, demokracja. Wojciech Klimczyk
„Ciało, które jest w orbicie sił karnawałowych, to jest takie ciało, które w jakiś sposób zrzuca z siebie obowiązujące go ograniczenia”. „Jeżeli na stałe umieścimy się w karnawale, społeczeństwo przestaje funkcjonować, bo ludzie nie wykonują tych banalnych, codziennych czynności, które są potrzebne i na których to społeczeństwo przecież jest zbudowane”. W inauguracyjnym odcinku podcastu Filoso.FM pt. „Ciało, taniec, demokracja” dr hab. Wojciech Klimczyk, prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego opowiedział m.in. o relacjach ciała z otoczeniem, tańcu w habermasowskiej sferze publicznej i pojęciu karnawalizacji Michaiła Bachtina. Nota biograficzna: Dr hab. Wojciech Klimczyk, prof. UJ – historyk tańca zainteresowany przede wszystkim jego społeczno-polityczną rolą. Pracuje w Katedrze Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ. Autor książek „Erotyzm ponowoczesny” (Universitas 2008), „Wizjonerzy ciała. Panorama współczesnego teatru tańca” (Ha!art 2010) oraz „Wirus mobilizacji. Taniec a kształtowanie się nowoczesności (1455-1795)” (Universitas 2015). W swoich badaniach szczególną uwagę przywiązuje do zrozumienia relacji między ciałem a kulturą i społeczeństwem, rozwijając teorię tańca jako upodmiotawiającej, krytycznej praktyki cielesnej. W pracy artystycznej, kiedyś w ramach kolektywu Harakiri Farmers, obecnie na własną rękę, również interesuje go ciało upolitycznione, ale też poetyckie i absurdalne. Na bytomskim Wydziale Tańca Akademii Sztuki Teatralnej prowadzi zajęcia z Filozofii ciała. Bibliografia: Ciesielski T., Taneczny umysł. Teatr ruchu i tańca w perspektywie neurokognitywistyczne”, WUŁ & IMiT 2014. Frydrysiak S., Taniec w sprzężeniu nauk i technologii. Nowe perspektywy w badaniach tańca, Przypis & IMiT 2017. Hoczyk J., Klimczyk W., Prze-pisać taneczny modernizm: Sieci (Re-writing Dance Modernism: Networks), WUJ & NIMiT 2022. Klimczyk W., Wizjonerzy ciała. Panorama współczesnego teatru tańca, Ha!art 2010. Klimczyk W., Wirus mobilizacji. Taniec a kształtowanie się nowoczesności 1455-1795, Universitas 2015. Raszewska-Kursa H., Empatia, choreografia i śmiech jako nadzieja dla ludzkości. Komizm w sztuce tańca i choreografii w Polsce w XXI wieku, IS PAN 2023. Słoboda K., Ucieleśniona uważność w wybranych praktykach tańca współczesnego, IS PAN & NIMiT 2023. Szymajda J., Estetyka tańca współczesnego w Europie po roku 1990, Księgarnia Akademicka 2013. Turska I., Krótki zarys historii tańca i baletu, Polskie Wydawnictwo Muzyczne 2024. _______ Filoso.FM to cykl podcastów realizowany pod patronatem Katedry Porównawczych Studiów Cywilizacji Uniwersytetu Jagiellońskiego i Ośrodka Badawczego Facta Ficta przez „Kleparz Innowacji”.
I gdzieś tutaj To ciągle płynie ten, o którym już dzisiaj mówiłem, ten nurt, podskórny nurt kultury europejskiej, w którym ciało jest tak naprawdę na pierwszym planie i który potem wybucha, jeżeli chodzi o taniec w dobie modernizmu, w tym momencie, kiedy zaczyna kształtować się taniec współczesny, taki, w którym właśnie Kluczowa jest ta dionizyjska, ekstatyczna energia, takim symbolem jest postać Izodory Duncan, która była bardzo zafascynowana filozofią Fryderyka Nietzschego, który z kolei pisał
To się rzeczywiście wydarzyło, bardzo realnie, że kobiety w przełomie XIX i XX wieku rzeczywiście zrzuciły gorsety. Zaczynały się po prostu inaczej ubierać, ale można też to traktować jako rodzaj pewnego symbolu, że ten gorset jest zrzucony nie tylko realnie, ale też symbolicznie. To znaczy, że ciało na scenie zaczyna wyrażać się w nowy, swobodny sposób. I tutaj wspomniałem wcześniej o Izadorze Duncan, która jest taką ikoną Tego, o czym rozmawiamy, czyli tego przejścia od tańca klasycznego do tańca nowoczesnego.
No i tutaj wracam do Izadory Duncan i wracam do jej swoistego rodzaju feministycznego gestu, jakim było zaproponowanie zupełnie nowego sposobu tańczenia. Tutaj mamy na scenie w centrum, w świetle reflektoru właśnie kobiece wyzwolone ciało. Kobiece wyzwolone ciało, które w ogóle reprezentuje represjonowane do tego momentu Grupy społeczne. Bo bardzo szybko się okaże, że taniec współczesny, taniec modernistyczny jest też takim miejscem, gdzie mniejszości etniczne czy rasowe mogą się wypowiedzieć.
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Profesor Klimczyk przedstawia teoretyczne ramy tematyki tańca, jego rola w kulturze i trudności w definiowaniu go.
Rozmowa o kinezji jako wrażliwości kinetycznej i jej zmianie w różnych społeczeństwach, z podkreśleniem współczesnego zachodniego.
Podział tańców na widowiskowe i towarzyskie, z analizą ich roli w współczesnym społeczeństwie.
Rozmowa o kognitywistyce i ciele jako ośrodku doświadczenia rzeczywistości, z przykładami zjawisk.
Analiza roli ruchu w przestrzeni publicznej, z podkreśleniem tańca scenicznego i sportu.
Rozmowa kontynuuje omówienie karnawału i jego znaczenia w społeczeństwie, a także analiza tańca współczesnego jako narzędzia krytycznego i inkluzywnego.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
„Ciało, które jest w orbicie sił karnawałowych, to jest takie ciało, które w jakiś sposób zrzuca z siebie obowiązujące go ograniczenia”.
„Jeżeli na stałe umieścimy się w karnawale, społeczeństwo przestaje funkcjonować, bo ludzie nie wykonują tych banalnych, codziennych czynności, które są potrzebne i na których to społeczeństwo przecież jest zbudowane”.
W inauguracyjnym odcinku podcastu Filoso.FM pt. „Ciało, taniec, demokracja” dr hab. Wojciech Klimczyk, prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego opowiedział m.in. o relacjach ciała z otoczeniem, tańcu w habermasowskiej sferze publicznej i pojęciu karnawalizacji Michaiła Bachtina.
Nota biograficzna:
Dr hab. Wojciech Klimczyk, prof. UJ – historyk tańca zainteresowany przede wszystkim jego społeczno-polityczną rolą. Pracuje w Katedrze Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ. Autor książek „Erotyzm ponowoczesny” (Universitas 2008), „Wizjonerzy ciała. Panorama współczesnego teatru tańca” (Ha!art 2010) oraz „Wirus mobilizacji. Taniec a kształtowanie się nowoczesności (1455-1795)” (Universitas 2015). W swoich badaniach szczególną uwagę przywiązuje do zrozumienia relacji między ciałem a kulturą i społeczeństwem, rozwijając teorię tańca jako upodmiotawiającej, krytycznej praktyki cielesnej. W pracy artystycznej, kiedyś w ramach kolektywu Harakiri Farmers, obecnie na własną rękę, również interesuje go ciało upolitycznione, ale też poetyckie i absurdalne. Na bytomskim Wydziale Tańca Akademii Sztuki Teatralnej prowadzi zajęcia z Filozofii ciała.
Bibliografia:
Ciesielski T., Taneczny umysł. Teatr ruchu i tańca w perspektywie neurokognitywistyczne”, WUŁ & IMiT 2014. Frydrysiak S., Taniec w sprzężeniu nauk i technologii. Nowe perspektywy w badaniach tańca, Przypis & IMiT 2017. Hoczyk J., Klimczyk W., Prze-pisać taneczny modernizm: Sieci (Re-writing Dance Modernism: Networks), WUJ & NIMiT 2022. Klimczyk W., Wizjonerzy ciała. Panorama współczesnego teatru tańca, Ha!art 2010. Klimczyk W., Wirus mobilizacji. Taniec a kształtowanie się nowoczesności 1455-1795, Universitas 2015. Raszewska-Kursa H., Empatia, choreografia i śmiech jako nadzieja dla ludzkości. Komizm w sztuce tańca i choreografii w Polsce w XXI wieku, IS PAN 2023. Słoboda K., Ucieleśniona uważność w wybranych praktykach tańca współczesnego, IS PAN & NIMiT 2023. Szymajda J., Estetyka tańca współczesnego w Europie po roku 1990, Księgarnia Akademicka 2013. Turska I., Krótki zarys historii tańca i baletu, Polskie Wydawnictwo Muzyczne 2024._______
Filoso.FM to cykl podcastów realizowany pod patronatem Katedry Porównawczych Studiów Cywilizacji Uniwersytetu Jagiellońskiego i Ośrodka Badawczego Facta Ficta przez „Kleparz Innowacji”.