Mentionsy Mentionsy
FINANSE OD DRUGIEJ STRONY
FINANSE OD DRUGIEJ STRONY

Czy banki śledzą każdy przelew? Prawda o Transaction Monitoring

12.12.2025 ·20 min 49 s

Czy banki wiedzą o każdej twojej transakcji? Jak naprawdę działa system monitorowania płatności i dlaczego jedne operacje przechodzą bez problemu, a inne trafiają do analityków AML?W tym odcinku ujawniamy kulisy Transaction Monitoring – od sposobu, w jaki banki analizują twoje przelewy, po to, jakie sygnały mogą wywołać alert i trafić do dalszego postępowania. Tłumaczymy, jak działają reguły, scenariusze, scoring ryzyka oraz dlaczego identyczne transakcje mogą zostać ocenione zupełnie inaczej.🎧 W odcinku dowiesz się m.in.:– jak banki analizują i filtrują transakcje,– co może wywołać alert AML,– czym różni się monitoring automatyczny od pracy analityka,– dlaczego system czasem „łapie” niewinne operacje.Jeśli ciekawi cię, jak wygląda świat monitoringu transakcji „od kuchni”, ten odcinek jest dla Ciebie.Rozdziały:00:00 - Wstęp02:20 - Jak wyglądał świat, zanim pojawił się Transaction Monitoring?06:52 - Czym naprawdę jest Transaction Monitoring?14:00 - Czym są tajemnicze typologie i scenariusze?19:00 - Zakończenie#AML #TransactionMonitoring #FinanseOdDrugiejStrony #PraniePieniędzy #Bankowość #BezpieczeństwoFinansowe #KYC #CDD #Compliance #Fintech #OszustwaFinansowe #RyzykoFinansowe #MonitoringTransakcji #RegulacjeUE #AMLPolska #FinancialCrime(muzyka: https://www.youtube.com/watch?v=zyg78YgYijk)📺 Subskrybuj „Finanse od drugiej strony” – podcast o przestępczości finansowej i mechanizmach, które stoją za pozornie zwykłymi transakcjami.Nowe odcinki na YouTube, Spotify i Apple Podcasts.🎙️ Prowadzą:Szymon Matczak i Paweł Wiliński🟢 Dostępne także na Spotify, Apple Podcasts 💡 Podcast powstał z inicjatywy firmy ExpVault, specjalizującej się w szkoleniach z zakresu AML, sankcji i finansowania terroryzmu.🌎Nasza strona internetowa: https://expvault.pl/📖Kup nasz e-book: https://expvault.pl/sklepŹródła:https://anti-money-laundering.eu/money-laundering-in-numbershttps://warszawawpigulce.pl/bank-zglosi-i-zablokuje-przelew-urzad-skarbowy-skontroluje-osobe-ktora-wyslala-platnosc-kwota-transakcji-moze-byc-niewielka/https://polaniec.com.pl/puls/index.php/2025/10/23/kontrola-konta-bankowego-skarbowka-patrzy-na-twoje-przelewy-nawet-te-niskie/https://www.irs.gov/businesses/small-businesses-self-employed/bank-secrecy-acthttps://enqualify.ai/the-timeline-of-anti-money-laundering-aml-directives-in-europe/https://www.fincen.gov/resources/statutes-and-regulations/usa-patriot-acthttps://innowise.com/pl/blog/aml-transaction-monitoring/https://www.alloy.com/blog/what-is-transaction-monitoring-and-why-you-need-ithttps://www.identt.pl/blog/kyc-i-aml-kluczowe-roznice-i-jak-wspoldzialaja-w-przeciwdzialaniu-przestepczosci-finansowej/https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0167739X24002607https://www.sanctions.io/blog/aml-scenarios-exampleshttps://sumsub.com/blog/aml-transaction-monitoring-rules-scenarios/https://www.pwc.pl/en/services/innovating-transaction-monitoring-using-ai.htmlhttps://www.iaml.com.pl/wiedza/podejscie-oparte-na-ryzyku-w-procesach-aml/https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/przeciwdzialanie-praniu-pieniedzy-oraz-finansowaniu-terroryzmu-16889158https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20180000723/T/D20180723L.pdfhttps://www.youtube.com/watch?v=iw-iMzW7ZPohttps://odeszli.pl/artykuly/7,186071,31294180,23-rocznica-zamachu-na-world-trade-center-wsrod-ofiar-bylihttps://www.fincen.gov/resources/statutes-and-regulations/usa-patriot-acthttps://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:31991L0308https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=wdu20001161216https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32015L0849

W ostatnich miesiącach w przestrzeni publicznej pojawia się temat, który wraca jak bumerang. Coraz więcej osób jest przekonanych, że niebawem państwo uruchomi jakiś automatyczny, zmasowany system kontroli przelewów, który ma służyć do powszechnej inwigilacji obywateli. Do tego dochodzą jeszcze bardziej radykalne wizje. że prywatne pieniądze przestaną być prywatne, że przelewy do rodziny będą oceniane przez algorytmy, że ciężko zarobione środki mogą zostać zablokowane przez bezosobowy mechanizm, który nie tłumaczy decyzji, tylko je wykonuje. W tych narracjach często pojawia się jeden wspólny mianownik – strach. I oczywiście wszystko to ma służyć jednemu mrocznemu celowi. Totalnej inwigilacji. Unia Europejska, rządy, instytucje finansowe. Według internetowych proroków wszyscy siedzą w jednym pokoju i planują jak podejrzeć twoje konto i przeanalizować czy za często kupujesz kawę na mieście.

Problem polega na tym, że ta wizja ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. To narracja napędzana emocjami, a nie wiedzą. Mechanizmy przeciwdziałania praniu pieniędzy istnieją od dekad i nie powstały po to, żeby śledzić Kowalskiego, tylko po to, żeby powstrzymywać zorganizowaną przestępczość. Bez tych mechanizmów pieniądze z przestępstw, korupcji, narkobiznesu, handlu ludźmi i oszustw mogłyby krążyć praktycznie bez żadnych barier. Pranie pieniędzy to naprawdę gigantyczny problem. Dane opublikowane między innymi przez Unię Europejską pokazują, że od 2 do 5% globalnego PKB może być objęte tym zjawiskiem, co przekłada się prawie na ponad 2 biliony dolarów. I właśnie dlatego postanowiliśmy nagrać ten odcinek. Chcemy odczarować temat AML, Transaction Monitoringu i całej tej mitycznej maszyny do inwigilacji.

Bez polityki, bez internetowych komentarzy, bez teorii. Same fakty, procesy i praktyka. Tych właśnie AML-em, czyli przeciwdziałaniem praniu pieniędzy zajmujemy się od 2016 roku. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, czy AML to system kontroli społeczeństwa, zostańcie z nami. Jest duża szansa, że po tym odcinku spojrzycie na to całkiem inaczej. Mówi do Was Szymon Matczak i Paweł Wiliński. A to są FINANSE OD DRUGIEJ STRONY. Zaczynajmy. Rozdział 1. Jak wyglądał świat, zanim pojawił się Transaction Monitoring. Dzisiaj bardzo łatwo jest myśleć o bankowości jako świecie algorytmów, komputerów i automatyzacji. Ale jeszcze kilkadziesiąt lat temu bankowość była światem ludzi, papieru i intuicji. Przed latami 70-tymi ogromna część kontroli opierała się na doświadczeniu konkretnego pracownika oddziału.

To nie system, tylko człowiek decydował czy coś wygląda podejrzanie. Nie było centralnych baz danych. Nie było automatycznych list sankcyjnych. Nie było skomplikowanych modeli ryzyka. Była kartka, długopis i segregator. Jeżeli ktoś umiał dobrze grać rolę porządnego klienta, mógł praktycznie bez przeszkód wprowadzić do systemu duże ilości nielegalnych środków pochodzących z przestępstwa, a następnie łatwo je legalizować. Wszystko zaczęło się zmieniać w 1970 roku w Stanach Zjednoczonych. Wtedy weszła w życie ustawa znana jako Bank Secrecy Act. To był moment, w którym po raz pierwszy wprowadzono obowiązek formalnego monitorowania i raportowania podejrzanych transakcji. Ale prawdziwe przyspieszenie przyszło na początku XX wieku. Po zamachach z 11 września 2001 roku i wdrożeniu ustawy Patriot Act świat finansów dostał jasny sygnał.

Reszne procesy to za mało. Zaczęto masowo wdrażać systemy reguł, automatyzację i oprogramowanie zdolne wychwyty właśnie typowe wzorce zachowania w czasie niemal rzeczywistym. Równolegle do Stanów Zjednoczonych zmieniała się Europa. W 1991 roku pojawiła się pierwsza dyrektywa AML, dzisiaj znana jako First AMLD. To był pierwszy moment, kiedy na poziomie unijnym pojawił się obowiązek, aby banki i instytucje finansowe nie tylko obsługiwały klientów, ale też realnie ich weryfikowały. Zobowiązując te instytucje do wprowadzenia zupełnie nowych procedur jak Know Your Customer, czyli procedury poznaj swojego klienta, czy procedury należytej staranności wobec klienta nazywanej po angielsku Customer Due Diligence. Ponadto zobowiązywała instytucje finansowe do przechowywania dokumentacji klientów przez okres 5 lat oraz prowadziła również obowiązek monitorowania działalności klientów i raportowania podejrzanej aktywności do właściwych organów.

W Polsce proces tworzenia systemu AML zaczął się nieco później, ale w bardzo intensywnym tempie. W 2000 roku pojawiła się pierwsza ustawa o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, która formalnie wprowadziła obowiązek rejestrowania transakcji powyżej określonych progów, a także obowiązek raportowania transakcji podejrzanych. Powołano też Instytucję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej jako centralnego organu odpowiedzialnego za analizę i przeciwdziałanie praniu pieniędzy. Można więc powiedzieć, że rok 2000 był momentem, w którym Polska formalnie dołączyła do europejskiej architektury AML, implementując kluczowe założenia I Dyrektywy AML Unii Europejskiej, budując własne fundamenty systemu monitorowania transakcji i przeciwdziałania praniu pieniędzy.

To nie była kosmetyka. To była zmiana mentalna całego sektora. Zamiast reagować dopiero wtedy, kiedy pojawiał się kryzys, banki miały zacząć działać prewencyjnie. Mieć systemy, które nie tylko odtwórczo zapisują historię, ale próbują przewidywać ryzyko. Kolejne lata przyniosły kolejne dyrektywy. Jedną z najbardziej przełomowych była czwarta dyrektywa AML Unii Europejskiej, wdrożona u nas w 2018 roku w ramach ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Od tego momentu instytucje finansowe musiały zacząć monitorować całą relację z klientem, nie tylko pojedynczą transakcję. Analizować cel i charakter transakcji, porównywać realne zachowanie klienta z deklarowanym profilem zachowania klienta, wykrywać wszelkie odchylenia od normy i analizować źródła pochodzenia środków.

Dzisiaj polskie regulacje AML są ściśle zsynchronizowane z europejskimi standardami. Rozwój technologii, od systemów Transaction Monitoring po wykorzystanie AI wymusza dalszą profesjonalizację całego oko systemu. Co istotne, tak jak w całej Europie, również w Polsce widać systematyczne przesuwanie akcentu z prostego raportowania transakcji na zaawansowaną analizę behawioralną, modelowanie ryzyka i identyfikację schematów przestępczych. Regulacje dotyczące AML są cały czas rozwijane i aktualizowane, a sama polska ustawa o AML przechodziła aktualizację także w 2024 i 2025 roku i z pewnością będzie też implementowała najnowsze zmiany w przyszłości. W związku z powołaniem przez Unię Europejską Urzędu ds.

Przeciwdziałania Proni Pieniędzy i Finansowania Terroryzmu, tzw. AMLA. Ale to temat na osobny odcinek, który obiecujemy nagrać na początku przyszłego roku. Rozdział 2. Czym naprawdę jest Transaction Monitoring? W tym momencie warto zatrzymać się na chwilę i bardzo spokojnie wyłożyć jedną podstawową rzecz, bo wokół tego narosło naprawdę mnóstwo nieporozumień. Transaction Monitoring nie jest żadnym super podsłuchem. To nie jest system, który siedzi w banku i podgląda prywatne życie klientów. To nie jest narzędzie do oceniania ludzi, ich poglądów czy stylu życia. To jest narzędzie operacyjne. Techniczne, zaprojektowane do jednego celu. Wykrywania wzorców zachowań transakcyjnych, które statystycznie korelują z odużyciami finansowymi. I to jest naprawdę ogromna różnica.

Żeby to w ogóle miało sens, trzeba cofnąć się jeszcze krok wcześniej. Do procesu KYC, czyli Know Your Customer. Bo Transaction Monitoring nie działa w próżni. On działa na danych, które wcześniej zostały zebrane. Mówimy tu o podstawowych informacjach. Kim jesteś? Gdzie mieszkasz? Jaka jest twoja rezydencja podatkowa? Czym się zajmujesz? Skąd pochodzą twoje środki? To nie są fanaberie banku. To są dane, bez których nie da się w ogóle zbudować sensownego obrazu klienta. Wszystkie te dane zbierane są podczas zakładania rachunku bankowego. Potem pojawia się etap CDD, czyli Customer Due Diligence. I tu nie chodzi o to, żeby klient był sprawdzany jak w filmie sensacyjnym. Tylko o to, żeby instytucja finansowa miała realne oczekiwania. Jeśli ktoś jest zatrudniony na etacie w lokalnej firmie, ma stałe, stabilne wpływy i przewidywalne wydatki, to oczekiwania wobec jego zachowań są zupełnie inne, niż wobec osoby prowadzącej np.

rozbudowaną działalność międzynarodową. To jest kontekst. To właśnie od niego zależy, jaki poziom ryzyka zostanie przypisany klientowi oraz czy relacja z klientem w ogóle zostanie nawiązana. Dopiero na tej podstawie Transaction Monitoring może funkcjonować jako proces ciągły. To nie jest akcja raz na rok. To jest stałe porównywanie tego, co klient robi w ramach swojej aktywności transakcyjnej z tym, co według profilu powinien robić. Nie w sensie moralnym, w sensie statystycznym i procesowym. A wymogi tego monitoringu, jak wspomnieliśmy już wcześniej, zostały ustanowione już dawno temu. Teraz wejdźmy w praktykę, bo bez tego cała ta rozmowa pozostaje jedynie na poziomie teorii. W zdigitalizowanym świecie otwarcie konta i przetwarzanie transakcji muszą odbywać się natychmiastowo, co oznacza tylko jedno.

Instytucje finansowe muszą uruchamiać zautomatyzowane systemy monitorowania transakcji, tzw. Transaction Monitoring Systems. Jest to połączenie kluczowych funkcji wymaganych do skutecznego wykrywania i prowadzenia analizy podejrzanych aktywności. Są one wykorzystywane do identyfikacji potencjalnych działań związanych z praniem pieniędzy, finansowaniem terroryzmu i oszustwami. Na pewno teraz zastanawiacie się, jakie są kluczowe funkcje takiego systemu. Podstawą są oczywiście dane, dużo danych. To są dane o kliencie zbierane przy nawiązywaniu relacji, dane o rachunkach i produktach jakie posiada, np. inwestycyjnych lub kredytowych, o relacjach między kontami, o urządzeniach, o kanałach dostępu, System nie patrzy tylko na kwoty, ale patrzy też na częstotliwość, na godzinę i miejsce operacji, na schematy zachowań.

Transakcje są następnie oceniane w kontekście przestępstw finansowych, czyli następuje ocena ryzyka. Modele uczenia maszynowego lub algorytmy przypisują poziom ryzyka na podstawie takich czynników jak wcześniejsze zachowanie, typ konta czy wzorce transakcji. Pomaga to ustalić, które działania wymagają pilnej weryfikacji. Na podstawie tej analizy generowane są alerty. Tutaj warto zwolnić, aby dobrze to wyjaśnić. Moment wygenerowania alertu to chyba najbardziej niezrozumiany element całego systemu. Alert nie jest żadnym wyrokiem, nie jest oskarżeniem, nie jest decyzją. To jest sygnał. To jest coś, co wygląda inaczej niż zwykle. Przykład z życia systemu Transaction Monitoring. Kilka wpłat gotówkowych, każda tuż poniżej progu raportowania.

Dla klienta może to być przypadek, może być niewiedza. Dla systemu to wzorzec. Wzorzec znany z prób omijania obowiązków raportowych. I to nie jest tak, że wtedy policja wpada do mieszkania klienta, a jego ulice rozświetlają niebieskie światła. Nie ma dramatycznych scen. Do gry wchodzą analitycy. Ludzie z doświadczeniem, z wiedzą, z dostępem do kontekstu. Tłumacząc to nieco szerzej, gdy system identyfikuje potencjalnie podejrzaną aktywność, generuje alert. System oczywiście nie ma pewności, czy zachowanie klienta jest przestępstwem finansowym, tylko generuje go dlatego, że klient po prostu mógł naruszyć scenariusz przestępstwa finansowego. Dlatego powstaje alert, który zostanie przeanalizowany przez człowieka, czyli odpowiednio przeszkolonego analityka AML, gdyż w większości przypadków zdarza się tak, że aktywność klienta jest jak najbardziej do uzasadnienia.

Weźmy pod uwagę wspomniany przed chwilą przypadek wpłat gotówkowych. Załóżmy, że klient dokonał trzech następujących po sobie wpłat poniżej progu raportowania. System wygeneruje alerty, które są sposobem na poinformowanie, że wydarzyło się coś nietypowego i należy to przeanalizować. Ważne jest, że każdy alert zawiera wynik i opis na temat tego, jakie scenariusze przestępstw finansowych zostały uruchomione. W tym momencie do gry wchodzą zespoły operacyjne do spraw monitorowania transakcji. Analitycy tego zespołu badają, czy aktywność jest fałszywym alarmem, czy jednak jest rzeczywiście nietypowa i wymaga dokładnego zbadania w ramach kolejnych poziomów analizy. Aby na końcu ustalić, czy konieczne są dalsze działania, takie jak złożenie raportu o podejrzanej aktywności do regulatora.

W omawianym wyżej przykładzie może okazać się, że alertowana aktywność okazała się nie budzić zastrzeżeń. Np. źródło ugotówki jest znane, a zachowanie wynikało z przypadku i sprawa może zostać zamknięta, czyli klasyfikowana jako fałszywy alarm . W przypadku Transaction Monitoringu nawet 98% alertów jest właśnie wspomnianymi False Positives. Pozostałe 2% to tzw. True Positives, czyli rzeczywiście powiązane z przypadkami prania pieniędzy, oszustw podatkowych czy ogólnie nielegalnej aktywności. To właśnie tych prawdziwych i groźnych aktywności szukają przede wszystkim analitycy i wymaga to ogromu pracy i naprawdę twardych dowodów. System nie działa w trybie zero-jedynkowym. On nie mówi, to jest przestępstwo. On mówi, to zachowanie odbiega od normy.

Banki i fintechy mają dostęp do codziennych przepływów środków i to właśnie tam, w praktyce operacyjnej, te schematy są zauważane, dokumentowane i zamieniane w coś co później staje się materiałem do budowy systemów kontrolnych. To jest skondensowane doświadczenie śledztw, postępowań, analiz i raportów zbieranych na przestrzeni dziesięcioleci. Kiedy typologia trafia do świata Transaction Monitoring, przestaje być opisem, a zaczyna być logiką systemową. W tym momencie pojawiają się scenariusze monitorowania transakcji, które są w praktyce techniczną interpretacją tych zachowań. Tworzy się profile klientów, zestawy reguł oraz progi, czyli tzw. thresholds, które są matematycznym odzwierciedleniem pytania, w którym momencie zachowanie przestaje być normalne, a zaczyna być uznawane za nietypowe.

Te progi działają jak bardzo precyzyjne wzory arytmetyczne, które odnoszą się do ilości transakcji. Ich wartości, częstotliwości, czasu wykonania oraz miejsc, z których są inicjowane. Dla systemu nie ma znaczenia intencja, tylko wzorzec. Przykładowy scenariusz może wyglądać następująco. Jeżeli więcej niż określona liczba transakcji, które są wpłatami gotówkowymi o wartości pomiędzy 5000 a 9999 dolarów zostanie wykonana w ciągu 24 godzin w co najmniej dwóch różnych oddziałach lub bankomatach na tym samym koncie, system automatycznie generuje alert bez udziału człowieka i bez miejsca na interpretację. Z biegiem czasu instytucje finansowe uczą się na własnych danych i na zmieniających się schematach przestępczych.

Reguły są regularnie aktualizowane, modele trenowane ponownie, a progi dostosowywane tak, aby ograniczyć liczbę fałszywych alertów, a jednocześnie zwiększać skuteczność w wykrywaniu realnych zagrożeń. To nie jest proces jednorazowy, ale ciągła praca na żywym organizmie, który zmienia się razem z rynkiem i technologią. Nowoczesne, zautomatyzowane systemy monitorowania transakcji coraz częściej wykorzystują podejście oparte na ryzyku. Oznacza to, że reguły i progi nie są jednakowe dla wszystkich klientów, ale są dopasowywane do ich profilu ryzyka. Klienci wysokiego ryzyka są objęci gęstszą siatką kontroli, bardziej restrykcyjnymi scenariuszami i niższymi progami, natomiast klienci o niskim ryzyku przechodzą przez system przy mniejszej liczbie barier i mniejszej liczbie fałszywych alarmów.

Najbardziej zaawansowane rozwiązania łączą klasyczną logikę reguł z uczeniem maszynowym, dzięki czemu system nie tylko reaguje na znane schematy, ale potrafi także analizować dane historyczne i wychwytywać nowe wzorce w czasie rzeczywistym. To sprawia, że monitoring transakcji staje się nie tylko bardziej precyzyjny, ale też bardziej elastyczny, co ma kluczowe znaczenie w świecie, w którym przystępcy naprawdę bardzo szybko adaptują się do nowych zabezpieczeń. W praktyce scenariusze wysokiego ryzyka opierają się na kilku powtarzalnych kategoriach zachowań, które z punktu widzenia systemów monitorujących są szczególnie wrażliwe. Jedną z najważniejszych są czynniki geograficzne, czyli transfery realizowane do lub z krajów, w których reżimy AML są słabe, niespójne albo nieskutecznie egzekwowane.

W takich przypadkach sam fakt użycia kryptowalut nie jest jeszcze problemem, ale sposób i kontekst w jakim są wykorzystywane sprawiają, że transakcje trafiają do strefy podwyższonej kontroli. Na sam koniec warto podkreślić jedną rzecz. Regulacje dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy nie są żadną nowością. Systemy monitorowania transakcji i zespoły analityków, które na całym świecie zajmują się wykrywaniem podejrzanych aktywności związanych właśnie z praniem pieniędzy i innymi przestępstwami finansowymi funkcjonują powszechnie od początku XXI wieku. Co więcej... Pierwsze rozwiązania w tym obszarze działały już znacznie wcześniej, tylko w mniej zautomatyzowanej formie. Przez długie lata nie obserwowaliśmy powszechnej paniki społecznej. Ani nie wysłuchiwaliśmy przejmujących historii o przejmowaniu środków uczciwych obywateli czy systemowym blokowaniu rachunków bez powodu.

Dlatego warto bardzo ostrożnie podchodzić do dzisiejszych narracji opartych na strachu. Duża część tej paniki to dezinformacja, która dobrze sprzedaje się w emocjonalnych przekazach, ale nie ma realnego pokrycia w tym, jak te systemy faktycznie działają. Im więcej wiemy o tych mechanizmach, tym trudniej jest nas straszyć uproszczeniami. Dziękujemy, że poświęciliście swój czas, żeby lepiej zrozumieć, jak naprawdę działają mechanizmy monitorowania transakcji i skąd się biorą mity, które wokół nich narosły. Ten temat budzi sporo emocji i dlatego zależy nam na tym, żeby w prosty sposób oddzielać fakty od narracji opartych na niewiedzy. Jeżeli macie pytania, wątpliwości albo własne obserwacje, zachęcamy do zostawienia ich w komentarzach. Na pewno na nie odpowiemy. A jeżeli ten materiał był dla Was wartościowy, koniecznie zostawcie łapkę w górę.

Pokazano wszystkie 22 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.