Historia dermatologii estetycznej w Polsce. Dr n. med. Ewa Kaniowska

osoby, która już pracuje, która ma specjalizację, z szefem, który wymienia doświadczenia. Jak mi to opowiadały, to byłam w szoku, ale tam się również okazało, że one tam przyszły. Tam trzeba tu pobrać wycinek, tu trzeba to wyciąć, tu trzeba to zrobić. No i co? A tu nic. No więc mówi, w imię Boga patrzyły, przyglądały się i zaczęły to robić. No to jeżeli jedna w Szwecji, druga w Niemczech, a ja w Polsce, bośmy nas tak to rozrzuciło, no to wtedy, jak już w stowarzyszeniu organizujemy w dwutysięcznych latach pierwsze szkolenia właśnie raz z dermatoskopii, bo moja przyjaciółka w Szwecji jest specjalistką i specjalizuje się w Szwecji właśnie w dermatoskopii, w diagnozowaniu. Przy okazji dermatologów zaczynamy uczyć pobierania wycinków. To są początki.

Takiego antidotum, tak jak hiaruń daza w wypadku kwasu żonowego nie ma. I to też fajnie, niech faktycznie gdzieś tam zostanie z uczestnikami właśnie tego odcinka, żeby odczarować też trochę tą taką negatywną narrację, która się pojawia wokół kwasu hialuronowego. Ale oczywiście. No bo teraz jest taki trend, że tak, że to teraz jak naturalnie, to tylko stymulatory tkankowe, a to jest nienaturalne, a to tak naprawdę wciąż jest najbardziej przebadana substancja. Właśnie tak było. Toksyna, wszyscy walili toksynę, jeszcze słyszę co cztery miesiące. Dramat, po czym nagle nikt, nie daj Boże, stroszył. Proszę Panią, dobrze, teraz wyglądam, zobaczyłam siebie na zdjęciu. Żadnych zabiegów. No niestety, prawda? Ja jak byłam na jednym ze szkoleń z toksyny i w pewnym momencie pięciu latach podawania toksyny, De Majo zrobił wykład na temat, jak trzeba relaksować twarz, to od tego czasu nie wykonałam żadnego zabiegu w miejsce.