Stanley Kubrick

To impuls, by zaprzyjaźnić się z sąsiadem, Marvinem Traubem, który ma własną ciemnię. Chłopcy spędzają w niej wiele godzin. Sami wywołują filmy, a później robią odbitki na papierze fotograficznym. Wspólnie przeglądają prasę, podpatrując styl fotoreporterów. Na przykład Artura Fillinga, freelancera, którego zdjęcia pojawiają się w Daily News i w magazynie Live. Później wędrują po okolicy i sami fotografują. Po rozpoczęciu nauki w liceum, Stanley zapisuje się do szkolnego klubu fotograficznego i szybko zostaje fotoreporterem szkolnej gazetki. Jest jednak przeciętnym uczniem, a do tego sporo wagaruje. Zamiast na lekcje chodzi do kina. Ogląda wszystko, co pojawia się na ekranie, filmy i kroniki filmowe. Do kieszonkowego dorabia grając w szachy na ćwierć dolarówki w Washington Square Park i w klubach szachowych na Manhattanie.

Pisze scenariusz, wynajmuje kamerę i sam kręci 16-minutowy dokument Dzień Walki. Do przeczytania ścieżki lektorskiej zatrudnia weterana CBS News Douglasa Edwardsa. Ostatnim elementem jest muzyka, którą komponuje przyjaciel Zingera, Gerald Freed, późniejszy kompozytor filmowy, dla którego jest to pierwsza produkcja. Gotowy film za 4000 dolarów kupuje firma dystrybucyjna RKO. To najwyższa kwota, jaką kiedykolwiek zapłaciła za krótkometrażówkę. Kubrick zarabia na tym 1000 dolarów, ale bardziej ceni zdobyte doświadczenie. Mówi, Nie wiem nic o filmach, ale wiem, że mogę zrobić lepszy film niż ten. I porzuca stałą pracę w Luke, by w całości poświęcić się produkcji filmów. Teraz już na zlecenie RKO zaczyna kręcić kolejny dokument o księdzu katolickim Fredzie Stadmullerze z Nowego Meksyku, który do wiernych z 11 kościołów dociera

W 1952 roku Kubrick poznaje projektantkę teatralną Ruth Sobotkę. Już rok wcześniej jego związek z Tobą Metz się rozpadł. Trzy lata później wezmą ślub z Ruth. W 1953 roku Międzynarodowy Związek Marynarzy zleca mu realizację trzydziestominutowego dokumentu o ludziach morza. Nie tyle o ich życiu na morzu, a o związkach zawodowych. Wykorzystuje przy tym obserwacje z czasu studiowania cudzych filmów.

On jednak jest niezadowolony i po śmierci dystrybutora wycofuje film uznając go za nieudaną próbę. Niszczy nawet kopię. Jak się okaże po latach na szczęście nie wszystkie. Choć w wywiadach będzie się wypowiadać o swoim dziele bardzo krytycznie. Zresztą nie o tym jednym. Póki co postanawia wrócić do tematu boksu. Wspólnie z Sacklerem piszą scenariusz, który kilkakrotnie zmienia tytuł. Finalny, Killer's Kiss, to film noir o młodym bokserze wagi ciężkiej i jego dziewczynie molestowanej przez pracodawcę, przestępcę. Pieniądze na zdjęcia udaje się zebrać od rodziny i przyjaciół, a 40 tysięcy dolarów wykłada farmaceuta z Bronxu, Maurice Bowes, w zamian za wymienienie go jako producenta. Zdjęcia są kręcone w starej stacji Penn Station na Times Square oraz na zaniedbanych ulicach nabrzeża Brooklynu i Hellshander Acres, jak wówczas nazywana jest dzielnica Soho na Manhattanie.

Bynajmniej nie kręci go w Wietnamie, a nie opodal swojego domu w Anglii. W tym celu z Afryki sprowadza 200 palm i buduje scenografię udającą Wietnam. Koszty są astronomiczne, ale dla niego ważny jest tylko efekt finalny. Przez kolejne lata Kubrick pracuje nad filmem Oczy szeroko zamknięte. Główne role otrzymują Nicole Kidman i Tom Cruise. Zdjęcia mają trwać 3 miesiące, ale reżyser wciąż coś zmienia i dąży do perfekcji. Dlatego ciągną się w nieskończoność, zabierając finalnie 400 dni, co stanowi rekord Guinnessa. Powodem są poprawki scenariusza na planie? Dodajmy, że scenariusz powstawał przez 3 lata i wielokrotne duble. Scena, w której Tom Cruise przechodzi przez drzwi, jest filmowana 95 razy.