Marlene Dietrich

Od stycznia 1942 do września 1943 jeździ po Stanach Zjednoczonych występując przed żołnierzami. Na występach śpiewa swoje największe przeboje filmowe. Jej zaangażowanie i to jak duże znaczenie mają występy dla podniesienia morale wojska dostrzega OSS, Biuro Służb Strategicznych, które po wojnie zostanie przekształcone w Centralną Agencję Wywiadowczą, czyli CIA. W ramach OSS zostaje utworzony oddział operacji moralnych, którego zadaniem jest demoralizowanie żołnierzy przeciwnika. Dietrich nadaje się do tego idealnie. Jest z pochodzenia Niemką, doskonale włada językiem niemieckim i jest w nazistowskich Niemczech osobą rozpoznawalną. Zostaje poproszona o nagranie po niemiecku kilku piosenek. Wśród nich jest niepozorny utwór Lili Marlene.

Lili Marlene to trzywersowy wiersz napisany w 1915 roku przez Hansa Leipa, nauczyciela z Hamburga. Leip służył w cesarskiej armii. Lili była dziewczyną jego kolegi a Marlene pielęgniarką w szpitalu polowym. Wiersz opowiada o pożegnaniu i pocałunku żołnierza z dziewczyną, Stoją pod latarnią przed wejściem do koszar. Muzykę w 1938 roku skomponował Norbert Schulze, a 1 września 1939 roku piosenkę Das Mädchen unter der Laterne – Dziewczyna pod latarnią nagrała Liselotte Bunenberg, występująca pod pseudonimem scenicznym Lalle Andersen. I o te latarnie poszło, bo Dziewczyna pod latarnią kojarzy się dość jednoznacznie. A co gorsza, żołnierz spadający w otchłań ma pamiętać o pocałunku Lily Marlin.

Zdaniem ministra propagandy Rzeszy, Josepha Goebbelsa, utwór jest melancholijny, sentymentalny, a żołnierze powinni słuchać i śpiewać piosenki podnoszące na duchu, jak marszową Erickę czy Ein Heller und ein Batzen ze skocznym refrenem Heidi, heido, heida. Płyta Lily Anderson wyszła ledwie w 700 egzemplarzach i szybko trafiła na listę utworów niepożądanych. Zaś sama Anderson zaczęła mieć kłopoty i w 1942 roku zakazano jej występować, po tym jak gestapo odkryło jej kontakty ze znajomymi o żydowskim pochodzeniu. Krążyły nawet plotki, że trafiła do obozu koncentracyjnego. Piosenka jednak dziwnym zbiegiem okoliczności powraca. Walczący na Bałkanach porucznik Maksymilian Fabiś z pułku piechoty Grossdeutschland podczas urlopu w Wiedniu zabiera z tamtejszej stacji radiowej dwie skrzynie płyt dla wojskowej rozgłośni Soldaten Sender Belgrad.

Wśród nich jest Lily Marlin. Fabiś kojarzy piosenkę, którą słyszał podczas kampanii we Francji, a nawet grał, bo sam jest pianistą. I tak Lily Marlen trafia na antenę wojskowej stacji radiowej słuchanej przez niemieckich żołnierzy w całej Europie. A gdy po kilku tygodniach z przyczyn propagandowych stacja przestaje ją nadawać, do Belgradu przychodzą codziennie tysiące listów z frontu z żądaniem emisji Lily Marlen. Jej miłośnikiem ma być nawet głównodowodzący wojsk niemieckich w Afryce Północnej, Feldmarszałek Erwin Rommel. Stacja ponownie nadaje Lily Marlen codziennie przed 10 wieczorem tuż przed ostatnim serwisem informacyjnym. Alianci odkrywają, że jest też chętnie słuchana po ich stronie frontu. Żołnierze słysząc, że po drugiej stronie w okopach grana jest Lily Marlen, wołają – koledzy głośniej!

Przypomina to słynną wigilię Bożego Narodzenia z pierwszej wojny, gdy żołnierze dwóch walczących armii wyszli z okopów, by przełamać się opłatkiem. OSS wpada na pomysł, by w audycjach nadawanych po niemiecku i skierowanych do niemieckich żołnierzy nadawać własną wersję Lili Marlen śpiewaną przez Marlene Dietrich. Ale na tym nie kończy się jej rola. Gdy szala wojny zaczyna się przechylać na stronę aliantów, Dietrich w 1944 roku zaczyna występować na tyłach w Algierii, we Włoszech, w Wielkiej Brytanii i po Londynach. Pod koniec wojny Marlene Dietrich odnajduje w Niemczech swoją siostrę i jej rodzinę.