John DeLorean

Gdy rozpaczliwie szuka pieniędzy, by uratować fabrykę, zgłasza się do niego sąsiad, James Timothy Hoffman, i składa dość zawiłą, dodajmy, że kryminalną propozycję. DeLorean ma wyłożyć 2 miliony dolarów, za które w Kolumbii zostaną kupione narkotyki, a następnie przewiezione do USA, za co w Wielkiej Brytanii otrzyma 20 milionów dolarów. Nie widząc innego wyjścia, zgadza się. W sprawie pojawia się niejaki James Benedict, który naciska DeLoreana, aby przekazał mu pieniądze. Ale on nie ma pieniędzy. W końcu daje Benedictowi weksle z wpisanymi numerami nadwozi samochodów stojących na dealerskich parkingach. 19 października 1982 roku wraz z Hoffmanem wchodzą do pokoju 501 w hotelu Sheraton La Reina w Los Angeles, gdzie czeka na nich Benedict i mężczyzna o imieniu Vicenzo.

Nagle okazuje się, że handlarzem narkotyków i informatorem FBI i DEA jest Hoffman. Gdy przed sądem staje James Benedict, który naprawdę nazywa się Benedict Tisa i jest agentem federalnym, Weitzman pyta, sam to wymyśliłeś? Prokurator Perry krzyczy, sprzeciw! Ale sędzia uchyla i Weitzman w kilku krótkich pytaniach zapędza Tissę w kozi róg, udowadniając, że FBI zorganizowała prowokację. DeLorean nie zapłacił za narkotyki, a tym bardziej nie przemycił ich do USA, bo były już w Los Angeles i były własnością FBI. Cała transakcja była od początku do końca farsą. W lipcu ława przysięgłych oczyszcza DeLoreana ze wszystkich zarzutów. A dwa tygodnie później odchodzi od niego Cristina Ferrare, by po kolejnych trzech tygodniach związać się z producentem telewizyjnym Tonym Tompopulosem, dyrektorem ABC TV.