#60 - Teatr to więcej niż spektakl - Justyna Sobczyk i Piotr Morawski

Dzień dobry, nazywam się Łada Drozda i witam Cię w podcaście Emocjonalny Ład, w którym wspólnie z moimi gośćmi i gościniami oglądamy różne życiowe zagadnienia z perspektywy emocji. Pracuję w firmie House of Skills, jestem coachem, lubię rozmawiać i to jest powód, dla którego moja zawodowa aktywność skupia się obecnie na rozmawianiu w podcastach. Te rozmowy są dla mnie źródłem inspiracji. Może będą też dla Ciebie? Oto kończymy rok. W Emocjonalnym Ładzie też go kończymy. I kończymy z przytupem. Moimi gośćmi w Emocjonalnym Grudniowym Ładzie są Justyna Sobczyk i Piotr Morawski, którzy wraz z jeszcze jedną koleżanką tworzą zarząd Teatru Ochota.

Do tego momentu, w którym pracowaliśmy już na warszawskiej Pradze jako Centrum Sztuki Wyłączającej Teatr 21. No i w tym czasie 20 lat nastąpiły tak wielkie zmiany, że nawet ich nie zaczynam opisywać. Zachęcam do śledzenia tego zespołu, do szukania naszych przedstawień. Dzięki. A Ty Piotrze? A ja myślę, że jestem w takim momencie, w którym bardzo mocno dociera do mnie, że ja lubię pracować z ludźmi i chociaż może nie jest to zupełnie, nie powinno być to przynajmniej dla mnie jakoś bardzo zaskakujące, ponieważ no już od kilkunastu lat pracując na uniwersytecie, pracuję z osobami studenckimi. I sprawia mi to dużą frajdę, ale chyba od niedawna tak naprawdę bardzo świadomie w to wchodzę i myślę, że przygoda jaką jest dla mnie praca w teatrze też popycha mnie znowu do pracy z osobami oczywiście tworzącymi zespół teatru, ale też w związku z tym, że jest to teatr bardzo sprofilowany na młodzież.

I razem z Piotrem myślę, że to co nas łączy i też Magdę Grudziecką, której dzisiaj nie ma z nami i która jakby opiekuje się tą stroną organizacyjno-finansową, Ale myślę, że to co nas łączy to jakaś przyjemność pracy właśnie z ludźmi i tworzenia społeczności. I właśnie ta społeczność stworzona też właśnie z młodych osób, które są i na scenie, jakby i w postaci rady z nami zarządzają i współtworzą i decydują o tym kierunku, w którym teatr się rozwija. Te wszystkie miejsca osadzone w takim różnorodnym, różnorodnymi osobami. Nasycone tym młodym pierwiastkiem pozwala nam jakoś ten teatr teraz jeszcze bardziej nawigować właśnie w takim kierunku teatru dla młodych czy z młodymi.

Tam nikt nikogo nie uczy, tylko zaczynamy działać wokół jakichś tematów rozpoznanych, przez nich wniesionych. Są te różnice, wynikają różnice doświadczeń, spojrzenia. My mamy już jakieś doświadczenia, a oni są w momencie, kiedy nie chcą od nas wiedzy, naszych doświadczeń, tylko chcą sami próbować i sprawdzać. Tak, więc to od razu też wpływa na to, że ten teatr pewnie ma inaczej wyglądać też i my to powtarzamy często z Piotrem w radiu, że trochę nie wiemy jeszcze jak on ma wyglądać, bo to się okazuje. Jakby to sobie daliśmy jakby takie zadanie to... Faktycznie takiego bycia w kontakcie, bycia w relacji, nie próbowanie wyprzedzania tego i powiedzenia tak to ma być.

I właśnie, że tak widzimy trochę też myślę rolę teatru, żeby pokazywał więcej możliwości niż taki komunikat, który idzie z systemu, w którym żyjemy. I to dotyczy zarówno teatru i myślę, że my sobie dajemy takie przyzwolenie na taki eksperyment, bo no w Warszawie jesteśmy w uprzywilejowanym mieście, gdzie jest bardzo dużo teatrów. Piotr Morawski, Teatr Ochoty. Zaistnienia na scenie, pokazania się na scenie, że jednak nie jest inaczej.

Nie pyta się o ich potrzeby. Są na to potężne dowody również polityczne, prawda? Tak. Ale też nie widzi osób starszych w ich potrzebach. To są te grupy, żeby zobaczyć te osoby w tym, jakie one są. Bez takiego szybkiego nakładania tych możliwości teatralnych i pokazywania ich na scenie nagle. No mnie nie interesują. Myślę, że Piotra też jakoś właśnie taka takie fasadowa po prostu zabawa i pokazywanie tej reprezentacji właśnie w takim niby lepszym wydaniu. Ja myślę, że tak, że z systemu niestety nie jesteśmy w stanie wyjść, bo zawsze w jakimś będziemy. Natomiast my myślimy też i też tak formowaliśmy to w programie o Teatrze Ochoty jako trzecim miejscu.

Że to jest też trochę to myślenie, że dajemy osobom nawet, które przyjdą na ten spektakl i nie uczestniczyły w procesie, jakąś świadomość tego poznania innych osób. Ja bym chciała, żeby te osoby w życiu dorosły, nawet jeżeli będą pełniły bardzo prestiżowe funkcje w naszym społeczeństwie. Piotr Morawski, Piotr Morawski. I bardzo szybko uruchamiają się oceny, odrzucanie pewnych postaw. To ja bym chciała chyba, żeby w Teatrze Ochoty dawać w ogóle ludziom takie możliwości doświadczania, rozmowy, poznawania co za tym stoi.