Czy Bank Centralny USA przetrwa polityczny atak?

Czyli mamy tak właściwie powtórkę sytuacji z sierpnia ubiegłego roku, kiedy dokładnie w ten sam sposób. Trump chciał odwołać Lizę Cook, która też jest w zarządzie Fed, tylko że ona się nie dała zastraszyć, poszła do sądu i sąd zablokował tę decyzję i stanęło na tym, że Trump przegrał, znaczy nie dał rady. Sądy stwierdziły, że nie da się odwołać członka zarządu Fed. Z takiego powodu, że kiedyś gdzieś tam jeszcze jak w ogóle nie był blisko Fedu, tylko robił inne rzeczy w swoim życiu, podał nieprawdę w jakimś wniosku kredytowym, bo w jej przypadku o to chodziło, że ona tam składała dwa wnioski kredytowe jednocześnie w dwóch różnych stanach. one były nawzajem sprzeczne ze sobą, więc w którymś musiała skłamać. I że to jest powód, żeby ją wywalić. I sądy stwierdziły, że ten powód, o którym jest napisane w przepisach, dla którego prezydent może zwolnić członka zarządu Banku Centralnego... Musi być duży.

Chce Wenezuelę, ma Wenezuelę, chciałby Grenlandię, wierzę, że jej nie będzie miał itd., itd. Chce mieć Fed, być może go będę miał. Zmienia się prezes, to jasne, natomiast są takie sugestie, że każdy, kto po Powellu teraz zostanie prezesem Fedu, to jednocześnie będzie to moment zaprzeczenia jakiejkolwiek niezależności tej instytucji. Dlaczego zadam to pytanie najbardziej wprost? Bo myślę, że to dotyczyć może NBP, Europejskiego Banku Centralnego, czy może to dotyczyć Fedu właśnie. Dlaczego niezależność tego ciała jest tak ważna? No właśnie, jest ważne, że to jest dość świeży wynalazek, bo tak właściwie to, że banki muszą być niezależne, banki centralne, to jest pomysł z ostatnich 50 lat tak naprawdę. No może troszeczkę starszy. W każdym razie na samym początku istnienia banków centralnych na świecie tak wcale nie było.

Jak jest polityk, który zwłaszcza w kraju demokratycznym, więc jest kadencyjność i musi wygrywać wybory co ileś tam lat, no to on zawsze będzie skłonny stawiać swój własny interes polityczny ponad długoterminowy interes gospodarki, tak? A czasami te interesy są ze sobą sprzeczne i wtedy to jest droga prowadząca do kryzysu. I zobacz, wyraźnie powiedziałeś, w kraju demokratycznym ta kadencyjność jest i wydaje mi się, że ta idea właśnie takiego balansowania czy bilansowania w tym przypadku ma sens. W Stanach Zjednoczonych, czy generalnie jak popatrzymy sobie po tym krajach, po krajach rozwiniętych czy krajach zachodu, to tak funkcjonuje, wielu mówi, że tak powinno funkcjonować, żeby właśnie myśleć długą falą, a nie tylko krótką. I nasi koledzy z Financial Times sugerują, że ta reakcja na aktualne zarzuty wobec szefa Fedu, te kryminalne, jeśli chodzi o rynki, może nie jest jakaś duża, może nie jest jakaś przełomowa i krótkoterminowo tak może być, ale długoterminowo sugerują, że właśnie...

Marża jest tam niesamowita. A dzisiaj masz czipy w lodówce. Dokładnie tak, wszędzie. I teraz myślę sobie też tą sytuacją makroekonomiczną Stanów Zjednoczonych i tym, jak wygląda w ogóle cała konstrukcja Fedu, bo w Polsce wiemy, że jest Rada Polityki Pieniężnej, wiemy, kto jest kondencyjnie prezesem i tak dalej. Ich układanka jest trochę bardziej skomplikowana, prawda? Bo się składa kilka regionalnych osób na to, żeby rządzić czymś centralnym. To ciało, które podejmuje decyzję o stopach jest tam dwunastoosobowe i tam jest siedmiu członków zarządu i pięciu szefów oddziałów regionalnych. Z tym, że tych oddziałów regionalnych jest więcej, chyba dwanaście i oni są rotacyjnie. Natomiast ta rotacja się zmienia raz na rok, czyli każdego roku jest innych pięciu regionalnych szefów. Widziałem kiedyś, jest taka rozpiska, tabelka na ileś tam lat do przodu i to się tam zmienia.