Uwaga, akcja! Marian i wielki całus na planie- logopedyczne ćwiczenia ust

Hejka naklejka robaczki! To ja, Logotolka! Słuchajcie mnie uważnie, bo nie będę powtarzać. Przed nami krótkie, przygodowo-logopedyczne challenge z Marianem w roli głównej. Jesteście gotowi? To przygotujcie się, bo my idziemy na plan filmowy! A dzisiaj zacznę trochę inaczej. Kochana Wandziu, Stefciu, Basiu, Haniu i Arturze. Na samym początku dzisiejszego odcinka chcę Wam z całego serca podziękować za to, że jesteście naszymi patronami. Dzięki Wam ECIE PECIE LOGOTOLKI może przeżywać kolejne niesamowite przygody.

Maniek, nie mieliśmy o tym gadać, no. Dzisiaj jesteśmy na planie filmowym, dzieciaki. Jesteśmy razem. Więc chwytajmy tę chwilę, bo to ty jesteś, Maniula, gwiazdą dzisiaj. Ty znów. I zagrasz w filmie. Mam, mam, mam. Tak, mam to pudełeczko z pierścionkiem. Nie, ja je może potrzymam, dobra, bo ty je zaraz zgubisz, a to jest ważny rekwizyt. Nie, to nie jest pralinka ani żaden pączek, to jest maniek, no. Ważna sprawa, pamiętasz? Masz go trzymać w pyszczku i jak pan reżyser powie teraz, to wbiegasz i podajesz to pudełko z pierścionkiem do pana aktora.

Proste. No, dasz radę. Nic nie zapomnisz, bo to jest tylko kilka ruchów. Czy tekstu nie pomylisz? No, ale ty... Aaa, żartownisz z ciebie, Maniula? Niezłe, niezłe, Maniek, niezłe. Tym razem rola bez tekstu. Ale w napisach końcowych na pewno będziesz. Spójrz, jaka jest świetna scenografia tutaj. No, jakbyśmy się przenieśli do zupełnie innych czasów. Do takich czasów, w których po ulicach jeździły dorożki, a kasztany najlepiej smakowały na placu pigami. Dobra. No dobra, chyba trochę przesadziłam, później ci wytłumaczę.

Rany, ja chyba naprawdę będę płakać. Gdzie są moje chusteczki? Maniu, podaj mi chusteczki, co? Maniek... Ma... Maniek! No zniknął. No i pięknie. Tutaj scena miłości, romantyzm, wzruszenie, a ten jak zwykle po swojemu. No i weź go teraz szukaj, jak tu jest tylu ludzi. Proszę Państwa, mój pies zniknął. Tak, tak, taki złoty kudłaty. Ojejku, ile tu jest kabli i te reflektory, przepraszam. Wiem, wiem, wiem, że musimy być cicho, ale... Gdzie jest? W charakteryzatorni? Rany, Julek.

Dzieciaki, jesteście tam? Bo on patrzy na tego pana, który właśnie zaczął klękać i... i też zaczyna klękać. Manio, powtarzaliśmy to tyle razy, mieliśmy próbę. Pudełko, daj pudełko! Jedna łapa w dół, druga w dół, poważna mina, aktor klęczy, ale Marian też klęczy, no po co? Marian, daj pudełko! Teraz! Nie na mnie patrz! Pudełko z pierścionkiem! Wszyscy czekają, jakie napięcie. Mam nadzieję, że on nie postanowił zmienić scenariusza. No, Marian, już!