Kazimierz Wielki

No ale ona była czwartą żoną. Trzecią żoną była Anna Świdnicka, też piastówna i ta też urodziła syna Wacława. Ten Wacław nie był wprawdzie cesarzem, ale był królem, bo to nie każdy Luksemburg był. To tam historycy mediawiści wiedzą, że nie każdy Luksemburg był cesarzem, bo Jan na przykład nie był. Był królem Czech i był królem Niemiec, ale nie był cesarzem niemieckim. W każdym razie widzimy, że ta polityka matrymonialna, dynastyczna jest właściwie głównym leitmotivem polityki w ogóle. A Kazimierz Wielki na starcie nie miał łatwo, by był młodszym dzieckiem Łokietka i w dodatku chorowitym. Chorowitym i powiedzmy sobie, to państwo łokietkowe za mocne nie było. Jeśli po 200 latach kraj się jednoczy i tak naprawdę dwie dzielnice, są tacy, ja też do nich może należę, którzy uważają, że cała kultura polityczna Polski

Jej ojciec rani łokietkówne, rani jej męża, następują represje okrutne, cała ta rodzina zostanie wymordowana przez bardzo wymyślne tortury. Już nie będę o tym wszystkim opowiadać, ale to w całej Europie wtedy zrobiło wrażenie, zwłaszcza, że Kazimierz Wielki był już żonaty, już był mężem Aldony Anny. Z Litwy. No i zanim wrócił do Krakowa, no to wszystkie te okropieństwa oglądał. No ale potem kilka razy zachorował. Kilka razy zachorował i ponieważ ani Aldona, ani Anna, ani następna jego żona z Hesji, synów mu nie dały, no to powstawał problem, z którego my sobie dzisiaj sprawy nie zdajemy.

No bo czym by to się mogło skończyć? No znowu jakimś rozbiciem. I wtedy ten łokietek byłby taką przerwą w historii, pomiędzy rozbiciami. Czyli Książęta Śląscy wzięliby swoje, Wielkopolscy swoje, tak? Oni się zresztą już mało interesowali. Oni się tak wkomponowali w Rzeszę, zresztą tutaj możemy przypomnieć, że Jak Karol IV Luksemburg za żonę brał Annę Świdnicką, córkę Henryka Świdnickiego, to jednocześnie ziemia świdnicka przechodziła w części na rzecz Luksemburgów. Na tym te małżeństwa polegały, także właściwie Luksemburgowie w ten sposób też kawałek Bawarii zdobyli, kawałek Śląska zdobyli, a cały Śląsk, co tu dużo mówić, był wtedy zainteresowany tym, by pozostać, można powiedzieć, w Rzeszy, a można powiedzieć w Czechach.