CYGAŃSKA SOLIDARNOSĆ | ANTONIÓWKA POD RADOMIEM, ROK 1923

Teraz jest tam gęsty las, wręcz puszcza, totalna cisza i dojrzałe maliny wokół, a kiedyś była też jeszcze pięciometrowa olcha. Patrząc na to miejsce nikt nie pomyślałby, że w tamtym miejscu doszło do makabrycznych wydarzeń. Kryzys gospodarczy w 1923 roku zaprocentował sporym wzrostem przestępczości. Państwo Polskie starało się podnieść. W końcu wtedy przypadała dopiero piąta rocznica odzyskania niepodległości. Brakowało wszystkiego, natomiast każdy radził sobie jak tylko mógł. Niestety dochodziło też do wielu aktów desperacji. Na przykład w Zagłębiu Dąbrowskim górnicy zastępowali drogę pasażerom jadącym z Ząbkowic do Dąbrowy mówiąc, nie jesteśmy bandytami, jesteśmy strajkujący.

Niestety to też nie oznacza postoju w grupie. Poszczególne wozy stacjonowały na wsi u zaprzyjaźnionych wiejskich rodzin, gdzie za pobyt Rom odwdzięczał się pracą w gospodarstwie. Nie ma więc pewności, że Marianna miała tam kogoś bliskiego. Był grudzień, temperatury sięgały wartości minusowych. No i co robić? Jak wyżywić dzieci? Takie pytania zadawała sobie też Marianna. Która żebrała prosząc o jedzenie, niestety nie była też już w stanie wytrzymać takiej tragedii, nie miała żadnych zapasów, nie mówiąc już o jakiejś pracy. Uznała w końcu, że jedynym sposobem na ochronienie swoich dzieci przed głodem jest zabójstwo. Wybrała miejsce, było to w środku lasu, we wsi Antoniówka i 11 grudnia 1923 roku koło godziny 20 powiesiła na Olsze czwórkę swoich dzieci.