Jeden dzień szczęścia. Czym jest Parada Równości?

A nawet jeśli znają te postulaty i je popierają, to nie mają w tym pasji. Nie walczą o swoją siostrę albo o swojego syna. Czym to się różni? Popierać postulaty osób LGBT w Polsce od walki z pasją o te postulaty? Przede wszystkim widzimy to w wynikach wyborów w Polsce. Ponad 50 proc. Polek i Polaków chce równych praw dla osób nieheteronormatywnych. No ale również prawie 50 proc. głosuje na PiS. Albo Konfederacja. Więc w jakimś stopniu ta grupa ludzi pokrywa się ze sobą. Dlaczego? Jak działa ten ciąg przyczynowo-skutkowy w głowach tych osób, które przyjdą na parady i powiedzą tak absolutnie, równe prawa dla osób nieheteronormatywnych, zróbmy to.

W takiej sferze deklaratywnej bardzo łatwo być równościowcem, tak, wspierać postulaty równościowe. No ale później musi przyjść ta pasja, później ta osoba musi poczuć, że to jest też jej walka i rzeczywiście realnie się w nią zaangażować. Co oznacza doedukowanie się w niektórych tematach, co oznacza świadome uczestnictwo w wyborach albo w ogóle uczestnictwo, bo w Polsce niestety, ale połowa Polek i Polaków nie chodzi na wybory. No ale też jakaś taka deklaracja publiczna. Jeżeli słyszysz, że twój kolega z pracy czy ktoś na ulicy obraża osoby nieheteronormatywne, no to przeciwstawienie się temu, zaznaczenie jakiegoś swojego sprzeciwu. W Polsce dalej nie ma na to odwagi. To jest ta pasja, której moim zdaniem brakuje i przez którą mamy w Polsce większe poparcie dla związków partnerskich czy też małżeństw jednopłciowych niż było w Irlandii i w Argentynie, gdzie takie prawa przeszły i zostały wprowadzone.