"Anioł Śmierci" z oddziału dziecięcego. Sprawa Beverly Allitt

Dyrekcja wezwała policję. Panie oficerze, to nie może być przypadek. Przez lata nie mieliśmy tu żadnych zgonów ani zapaści dzieci. A teraz? Poproszę o dokumentację medyczną ofiar i grafik zespołów, które się nimi opiekowały. Oczywiście. Jestem do dyspozycji. Do akcji wkroczył nadinspektor Stuart Clifton. Kiedy pojawił się w szpitalu Grantham, stanął przed wyzwaniem polegającym na zrozumieniu medycznego żargonu w dokumentacji i połączeniu konkretnych przypadków i zdarzeń z konkretnymi ludźmi. Lekarze, pielęgniarki, salowe. Z każdym kolejnym wykreślonym nazwiskiem pętla zaciskała się wokół jednej osoby. Tylko jedna pielęgniarka była obecna przy każdym, absolutnie każdym incydencie.

Beverly Allitt. Kim była ta młoda kobieta? Kiedy śledczy zagłębili się w jej życiorys, odkryli, że jako nastolatka nieustannie symulowała choroby. Zakładała sobie gips na zdrowe kończyny, bandażowała oczy, twierdząc, że straciła wzrok i tak dalej. Wielokrotnie wymuszała przyjęcie do szpitala. Kiedy dorosła i lekarze przestali wierzyć w jej wymyślone dolegliwości, znalazła inny sposób. Skoro nie mogła krzywdzić siebie, by zyskać uwagę, postanowiła krzywdzić innych. Tych najbardziej bezbronnych. Policja miała już podejrzaną, ale nie miała dowodów. Nikt nie widział, jak Beverly robiła śmiertelny zastrzyk. Dzieci, które przeżyły były zbyt małe, by cokolwiek powiedzieć. Stuart Clifton wiedział, że trzeba znaleźć twardy dowód materialny, inaczej Anioł Śmierci wymknie się wymiarowi sprawiedliwości.

To był żelazny dowód, że insulina została przez kogoś wstrzyknięta. Co więcej, śledczy sprawdzili dokumentację poboru kluczy do szafek z lekami. Beverly Allitt jako jedyna nie miała alibi na czas, gdy z szafki znikały ampułki. W lipcu 1991 roku nadinspektor Clifton podjął decyzję. Aresztowaliśmy ją w jej domu. Była zaskakująco spokojna. Żadnych emocji, żadnego płaczu, żadnego oburzenia. Podczas przesłuchań siedziała jak kamień. Zadawaliśmy jej pytania o te maleńkie, niewinne dzieci. O Liyama, o Timotiego, o bliźniaczki. A ona patrzyła na nas pustym wzrokiem i powtarzała wyuczoną formułkę. Nic o tym nie wiem. Po prostu wykonywałam swoje obowiązki.