"Anioł Śmierci" z oddziału dziecięcego. Sprawa Beverly Allitt

Dorwać bestię w RMFFN. Imię i nazwisko. Beverly Allitt. Pseudonim. Anioł Śmierci. Czas i miejsce popełnienia morderstwa. Lincolnshire, Anglia od lutego do kwietnia 1991 roku. Liczba ofiar. Cztery śmiertelne. Skazana na trzynastokrotne dożywocie. Dorwać bestię w RMFFN. Szpital. Miejsce, w którym człowiek instynktownie szuka ratunku. Białe kitle, zapach płynów dezynfekcyjnych i cicha obietnica, że tutaj, bardziej niż gdziekolwiek indziej, pacjenci i ich bliscy są bezpieczni. Zwłaszcza ci najbardziej bezbronni.

Dzieci. Ale co jeśli to właśnie na oddziale pediatrycznym czaił się drapieżnik? Co jeśli osoba, której ufano najbardziej, osoba, która z uśmiechem poprawiała kocyk dziecka, była tą, która za chwilę miała oddebrać mu życie? Spokojne, angielskie miasteczko Lincolnshire. To tu grasowała Beverly Allitt, Anioł Śmierci. Jak się czujesz, kochaniutka? Wszystko dobrze? Troszkę boli mnie głowa, no i nie mogę spać. Poczekaj, dam ci lekarstewko i zaraz uśniesz. Był rok 1991. Szpital Grantham and Casteven w hrabstwie Lincolnshire. Mała prowincjonalna placówka.

Wszyscy się tam znali. Personel tworzył zgrany zespół, niemal rodzinę. Oddział numer 4 był oddziałem pediatrycznym. Zwykle trafiały tu dzieci z drobnymi infekcjami, z zapaleniem płuc czy zastmą. Z niczym, z czym nowoczesna medycyna nie mogłaby sobie poradzić. W lutym do zespołu oddziału dołączyła nowa pielęgniarka. Dwudziestoletnia Beverly Allitt. Bolchna, cicha, może trochę nieśmiała, ale za to bardzo oddana pracy. Zawsze chętna do wzięcia dodatkowego dyżuru. Koszmar rozpoczął się zaledwie kilka dni po jej zatrudnieniu. 21 lutego na oddział trafił 7-miesięczny Liam Taylor. Miał lekką infekcję. Nic groźnego. Beverly Allitt zapewniła jego rodzicom, że maluch jest w dobrych rękach i odesłała ich do domu, by odpoczęli.

Byliśmy wdzięczni. Pielęgniarka Allitt wydawała się bardzo opiekuńcza. Powiedziała, żebyśmy się nie martwili. Kilka godzin później dostaliśmy telefon. Lekarz powiedział, że Liam przestał oddychać. Chłopiec nagle doznał ataku serca. Mimo rozpaczliwej reanimacji jego mózg został nieodwracalnie uszkodzony. Liam zmarł. Lekarze byli w szoku. Zespół nagłego zgonu niemowląt? Wada wrodzona, której nie wykryto? Wtedy nikt jeszcze nie łączył tej tragedii z nową pielęgniarką, ale to był dopiero początek. Zaledwie dwa tygodnie później, 5 marca, na oddział trafił 11-letni Timothy Hardwick. Chłopiec z dziecięcym porażeniem mózgowym. Beverly Allitt została z nim sama w pokoju. Chwilę później wezwała pomoc, ale Timothy już nie żył.

Beverly Allitt. Kim była ta młoda kobieta? Kiedy śledczy zagłębili się w jej życiorys, odkryli, że jako nastolatka nieustannie symulowała choroby. Zakładała sobie gips na zdrowe kończyny, bandażowała oczy, twierdząc, że straciła wzrok i tak dalej. Wielokrotnie wymuszała przyjęcie do szpitala. Kiedy dorosła i lekarze przestali wierzyć w jej wymyślone dolegliwości, znalazła inny sposób. Skoro nie mogła krzywdzić siebie, by zyskać uwagę, postanowiła krzywdzić innych. Tych najbardziej bezbronnych. Policja miała już podejrzaną, ale nie miała dowodów. Nikt nie widział, jak Beverly robiła śmiertelny zastrzyk. Dzieci, które przeżyły były zbyt małe, by cokolwiek powiedzieć. Stuart Clifton wiedział, że trzeba znaleźć twardy dowód materialny, inaczej Anioł Śmierci wymknie się wymiarowi sprawiedliwości.

Jak pani dawkowała leki dzieciom? Wedle własnej wiedzy czy zaleceń lekarza? Zawsze wedle zaleceń. Tylko lekarz może ordynować leki. Śledczy przeanalizowali procedury wydawania leków i zauważyli coś dziwnego. Dziennik wydawania insuliny z oddziału czwartego zaginął. Został po prostu wyrwany ze skoroszytu. Ale Allitt popełniła błąd. Policjanci przeszukali dawną szatnię pielęgniarek. W jednej z szafek odnaleźli brakujące strony z rejestru. To jednak wciąż była tylko poszlaka. Przełom nastąpił dzięki nowoczesnej medycynie i skrupulatności doktora Nelsona. Badania krwi małego Paula Cromptona, wysłane do specjalistycznego laboratorium, wykazały nie tylko gigantyczną dawkę insuliny, ale także brak substancji, która występuje naturalnie, gdy organizm sam ją produkuje.

To był żelazny dowód, że insulina została przez kogoś wstrzyknięta. Co więcej, śledczy sprawdzili dokumentację poboru kluczy do szafek z lekami. Beverly Allitt jako jedyna nie miała alibi na czas, gdy z szafki znikały ampułki. W lipcu 1991 roku nadinspektor Clifton podjął decyzję. Aresztowaliśmy ją w jej domu. Była zaskakująco spokojna. Żadnych emocji, żadnego płaczu, żadnego oburzenia. Podczas przesłuchań siedziała jak kamień. Zadawaliśmy jej pytania o te maleńkie, niewinne dzieci. O Liyama, o Timotiego, o bliźniaczki. A ona patrzyła na nas pustym wzrokiem i powtarzała wyuczoną formułkę. Nic o tym nie wiem. Po prostu wykonywałam swoje obowiązki.

Ten hud do dziś sprawia, że mam ciarki na samą myśl o niej. Proces Beverly Allitt rozpoczął się w 1993 roku w Nottingham. Prokuratura przedstawiła szereg dowodów i zeznań lekarzy o nienaturalnych dolegliwościach i zgonach podopiecznych oddziału. Policyjni biegli i przeanalizowali grafiki dyżurów. Obrona próbowała grać kartą niepoczytalności. Wskazywali na problemy psychiczne Allitt, jej anoreksję, zaburzenia osobowości. Twierdzili, że nie wiedziała, co robiła. Z psychologicznego punktu widzenia sprawa Allitt to podręcznikowy, choć ekstremalnie brutalny przykład zastępczego zespołu Munchausena. To zaburzenie psychiczne, w którym opiekun, najczęściej matka, ale czasem też personel medyczny celowo wywołuje objawy chorobowe u osoby zależnej, zazwyczaj dziecka.

To nie było działanie Wamoku, to była seria precyzyjnie wykonanych egzekucji. Po ponad dwumiesięcznym procesie zapadł wyrok. Beverly Allitt, zostaje Pani uznana winną czterech morderstw, trzech usiłowań morderstwa i sześciu przypadków spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Wskazuję Panią na trzynaście wyroków dożywotniego pozbawienia wolności. Sędzia w uzasadnieniu wyroku dodał, że uważa ją za osobę tak niebezpieczną, że prawdopodobnie nigdy nie powinna opuścić murów więzienia. Ze względu na zdiagnozowane po procesie psychopatyczne zaburzenia osobowości, Beverly została umieszczona w Rampton Secure Hospital, szpitalu psychiatrycznym o zaostrzonym rygorze dla najgroźniejszych przestępców.