Queer przy wigilijnym stole. Gość: Twoja Stara/ Piotr Buśko

Wiesz o co chodzi, że to... Tak, rozumiem. Jest taki projekt, on lata temu w Stanach był realizowany i to się nazywało It Gets Better Project. I to były takie opowieści dorosłych, starych queerów, osób LGBT+, Które opowiadały o tym, że jakby z czasem jest lepiej, że oczywiście bywa trudno i to jest fakt, ale faktem jest też to, że z czasem jest lepiej i że ten moment odzyskiwania swojego życia, bycia na własnych warunkach jest w takiej afirmacji w społeczności, która może nas zaakceptować, bardzo bliskich przyjaciół czy jakiejś szerszej, że to są wszystko ważne rzeczy.

Bo wiesz, dla mnie to też jest takie ciekawe, jak ja sobie myślę w ogóle o tym świątecznym temacie. I znowu, no wracamy trochę do tej, do wątku reprezentacji. Ja dorastałem w latach 90., gdzie opowieść o homoseksualnych mężczyznach była bardzo jakaś taka konkretna. Albo jej nie było, A jeśli była, no to też była bardzo konkretną historią. Najczęściej była to historia o jakiejś śmierci. No i w mojej głowie mam takie wspomnienie, że ja pierwszy raz spotkałem się z określeniem gej czy homoseksualista, pewnie tak to wtedy było mówione, czy homoseksualny mężczyzna. W serialu z lat 90. był taki serial, który się nazywał Dotyk Anioła.

I Dotyk Anioła to był taki serial, który miał taką strukturę, że anielica, która była taką anielicą stróżującą, tą, która Jest adeptką, która uczy się być tą anielicą, która pomaga odchodzić ludziom, więc towarzyszy im w ich godzinach śmierci. No i był taki odcinek, w którym ja pierwszy raz zobaczyłem na oczy geja i on przyjeżdża na święta Bożego Narodzenia, do domu, gdzie oprócz tego, że się autuje jako gej, no to jeszcze mówi o tym, że to są jego ostatnie święta, bo tak jak mówisz, tak, umiera w wyniku AIDS.

No i to są jakieś takie rzeczy, które jakby cię mogą kształtować, nie? I masz coś takiego, i widzisz, i masz to sklejone, widzisz tą krzywdę i tak dalej. Więc jakby potem te wszystkie właśnie It's a Get Better Project i tak dalej, że trochę jeżeli mamy, a myślę, że mamy w sobie dobre histonie, to je też trzeba opowiadać. Trzeba opowiadać o tych akceptujących ojcach, trzeba opowiadać, ale nie tylko o tym, żeby z nich robić jakieś figury. Tylko żeby też opowiadać o tym, jak ja się czuję względem czegoś takiego, co to dla mnie zmieniło. Opowieść o tym, że mogła wydarzyć się jakaś realna zmiana w mojej relacji między mną a moimi rodzicami jest jakaś dobra, jest jasna, jest afirmatywna.