MŚCIWA RZECZNIK PORYWA DZIECI & INNE SPRAWKI RANO

Witam Cię, człowieku rozumny. Nazywam się Dawid Mysior. To jest program SPRAWKI OKIEM KATOLIKA RANO. Jest piątek, 25 września. Dziś przypada piątek suchych dni wrześniowych, dzień drugiej klasy oraz wspomnienie błogosławionego Władysława Zgielniowa, wyznawcy. Zanim, mój drogi słuchaczu, przejdziemy do omówienia Sprawek z Polski, ze świata i z Kościoła, zapraszam Cię do odmówienia hymnu z Prymy. Gdy już wzeszła gwiazda światła, kornie prośmy Boga, by w czynnościach dziennych zachował nas od szkody. Niech powściągając miarkuje język, by nie rozbrzmiewała groza waśni. Niech życzliwie chroni wzrok nasz, by nie poił się próżnością. Niech czyste będzie wnętrze serca i niech odstąpi nierozum. Niechaj hardość ciała skruszy skąpość napoju i pokarmu.

Abyśmy, gdy dzień przejdzie, a kolejność znów sprowadzi noc, czyści przez wstrzemięźliwość śpiewali Mu chwałę. Bogu Ojcu niechaj będzie chwała i jedynemu Jego Synowi, wraz z Duchem Pocieszycielem teraz i po wszystek wiek. Amen. Teraz mój drogi słuchaczu przechodzimy do wybranej na dzisiaj sprawki z Polski. Nie jest to sprawka o jednej niemądrej mściwej kobiecie, ale o całym systemie antywartości. W środę 23 września na portalu Zero.pl ukazał się artykuł Pana Bartosza Michalskiego. Zwyzywała Rzeczniczkę Praw Dziecka, chwilę później odebrano jej dzieci. Z tej sprawki wyłania się dość smutny obraz, jak daleko w niektórych głowach zaszła już ta mudyczno-globalistyczno-totalitarystyczna rewolucja, której nieodzownym elementem jest wchodzenie aparatu państwa między rodzica a dziecko.

W piątek 14 sierpnia na warszawskich Bielanach powołana przez uśmiechnięty rząd w grudniu roku 2023 pani rzecznik praw dziecka Monika Horna-Cieślak była świadkiem ulicznej sceny, w której matka szarpnęła swojego małego synka i krzyczała na niego. Wzburzenie matki i jej zachowanie wobec dziecka było spowodowane tym, że syn wbiegł na ruchliwą jezdnię i naraził swoje życie. Nie widziałem tej sceny, Niezrozumiały, ale jeżeli dziecko wbiega pod samochody, wstrząs jest dobrym sposobem, aby tę sytuację zapamiętało. Innego zdania była świeżo upieczona pani rzecznik praw dziecka, która postanowiła wkroczyć i zwrócić uwagę masce, co już samo w sobie pokazuje jak wielkie szkody w jej głowie poczyniła rewolucja.

Do czego doszło dnia następnego, w święto 15 sierpnia. Kurator stwierdził brak powodów do natychmiastowego odebrania dzieci rodzicom i umieszczenia ich w pieczy zastępczej. Biuro uśmiechniętej, acz mściwej pani rzecznik w dalszym ciągu dzwoniło do sędziego, usiłując skłonić go do zmiany decyzji. Sędzia wskazał wciąż na brak podstaw. W tym samym dniu, czyli 15 sierpnia, który ustawowo jest dniem wolnym od pracy. Pani Horna Cieślak zamiast pójść do kościoła zainicjowała spotkanie na posterunku policji z komendantem stołecznym policji panem Krzysztofem Ogrońskim i policjantką, która zaraz po naradzie wydała nakaz opuszczenia przez rodziców mieszkania i zakaz zbliżania się do ich dwójki dzieci w wieku 3 i 4 lat.

Ponieważ rodzice nie byli w stanie w krótkim czasie zabezpieczyć opieki nad dziećmi, rodzeństwo trafiło do domu dziecka. Po wszczęciu przez Sąd Postępowania Opiekuńczego, które jest konieczne przy użyciu tak drastycznego środka, jakim jest odebranie rodzicom dzieci, została wydana decyzja, by natychmiast wydać dzieci rodzicom. W uzasadnieniu sądu miażdżącym zachowanie pani Horny-Cieślak czytamy, że mogło ono świadczyć o próbie wykorzystania autorytetu piastowanego urzędu do przeforsowania z góry założonej na podstawie osobistego poczucia obrażenia przez matkę małoletnich tezy o konieczności zabrania jej dzieci. W opinii sądu działania podjęte wobec rodziny, cytat, mogą nosić wyraźne znamiona przemocy instytucjonalnej i były, tutaj znów cytat, rażąco nieproporcjonalne do zaistniałego zdarzenia.

Pani rzecznik uznała, że nagroda za dobre oceny dyskryminuje inne dzieci. To jest ta sama logika, która nakazuje wszystkim dzieciom startującym w zawodach sportowych dawać medale. Niezależnie, które miejsce zajęły. Typowy dla rewolucji sposób równania w dół i odbierania motywacji do osiągnięć. Natomiast w sprawie odebrania dzieci rodzicom, pani Horna Cieślak idzie w zaparte. Uważa, że miała obowiązek takiej, a nie innej reakcji na agresywne i wulgarne zachowanie matki wobec siebie i małego dziecka. Mój drogi słuchaczu, trudno mi jest znaleźć słowa nienależące do wulgarnych lub obraźliwych, aby to skomentować. Przypomnijmy, chodzi o nasłonie policji z psami tropiącymi do domu, gdzie są małe dzieci, bo tygodnie wcześniej matka szarpnęła jedno z nich, gdy to wbiegło na ruchliwą ulicę.

Pani Horna Cieślak postanowiła te dzieci uratować, nasyłając policję i oddzielając małe dzieci od matki. Pewnie każdy rodzic słuchający tej sprawki ma z tyłu głowy pytanie, czy ta kobieta ma swoje własne dzieci. nie ma. A może chociaż po burzy medialnej rozpoczętej przez Kanał Zero poszła ona po rozum do głowy? Wręcz przeciwnie, na antenie Polsat News powiedziała, więc proszę sobie wyobrazić, jeżeli w miejscu publicznym matka w taki sposób mówi do własnych dzieci, to co się dzieje w czterech ścianach? Koniec cytatu. Jest to, mój drogi słuchaczu, nie tylko bardzo durne, ale przerażające, co dzieje się, gdy osoby takie jak pani Horna Cieślak dostają prawdziwą władzę.

W tej samej telewizji powiedziała, co brzmi groźnie, że dzieci nie przebywają obecnie w środowisku domowym. Czy to oznacza, że decyzja sądu o natychmiastowym oddaniu dzieci rodzicom została zignorowana? Czy, jak uważają niektórzy, jest to wina skomplikowanych procedur, gdzie natychmiast oznacza kilka tygodni? Tego niestety nie wiemy. Kiedy trzy lata temu pani Katarzyna Kotula z Lewicy prezentowała zmównicy sejmowej kandydaturę pani Moniki Horny-Cieślak, porównała ją z poprzednim rzecznikiem praw dziecka panem Mikołajem Pawlakiem słowami Do tej pory dzieci miały rzecznika, który prowadził jakąś prywatną osobistą krucjatę tylko i wyłącznie o zarodki. I dalej, ale te mroczne czasy dla polskich dzieci właśnie się kończą, bo mamy dzisiaj kandydatkę,

PORYWA DZIECI INNE SPRAWKI RANO PORYWA DZIECI INNE SPRAWKI RANO. Ciężka, nieodpokutowana potwarz może doprowadzić do zatracenia duszy. I jest to w pełni zgodne z ósmym przykazaniem Bożym. We wstępie do książki ksiądz Tomasz Kolendo z Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X napisał Pamiętać musimy o tym, że jakkolwiek świat nie przekonywałby nas do błahości, kłamstw i grzechów języka,

To my do nich w żaden sposób absolutnie lekko podejść nie możemy, aby słowa, które wypowiadamy, nie były nam kiedyś ciężarem na sądzie, kiedy przyjdzie nam zdać sprawę z wszelkich darów, jakie od Boga otrzymaliśmy, w tym daru mowy. Przez Pana Boga zawsze będziemy słyszani, widziani i nigdy nie będziemy anonimowi. Link do książki znajduje się na samej górze opisu tego odcinka. Na kod SPRAWKI od dziś przez cały tydzień otrzymasz mój drogi słuchaczu 15% rabatu. Redakcja Sprawek Okiem Katolika gorąco zachęca do sięgnięcia po tę bardzo pożyteczną lekturę. A teraz przechodzimy do wybranej na dzisiaj sprawki ze świata. Stany Zjednoczone. I dość ważne pytanie. Kto jest matką dziecka?

Czy nie jest nią kobieta, która nosiła je pod sercem, czuła jego ruchy, karmiła je przez własne ciało i wreszcie urodziła? Według prawa, które zastosował sąd w Kalifornii, niekoniecznie. Za matkę może zostać uznana kobieta, która dziecka nie nosiła, natomiast podpisała umowę i zapłaciła za jego urodzenie, a kobieta rodząca jest wtedy wykonawcą usługi, którego po porodzie usuwa się ze sprawy. Pani Makkena West, 28-letnia pielęgniarka z Alaski, niestety zgodziła się zostać tzw. matką zastępczą dla pani Naushin Gilkar i jej męża, pana Omara Ahmeda, małżeństwa z Los Angeles. W 20 tygodniu ciąży lekarze wykryli u chłopca ciężkie niedorozwinięcie lewej części serca.

Bez leczenia takie dziecko umiera krótko po narodzeniu. Istnieje jednak leczenie w postaci kilku kolejnych operacji. Małżeństwo, które zamówiło dziecko, gdy dowiedziało się o komplikacjach, powiedziało, że jak tak to Dziecko porusza się już w łonie matki. Ma serce, tyle że chore. Istnieje leczenie, ale ktoś wyciąga podpisaną wcześniej umowę i mówi Pani West odmówiła. Powiedziała, że nie potrafiłaby żyć ze świadomością, że zbiła dziecko, którego ruchy czuje w swoim ciele.

Zaproponowała, że sama je wychowa albo znajdzie mu rodzinę adopcyjną. Wyjechała do Teksasu, gdzie zbrodnia na literkę A jest zakazana i gdzie chłopiec mógł otrzymać specjalistyczne leczenie. 12 sierpnia urodziła chłopca i nazwała go Gabrielem. Panie West nie miała nawet okazji, by widzieć i trzymać dziecko, ani potem otrzymywać informacji o stanie jego zdrowia. Zwróciła się więc do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych.

Poprosiła o czasowe wstrzymanie wykonania orzeczenia, by mogła pozostać uczestniczką sprawy, otrzymywać informacje i zabiegać o leczenie dziecka. We wtorek 22 września sędzia Elena Kagan odmówiła, bez uzasadnienia. Oto jedna z wielu historii dobrze obrazujących, co dzieje się, gdy tzw. prawo stawia się ponad porządkiem ustanowionym przez Pana Boga. Pani West zbłądziła, zgadzając się wynająć swoje ciało. Kiedy jednak nadeszła chwila próby, posłuchała sumienia i postąpiła jak matka. W umowie stoi jednak, że w razie wykrycia wady u dziecka zamawiający mogą zażądać tego na literkę A. Gdy pani West odmówiła, zagrożono jej olbrzymimi roszczeniami finansowymi. Kiedy zaś chłopiec się urodził, pełnię praw rodzicielskich pozostawiono tym, którzy wcześniej zażądali jego śmierci.

A kobietę, która ocaliła mu życie, uznano za osobę obcą. Surogacja rozrywa macierzyństwo na części. Jedna kobieta dostarcza komórkę jajową, druga nosi i rodzi, a o tym, która zostanie matką w świetle prawa, rozstrzygają kontrakt i sąd. Mój drogi słuchaczu, ustanowiony przez Pana Boga porządek dobra i zła, wpisany w naturę człowieka i możliwy do rozpoznania rozumem, Nazywamy prawem naturalnym, a święty Tomasz z Akwinu uczy, że ustawa sprzeczna z prawem naturalnym nie jest już prawem, ale jego zepsuciem. I to, mój drogi słuchaczu, była wybrana na dzisiaj sprawka ze świata. Zanim przejdziemy do tej z kościoła, kolejna sprawka to krótka katechizmu dawka.

Katechizm religii katolickiej w opracowaniu księdza Wawrzyńca Pilszaka, zatwierdzony przez świętego biskupa Józefa Sebastiana Pelczara. Kontynuacja rozdziału drugiego o składzie apostolskim. Ciąg dalszy paragrafu 19, artykuł 7. Stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Pytanie 178. Dokąd idzie dusza po sądzie osobnym? Dusza po sądzie osobnym idzie albo do nieba, albo do piekła, albo do czyśćca. Pytanie 179. Co to jest czyściec? Czyściec jest to miejsce, w którym dusze ludzi pojednanych z Bogiem spłacają resztki długów grzechowych. Pytanie 180. Czy czyściec zawsze trwać będzie?

Wartości te są nam, katolikom, również bardzo bliskie. Koniec cytatu. I być może to jest prawda. Być może po soborowych Deo niby katolików łączą z panami na literkę Z z kropką jakieś głębokie więzi duchowe, ale nas, rzymskich, nie rzymiańskich katolików jednak dzieli, tak powiedzielibyśmy dość ważny element naszej wiary jak Jezus Chrystus. Jego Boskość oraz chociażby miejsce, w którym obecnie przebywa. Według nas i zgodnie z prawdą, Syn Boży siedzi po prawicy Boga Ojca w niebie, z którego przyjdzie na ziemię sądzić żywych i umarłych.

Według Panów na literkę Z z kropką, Pan Jezus kąpie się we wrzących ekskrementach i nasieniu w piekle. Powyższa różnica znacząco utrudnia nam, rzymskim katolikom, Koniec cytatu. Chrystus powołał katolików do miłości, a jednym z najważniejszych czynów miłosierdzia względem duszy jest grzeszących napominać, a nieumiejętnych pouczać. Natomiast do przeciwstawiania się bliżej nieokreślonemu antysemityzmowi katolików w cudzysłowie powołał nie nasz Zbawiciel, ale pan Jules Isaac i moderniści z twórcami Nostra Aetate o pierwszorzędnych korzeniach i wprowadzeniach

Zdjęcia i montaż Wracając na chwilę do biskupa Bambery, swoją wypowiedź zakończył on tradycyjnym pozdrowieniem w języku hebrajskim, które jest związane z Jom Kippur – GMAR HATIMACH TOVACH, co oznacza życzenie dobrego przypieczętowania losu w Nowym Roku Rzymiańskim. A teraz, zgodnie z zaleceniem biskupa Bambery, by pogłębiać swoją wiedzę o juizmie, przytoczmy kilka faktów. W czasach Świątyni Jerozolimskiej, podczas przepisanego prawem mojżeszowym Jom Kippur, arcykapłan Dawid Mysior jako jedyny człowiek wchodził do Świętego Świętych, składał ofiary za siebie, kapłanów i lud, kropił krwią przebłagalnie i wypędzał kozła ofiarnego, na którego złożone zostały grzechy całego ludu.

Była to figura późniejszej przebłagalnej ofiary krzyżowej naszego Pana Jezusa Chrystusa, który wziął na siebie grzechy nas wszystkich i odkupił nas swoją najdroższą krwią. Tego współcześni wyznawcy judaizmu nie chwycili. Po zburzeniu świątyni przez wojska cesarza Tytusa, obrzędy towarzyszące Jom Kippur z konieczności zostały przez niewierny naród zastąpione przez inne rytuały. Jednym z nich jest kaparot, czyli symboliczne przeniesienie grzechów, ale już nie na kozła i już nie przez arcykapłana. Nad głową okręca się koguta lub kurę, zależnie od tego czy w rytuale uczestniczy mężczyzna czy kobieta. W samym czasie mówi się, to moja zamiana, to moje zastępstwo, to moje przebłaganie.

który w okolicznościach wskazujących na pewien rytuał zakończył wraz z rodziną swój żywot 13 lat później. Pocztówka znajduje się w zasobach Muzeum Ortodoksyjnej Szkoły Rzymiańskiej Yeshiva University i jest opisywana z jednej strony jako współczesna satyra, ale też jako ostrzeżenie przed podobnym końcem dla każdego antysemickiego przywódcy. Natomiast, co dość smutne, amerykański episkopat w swojej wyraźnej fascynacji współczesną religią panów na literkę z z kropką nie odbiega od tego, co idzie z samej góry, czyli od papieża i Watykanu. Rok temu papież Leon XIV w swoim przesłaniu video z okazji Marszu dla Życia na rzecz osób ze stwardnieniem zanikowym bocznym, który przeszedł ulicami jego rodzimego miasta Chicago, wypowiedział następujące dość mało znane słowa.

Nasi rzymiańscy bracia i siostry mówią nam, że jednym z największych zadań powierzonych ludzkości przez Boga jest dokończenie i udoskonalenie tego, co jest nam dane. Tikkun Olam. Koniec cytatu. Oto namiestnik Chrystusa na ziemi. Mówi, że o największym zadaniu powierzonym ludzkości przez Boga dowiadujemy się od naszych rzymiańskich braci i sióstr. Z kolei w tym roku papież Leon XIV, nieco wcześniej niż amerykańscy biskupi, złożył życzenia społeczności rzymiańskiej z okazji ich świąt Roszcha, Szana, Jom Kippur i Sukot, o czym informowaliśmy w SPRAWKACH RANO we wtorek 15 września. Zarówno Ojciec Święty, jak i wspomniani biskupi nie mówią Panom na literkę Z z kropką PRAWDY, że odpuszczenie grzechów dokonuje się tylko mocą ofiary krzyżowej Pana Jezusa przez sakrament chrztu świętego i sakrament pokuty,

oraz, że jest warunkowane prawdziwym żalem, mocnym postanowieniem poprawy i wyznaniem grzechów rozpoznanych przez uformowane po katolicku sumienie i zadośćuczynieniem za nie, i że na sądzie szczegółowym, o którym mowa była w czytanej dzisiaj dawce katechizmu, niewiele da fakt, że ów pan na literkę z z kropką machał nad głową kurami. Uczynki miłosierdzia względem duszy, to między innymi grzeszących napominać i nieumiejętnych pouczać. Zamiast tego współcześni hierarchowie utwierdzają Rzymian w ich tajemnicznych błędach, w tym w przekonaniu, że mogą bombardować, głodzić i kołcić. I co jeszcze tylko zechcą, bo potem pomachają kurczakiem. O czym bardzo boleśnie przekonują się mieszkańcy Palestyny i Libanu.

W tym chrześcijanie. Jaką większą krzywdę można robić drugiemu człowiekowi, niż utwierdzając go na drodze, która prowadzi do wiecznego zatracenia? Czy to nie jest najprawdziwszy na świecie antysemityzm? I to mój drogi słuchaczu na dzisiaj i w tym tygodniu wszystkie SPRAWKI OKIEM KATOLIKA RANO. Jeżeli chcesz nam pomóc, daj proszę łapkę w górę pod tym filmem na YouTube i napisz co najmniej siedmiowy razowy komentarz. Jeżeli ta opcja jest dostępna, podbij proszę ten film. I jak zwykle pozwolę sobie przypomnieć, że cała ta nasza praca rozwinęła się głównie w oparciu o wsparcie finansowe widzów. Za wszystkich naszych patronów raz w miesiącu odprawiana jest msza święta tradycyjna w intencji o Boże Błogosławieństwo. Mój drogi słuchaczu, życzę Ci błogosławionego dnia i całego weekendu.