Od PASJI do biografii PONAD 30 hotelarzy! Robert Woliński | Dawid Miotk Podcast

I tam jakby zdobywałem pierwsze szlify pod okiem tutaj znanej chyba w branży Magdaleny Muchy, która była moim kierownikiem, w tej chwili jest dyrektorem generalnym w gdańskim Hiltonie i z tego co wiem chyba również dyrektorem na Pomorze IGHP. I to ona jakby wdrażała mnie w pracy w hotelarstwie. Cóż, potem tak naprawdę zainteresowałem się mocno analizą zachowań gości. Bardzo pociągało mnie zagadnienia typowo marketingowe.

Pamiętam, że w 2003 roku natrafiłem na Nekrolog Kemosa Wilsona. Tak naprawdę to był człowiek, który w tamtych czasach dla mnie, powiem szczerze, był nieznany. Każdy kojarzył, że jest Hilton, jest Marriott, ale Wilsona nie kojarzyłem. Wtedy, pamiętam, to były czasy, kiedy w Polsce bodajże były chyba cztery tylko hotele Holiday Inn. Sądzę, że nie byłem jedynym, który nie wiązałby Wilsona z tą siecią, która przecież wyrosła na potentata w latach 70. Była to największa sieć hotelowa na świecie, która rozwijała się w błyskawicznym tempie. Wgłębiając się w ten nekrolog, zacząłem jeszcze bardziej poznawać jego życie, jaki to jest fascynujący człowiek.

Pół roku było o biografii znanych hotelarzy Ritz, Kemons-Wilson, Marriott, Hilton itd., itd. To aż się chciało i faktycznie ta pasja tutaj jest ważna i nie dziwię się, że przez to to nie zgasło. Powiedz w tej książce, co jest dla Ciebie, która osoba jest dla Ciebie największym odkryciem, Która nie jest oczywista, która Cię zaskoczyła i która może zaskoczyć także nas. Jest w niej też parę kobiet, o których nie zawsze mówi się na co dzień, a na pewno można się fajnie zainspirować.

Przyszedł kryzys, nie była w stanie spłacić swoich długów. Przygarnęli, kierownictwo Grand Hotelu przygarnęło gdzieś tam do jakichś tam stryszek. No i tam chyba najprawdopodobniej takie są hipotezy, że popełniła samobójstwo przedowkowując środki nasenne. Także tak to wygląda. Natomiast jeśli chodzi o hotelarzy, no mówię, lubiłem Hiltona. Ritz był takim przykładem doskonałym hotelarza, który notabene, nie wiem czy wszyscy wiedzą, ale też marnie skończył, bo on był tak przepracowanym człowiekiem, Gdzie musiał zajmować się hotelami w prawie całej Europie. Doznał załamania nerwowego i tak naprawdę 16 ostatnich lat do swojej śmierci zakończył w szpitalu psychiatrycznym.

Powiedz, bo moim zdaniem, tak też rozpoczęła się moja pasja do hotelarstwa, gdy przeczytałem 50-stronicową biografię Hiltona. Moim zdaniem to powinien być podręcznik na powitanie w pracy w hotelu, żeby sobie to przeczytać i mieć jakiś cel. Powiedz, jak to powinno wpłynąć, ta treść, na hotelarzy, przyszłych hotelarzy, na poprawę standardów? Rzeczy były sobie, żeby tak naprawdę, żeby ta książka stała się jakąś tam klasyką hotelarstwa, gdzie początkujący hotelarz albo w ogóle osoba, która już piastuje jakieś stanowisko, wyciągnęła sobie pewne wnioski, jak prowadzić hotel.