Datownik 01.10.2021 - Płyta "Unforgettable fire" grupy U2
W Międzynarodowym Dniu Muzyki w "Datowniku" opowieść o jednej z najbardziej przełomowych płyt w karierze grupy U2 - "Unforgettable Fire". Dziś - 1 października - mija 37 lat od jej wydania. Gościem red. Pawła Błędowskiego był znawca muzyki i biografii zespołu, Jan Kotula.
Dobry wieczór Państwu, przed mikrofonem Paweł Błędowski, za konsoletą dzisiaj towarzyszy mi Krzysztof Mysiak, a ze mną już teraz drogą telefoniczną gość Jan Kotula, znakomity znawca muzyki i biografii zespołu U2. Dobry wieczór Janie. Dobry wieczór, witam. Bardzo miło Cię słyszeć. Będziemy rozmawiać o jednej z najważniejszych płyt U2, o płycie Unforgettable fire wydanej w roku 1984. Tak się składa, że dzisiaj mamy i Dzień Polskiej Muzyki i Międzynarodowy Dzień Muzyki i właśnie dziś mija 37 lat od wydania tego krążka U2. Jak myślisz, czy to jest z punktu widzenia ich kariery najważniejsza płyta, czy nie? To znaczy, oni mieli kilka takich płyt, które zdecydowanie były punktami przełomowymi dla ich kariery.
To był producent mający taki swój określony styl nagrywania i którego albumy, na których on odcisnął swoje piętno brzmiały w charakterystyczny sposób i Zarówno on, jak i U2 chcieli czegoś nowego spróbować. Czuli, że czas na zmianę. Rzeczywiście Steve Lillie White, ten o którym wspomniałeś, to był niezwykle rozchwytywany producent lat 80. Wystarczy wspomnieć, że on współpracował także z Rolling Stonesami. Ale rzeczywiście dużo jasnych, dużo sopranowych brzmień, a U2 chcieli pogłębić to, co prezentowali na płytach. Tak, zdecydowanie. Chcieli wprowadzić więcej przestrzeni do swojego grania. Chcieli też szukać jakichś nowych środków wyrazów w swojej muzyce.
Janie, powiedz, bo wiele osób nie pamięta, a może czasami nie zauważa, bo ta piosenka jest tak doskonale rozpoznawalna, że ona traktuje o Martinie Lutherze Kingu. Tak, owszem, Martin Luther King był inspiracją do stworzenia tej piosenki. I nie tylko tej na tej płycie. Słucham? I nie tylko tej na tej płycie, bo jeszcze utwór kończący. A to, że to może nie jest na pierwszy rzut ucha zauważalne, to wynika z tego, że Bono ma taki styl pisania tekstów, że te teksty są... One rzadko dotykają bezpośrednio jakichś kwestii i dopiero w wywiadach Bono musi wyjaśnić, o co mu chodziło tak naprawdę. Natomiast jest w tej piosence jeden wers, który traktuje o tym wydarzeniu, jakim było morderstwo Martina Luthera Kinga bezpośrednio.
Tak, bo tam pada słowo Memphis, nazwa miasta i data. Tak, tak. Co ciekawe, jest tam błąd, do którego Bono się przyznał. Właśnie tak liczyłem, że o tym powiesz. Martin Luther King został zamordowany wieczorem. Ten błąd w tekście, bo często poprawia na koncertach. Po prostu zamiast Ernie Monique śpiewa Late Evening. Wspomnijmy jeszcze także o tej inspiracji amerykańskiej wykraczającej poza to tragiczne wydarzenie związane ze śmiercią Martina Luthera Kinga, bo mamy też piosenkę Elvis Presley and America na tym krążku. Tak. To podobno była improwizacja, Janie, prawda? To była improwizacja, tak.
I tutaj ten związek z Elvisem Frostejem jest taki jeszcze bardziej enigmatyczny, bo on zupełnie nie ma odzwierciedlenia w tekście, ponieważ ten tekst jest czystą improwizacją, nieprzygotowaną w żadnym stopniu. Nakrywanie tej piosenki wyglądało tak, że Brian Eno puścił zespołowi ścieżkę perkusji z innego utworu z tej płyty, S.O.R.O. , w zwolnionym tempie i kazał im do tego grać, co tam im przyjdzie do głowy, Bono kazał śpiewać, też to tam przyjdzie do głowy. Efekt bardzo im się spodobał. Bono powiedział, że to jest świetne, nie mogę się doczekać, aż to skończymy. Na co Brian Innes powiedział, jak to skończymy, przecież to już jest skończone. To już jest gotowe. No tak, tutaj było zderzenie tych dwóch, zupełnie dwóch różnych sposobów myślenia o pracy.
Mianowicie Adam rozgrzewał się w studiu na basie, grał tam sobie Motyw. I w ogóle nie wiedział, że Brian Eno z drugiego pomieszczenia go nagrywa. A to bardzo w stylu Briana Eno było właśnie takie nagrywanie. Tak, dokładnie. I oczywiście to też trafiło na płytę w takiej wersji zupełnie nieopracowanej. Nie chcę tu używać słowa niedopracowanej, ale nieopracowanej. Przypomniała mi się teraz taka recenzja pierwszej pełnowymiarowej płyty grupy R.E.M. Murmur, gdzie recenzent bodajże pisma Rolling Stone napisał, że oni ratują muzykę gitarową, jeżeli chodzi o Stany Zjednoczone. Czy twoim zdaniem U2 uratowali muzykę gitarową, jeśli chodzi bardziej o ten klimat europejski? Myślę, że trochę tak. Myślę, że trochę tak, ponieważ to był zespół, który od początku opierał się na bardzo charakterystycznej grze V-edge, a zresztą
On później był inspiracją dla bardzo wielu gitarzystów również z Polski. Też wielu polskich gitarzystów wskazywało, że usłyszenie po raz pierwszy jego sposobu gry to była dla nich duża inspiracja. Oczywiście on miał swoich mentorów, na których się wzorował, ale może właśnie to, że zdobył taką popularność większą niż właściwie wszystkich tych jego mistrzów, sprawiło, że on stał się również inspiracją dla reszty muzycznego świata. Tak, bo rzeczywiście to jest niesamowity sposób gry na gitarze. Pewnie potrzebowalibyśmy więcej czasu i moglibyśmy poświęcić osobną audycję tylko na rozmowę o sposobie gry The Edge'a. Na koniec jeszcze, Janie, powiedzmy co dalej tak w wielkim skrócie wydarzyło się w ciągu najbliższych lat.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W Międzynarodowym Dniu Muzyki w "Datowniku" opowieść o jednej z najbardziej przełomowych płyt w karierze grupy U2 - "Unforgettable Fire". Dziś - 1 października - mija 37 lat od jej wydania. Gościem red. Pawła Błędowskiego był znawca muzyki i biografii zespołu, Jan Kotula.