SEKRET GUJANY Najszybszy WZROST na ŚWIECIE #BizON

Niewielkie państwo położone na północno-wschodnim wybrzeżu Ameryki Południowej od samego początku wielkich odkryć geograficznych było brutalnie eksplorowane przez Europejczyków. Jego wybrzeża w 1498 roku dostrzegł już sam Krzysztof Kolumb, co spowodowało następnie roszczenia Hiszpanii do tego obszaru. Jednak nie tylko Hiszpania skierowała swój wzrok na ten teren. Od końca XVI wieku tereny wybrzeża kolonizowali Holendrzy. Stworzyli tu trzy kolonie. Esequibo, Demerare i Berbice. W czasie europejskich wojen przechodziły one w zasadzie z rąk do rąk, aż ostatecznie, po wojnach napoleońskich, zostały formalnie przekazane Wielkiej Brytanii. W 1831 roku Londyn połączył je w jedną wielką kolonię.

To właśnie wtedy, Pierwsze wolne wybory wygrała lewicowa postępowa partia ludowa, Czediego Dżagana. Człowieka, który powrócił do historii Gujany 40 lat później, ale tym razem już jako odmieniony liberał. Przy jego pierwszej styczności z władzą Londyn przestraszył się, że kolonia skręca w stronę komunizmu i zareagował siłą. Uwaga Świata skupia się na Georgetown, eleganckiej i przestronnej stolicy Gujany Brytyjskiej, gdy rząd brytyjski podejmuje działania mające na celu powstrzymanie rozwoju komunizmu w tym kraju. Rząd brytyjski twierdzi, że tak surowe środki zostały podjęte, aby zapobiec grożącemu, inspirowanemu przez komunistów powstaniu w Gujanie i wymienia doktora Jagana oraz jego żonę jako należących do jego przywódców.

Co ciekawe, jeszcze przed swoim głośnym upadkiem Maduro próbował przejąć kontrolę nad wodami i dnem morskim przylegającymi do spornego obszaru na odcinku niemal 200 mil morskich. Nie jest to zresztą jedyny spór terytorialny tego niewielkiego kraju. Inny dotyczy tak zwanego obszaru Tigri lub Trójkąta Nowej Rzeki, który Gujana prowadzi z Surinamem. O co dokładnie chodzi w tej sprawie? Otóż przed uzyskaniem niepodległości w 1975 roku prezydent Surinamu zwrócił się do premiera Holandii z prośbą o wyraźne określenie granic. I w odpowiedzi uwzględniono obszar tego właśnie spornego trójkąta. Dlatego do dziś obecność na tym obszarze wojska Gujany jest uważane za okupację.

Poza tym Gujana sprzeczała się z Surinamem również o granicę morską. W 2007 roku Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza wyznaczył jej nowy przebieg, tzw. linię równych odległości. Dało to obu krajom dostęp do różnych części wybrzeża. I jak się okazało, było to jedno z kluczowych wydarzeń w najnowszej historii tego państwa. Bo już wtedy szacowano, że basen Gujany i Surinamu może skrywać naprawdę spore rezerwy czarnego złota. Nawet 15 miliardów baryłek ropy naftowej. W tym czasie sama Gujana przeszła kilka ważnych przeobrażeń. Po uzyskaniu niepodległości skręciła w stronę coraz bardziej autorytarnych rządów Forbes'a Burnhama. Najpierw jako premier, a od 1980 roku jako prezydent

Pewnie jesteście ciekawi, jak ta wielka korporacja w ogóle się tam znalazła. Otóż amerykański koncern nie pojawił się w tych okolicach w 2015. Tak naprawdę pracował nad tym wielkim odkryciem już dużo, dużo wcześniej. Formalnie ExxonMobil poszukiwał złóż w basenie Gujana Surinam już od 1999 roku. Badania sejsmiczne zdecydowanie przyspieszyły jednak w roku 2007, zaraz po rozstrzygnięciu sporu morskiego z Surinamem. Co ciekawe, niektóre odwierty do dzisiaj mają miejsce na spornym terytorium z Wenezuelą. Do tego wcześniej basen ten był uznawany za mało obiecujący lub zbyt ryzykowny dla dużych koncernów. Krótko mówiąc, zainteresowanie nie było natychmiastowe ani spontaniczne.

było wynikiem długoterminowej strategii poszukiwawczej. Finalnie, po 16 latach badań, w końcu się to opłaciło. ExxonMobil ogłosił dziś kolejną ważną informację, ujawniając, że ilość ropy naftowej odkrytej na wodach Gujany jest obecnie szacowana na ponad 4 miliardy baryłek, o 800 milionów baryłek więcej niż początkowo prognozowane 3,2 miliarda baryłek. Cała machina ruszyła więc z wielkim impetem i szybko zaczęła generować pierwsze rezultaty. Kawałek tej historii sukcesu można jednak poddać w wątpliwość. Otóż Gujana jest w tym bogactwie jednym z kilku udziałowców i większość tego dobrobytu przypada tak naprawdę amerykańskim korporacjom i gigantowi z Chin.