Agenci AI - przereklamowany trend? Praktyczne zastosowania w biznesie

Coś zrobione w formie PDF-a, DOX-a, coś takiego. I to wrzucamy do agenta. Jego zadaniem, on ma tam instrukcje spisane, jest na przykład porównanie tego z wytycznymi. Czyli mamy gdzieś sprecyzowane wytyczne, załóżmy, na liście SharePointowej albo w jakimś innym dokumencie. Lista jest fajna, bo tu mamy też przypływ, który musimy politerować. Nie zostawiamy tam fulla do interpretacji dla LLM-u, tylko on ma przejść punkt po punkcie i zawsze ma przejść po wszystkich. Bardziej ustrukturyzowany format informacji. No i właśnie, czyli tam trochę wychodzimy już poza instrukcję taką stricte opisową, korzystamy tam z jakiegoś przepływu pod spodem, którego zadaniem jest odczytanie listy i przejście punkt po punkcie. I wtedy możemy robić właśnie taką walidację tego, czy to co my przygotowaliśmy w naszym dokumencie przestrzega tych naszych reguł odgórnych.

I do tego to narzędzie naprawdę się dobrze spisuje, bo mamy wtedy bardzo konkretny wsad, a jednocześnie nie przekraczając naszego okra kontekstowego. Czyli wtedy jesteśmy w stanie całego tego PDF-a wrzucać do AI i taki prompt sobie pod spodem działa i sprawdza, czy jest zawarte tam dane, że musi zawsze być stwierdzenie takie i takie. I on to mega szybko sprawdzi. I podkreśli, gdzie są błędy, a można byłoby to przygotować też w bardzo faktyczny sposób. Nie wiem, w doxie podsumowanie, gdzie są te nasze fragmenty i proponowane, jak to powinno brzmieć. Ja podciągnę tą twoją myśl trochę i spróbuję zrobić trochę bardziej abstrakcyjną. Na tej zasadzie, że... Tak naprawdę na tym polu agenturalnym to mówimy w dużej mierze o tym, że siłą tych rozwiązań jest integracja pewnego rodzaju, czyli właśnie to, że możemy sprawnie dostać się do listy SharePointowej, czy sprawnie przeiterować sobie jakiś konkretny zespół plików, które już tak czy siak się gdzieś w naszej przestrzeni filmowej znajdują.