„Mój brat chciał żyć pięknym, lepszym życiem." Refka na grobie Musy

Na ten dzień rodzina zmarłego Musy czekała cztery lata. Dopiero teraz Refka i jego siostra mogła przyjechać do Polski na grób brata i po jego akt zgonu. Do końca nie było wiadomo czy do tego dojdzie, ponieważ córka Refki zaraz po przylocie do Polski trafiła do szpitala. Nazywam się Piotr Czaban i witam Was na kanale Czaban robi raban. Miałem opowiadać o muzyce i przyrodzie. Jednak od 2021 roku informuję głównie o kryzysie humanitarnym, który nadal trwa.

Dostępny jest na tym kanale. W drodze do urzędu po akt zgonu i nagród Musy, Refka opowiedziała o losie swojego brata i o tym, jak jej rodzina przeżywa tę śmierć. Pokój z wami. Nazywam się Refka i jestem siostrą Musy Hamida, który zmarł na granicy polsko-białoruskiej. Jeśli Bóg pozwoli, dzisiaj odwiedzę jego grób. W tej podróży pomaga mi dziennikarz Piotr. Bardzo ci Piotrze dziękuję. Dziękuję również wszystkim ludziom, którzy razem z nim mi pomagają. Wszystkim, którzy starali się pomóc mojemu bratu i tym, którzy szukali jego ciała.

Chwała Bogu, chwała Bogu, takie jest życie. Jeśli chodzi o mnie, naprawdę nie wiem co powiedzieć. Wpadłam w bardzo ciężki stan psychiczny, który trwał bardzo długo. Ale dzięki wsparciu rodziny i ich cierpliwości udało mi się z tego wyjść. To było dla mnie niezwykle bolesne. Wyobraźcie sobie, że czekacie na kogoś wyjątkowego i śledzicie każdy jego krok. Mówiłam mu, Musie, idź, przyjedź, poczekaj, bądź cierpliwy. Jego ostatnie słowa do mnie brzmiały, Refka, moje serce nie jest w spokoju. To właśnie te słowa sprawiły, że przez bardzo długi czas tak mocno przeżywałam jego śmierć i jego utratę. Od 2022 roku próbowałam przyjechać tutaj, do tej miejscowości, gdzie znajduje się jego grób.

Bardzo dziękuję wszystkim, którzy pomogli Refce i jej córce podczas pobytów w Polsce. Dziękuję panu Edwardowi i pani Danucie. Dziękuję mniejszości sudańskiej w Polsce, a zwłaszcza panu Adilowi. Dziękuję pielęgniarkom i lekarzom z Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Białymstoku. Dziękuję Paniom z Centrum Kultury Prawosławnej w Białymstoku. Dziękuję Pani Annie z Urzędu Stanu Cywilnego w Krynkach. Dziękuję Pani Małgorzacie i Panu Andrzejowi z Krynek oraz moim patronom. Przepraszam Refkę i jej rodzinę za to, co spotkało Musę w mojej ojczyźnie, niedaleko miejsca, w którym się urodziłem i mieszkam. Gdyby nie wywózki zwane puszbekami, Musa by nie umarł.