Robert Kośla - EMEA Chief Architect - Secure Cloud - Defense and Intelligence, Microsoft
O blaskach i cieniach bycia cyberliderem w ważnych instytucjach państwowych opowie Robert Kośla.
Ja myślę, że tutaj trzeba uwzględnić jedną rzecz, tą rzecz, która cechuje właśnie sektor publiczny, to jest ta cykliczność, cykliczność pracy bardzo często podporządkowana kalendarzowi politycznemu wyborów. To jest obserwowane przez wiele, wiele lat i to myślę, że nie tylko jest charakterystyczne dla Polski. Gdzie zawsze oczywiście przy zmianie, przy dużych zmianach politycznych zmienia się też ten szczebel kierowniczy, szczebel średniego stopnia i tutaj są albo wznawiane pewne przedsięwzięcia, które były wcześniej realizowane, albo hamowane te przedsięwzięcia, albo zmienia się wektor działań podejmowanych w obszarze cyberbezpieczeństwa i nie tylko. Więc myślę, że przede wszystkim ta właśnie cykliczność podporządkowania kalendarzowi wyborczego, plus jeszcze ta specyfika związana z sektorem publicznym, ona jest związana z celami, które są stawiane.
Uznałem, że to bardzo dobry pomysł i de facto zrobiłem dokładnie to samo, czyli poprosiłem każdego z pracowników i liderów poszczególnych zespołów, bo tak jak mówię, nie byli to naczelnicy formalnie, a żeby pisali zadania, które wynikają z ustawy, zadania, które wynikają z wcześniejszych zobowiązań i roli departamentu, jak i te zadania, które w najbliższym czasie na nas będą spoczywać. I te zadania sobie rozpisałem, rozłożyłem i później pogrupowałem to w taki sposób, że z tych czterech grup powstają cztery wyziemy. I te cztery wydziały, które zostały, później zaakceptowana ta koncepcja przez pana ministra Obońskiego, również dyrektora generalnego i na bazie tego udało mi się zbudować strukturę złożoną wtedy z czterech wydziałów, z powołaniem czterech naczelników i tak żeśmy tą strukturę wyulkomili. I ona do tego czasu, do tego, do chwili obecnej funkcjonuje, poza tym jednym wydziałem, który został przekazany wtedy do biura dyrektora generalnego.
A fluktuacje? Słuchacze spotykają, jako po prostu rynek daje fantastyczne możliwości. Jak ktoś już pozna system, zna reguły gry, to jest łakomym kąskiem dla sektora publicznego. Myślę, że to będzie zaskoczenie, dlatego że jedyna osoba, która rzeczywiście odeszła do struktury Departamentu i to było w tym pierwszym okresie dwóch, trzech miesięcy, bo dostała inną propozycję, uznała ją za ciekawszą. Ta osoba przeszła notabene nie do biznesu, tylko do ówczesnego Ministerstwa Energii. Natomiast jeszcze jedna osoba, ale ona dostała propozycję ze służb też pójścia na kursy. To była osoba, która interesowała się bardzo mocno służbami, więc jakby to też przejście też nie do sektora prywatnych. Tak naprawdę nie było sytuacji takiej, żeby ktoś z zespołów funkcjonujących w Departamentie Cyberbezpieczeństwa odszedł w tym czasie, kiedy ja funkcjonowałem.
To ciekawe, bo też podobny analiz w tym sektorze biznesowym funkcjonuje, że tam są też układowcy, którzy potrafią przyciągać do swojej firmy ludzi, a teraz jak już odchodziłyś ze stanowiska, to ile tych osób było w sumie? To jest dwadzieścia parę osób w tej chwili, także, bo twoim zdaniem było wystarczająco adekwatne. Wystarczająco adekwatne do tego pierwszego okresu rozruchowego. Myślę, że przede wszystkim i plany, które zostawiłem swojemu następcy, one obejmują utworzenie dwóch nowych wydziałów, propozycje utworzenia dwóch nowych wydziałów. To nie są nowe propozycje, bo te propozycje przygotowaliśmy już w ubiegłym roku. Kierownictwo Kancelarii i Prezesa Rady Ministrów. Przede wszystkim te wydziały, one wynikają po części z implementacji aktu o cyberbezpieczeństwie, czyli wydziału, który ma zajmować się realizacją funkcji Krajowego Organu Certyfikacji Cyberbezpieczeństwa, czyli nadzoru i funkcjonowania całego programu, całego schematu certyfikacji cyberbezpieczeństwa.
Żadna z tych uwag nie dotyczyła tego, że ten model jest zły, że ten model będzie powodował jakiekolwiek konflikty. A czemu nie udało się tego zrobić? Departament Cyberbezpieczeństwa, przygotowując projekt, realizuje polecenia ministra, który wskazuje kierunki, w jakich projekt ma podążać. Tak jak mówię, ta wersja projektu wcześniejsza, którą firmował pan minister Zamórski, ona uwzględniała ten poprzedni model. Tak, oczywiście będziemy się uważnie przyglądać teraz do zdania, jeżeli oczywiście dobrze. Myślę, że każdy z CSO będzie miał pewien zgryz, bo jak mu... Jego z lepszym ludźmi powie, wiesz, ja to chciałbym realizować fajne rzeczy i tutaj Ministerstwo Cyfryzacji, KBRM powie, daję ci 42 tysiące jako dodatek, tak, bo to jest w tym momencie jako dodatek, to jest szansa, że on...
I tutaj też jeszcze raz powtarzam, być liderem tego zespołu, a nie tylko szefem, który pokazuje co, gdzie, jak, dlaczego. Tak jest. Generalnie oczywiście ta rola lidera ona dużo wymaga. Wymaga tego, że pracuje się często więcej niż jej zespół. Bo żeby rzeczywiście z tym zespołem i tą pracę rozdzielić, a nie tylko dawać pojedyncze czy cząstkowe zadania, tylko żeby tą pracę rozdzielić w sposób odpowiedni, żeby ona była też zrealizowana, bo trzeba znać też kompetencje i trzeba znać możliwości tego zespołu. Każdego z ludzi, pojedynczo i osobno, bo niektórzy lepiej pracują w zespole, niektórzy lepiej pracują jako single. Dlatego mój przekaz jest taki. Słuchaj zespołu. Słuchaj zespołu, buduj zespół, bądź tym liderem, aniżeli tylko bossem, który wydaje polecenie. Zamknijmy to może ministerstwo.
W świecie cyber każdy z krajów, może Unia Europejska w pewien sposób działa, Stany Zjednoczone też działają, choć jedna patrzy się na drugie. Co mógłby powstać takiego, co by było globalnym, centralnym sposobem dostarczania wiedzy, dostarczania standardów w zakresie cyber? Czyli takim powinien się czuć w cybersedatarze generalnego. Takie ONZ. ONZ. Organizacji Narodów w Cyberprzestrzeni. Można by tak to sformułować. Szereg inicjatyw było podejmowanych zarówno przez biznes, i tutaj ze swojej poprzedniej roli, tej roli wcześniej w Microsoftzie, jedną z inicjatyw też dotyczyła przygotowania swego rodzaju cyberkonwencji genewskich. Czyli ustanowienia swego rodzaju standardu prawnego, który byłby formą deklaracji państw, że nie podejmują działań destrukcyjnych w stosunku do obywateli czy biznesu, czy sfery cywilnej.
Nie prowadzą działalności ofensywnej, nie sponsorują działalności ofensywnej, która byłaby ukierunkowana na obywateli czy na sferę cywilną. Oczywiście z drugiej strony to można powiedzieć utopia. Nie takie konwencje się podpisywało, nie takie konwencje się łamało, nie takie pakty o nieagresji się łamały. Ale od czego jeszcze trzeba zarządzać? Trwa, ale to działa. Jeżeli popatrzymy się na prawdziwą konwencję genewską i popatrzymy się na lata XVIII, XVII wiek, to wtedy przejazdy wojsk z powrotem były normą. Żadnych zasad nie było. A to czy ktoś je stosuje czy nie, to jest kwestia wtórna. Przed nami mamy jakiś punkt referencyjny, punkt odniesienia i możemy powiedzieć, że ktoś czegoś nie stosuje, pomimo tego, że takie zostały standardy ustalone. Jeżeli standardów nie ma, to trudno nawet kogoś postawić. Prace są prowadzone, z jednej strony mówiłem o ONZ, są prowadzone na poziomie ONZ-u, żeby wypracować jakieś ramy prawne, podejmowania działań, dookreślania działań,
To samo dotyczyło Federacji Rosyjskiej. W niektórych operacjach rzeczywiście zainteresowanie tych państw było do współpracy, ale to nie jest reguła. Tak jak mówię, zdarza się, bo jest to incydentalnie. Trudno sobie wyobrazić sytuację taką, kiedy grupa prowadząca działania ofensywne Wobec infrastruktury krytycznej w państwach zachodnich, kiedy dochodzi do atrybucji tej grupy, że ona jest sponsorowana, wspierana przez jedną z służb specjalnych państwa takiego jak Federacja Rosyjska czy Chińska Republika Ludowa, że to państwo poprze działania wobec tej grupy, no to by było coś dziwnego. Co więcej, ja mówię tutaj też o tej atrybucji, atrybucja, która znalazła swoje odzwierciedlenie w sankcjach europejskich, bo mamy przecież rozporządzenie unijne. Mamy też zakres działań bazujących na Cyber Diplomacy Toolbox, który miał na poziomie w 2017 roku, później te elementy wdrażane. I teraz, jeżeli sobie spojrzymy na rozporządzenie, które zawiera z jednej strony wymagania, a z drugiej strony, czy kryteria, z drugiej strony jest lista podmiotów, które już są objęte sankcjami unijnymi, jako podmioty prowadzące działania będące cyberatakami na infrastrukturę unijną, bądź państw członkowskich.
Stąd nawet w starym manualu wynika to, że jak ktoś mnie zaatakuje, to czy ja nie mogę odpowiedzieć atakiem? Mogę wtedy odpowiedzieć atakiem. Atak może dotyczyć jego, ale również mojej infrastruktury. Przede wszystkim te działania, one są zdefiniowane chociażby w Strategii Cyberbezpieczeństwa, czyli to jest podnieszenie świadomości obywateli z tego, żeby w sposób odpowiedzialny korzystali z technologii informatycznej. Oczywiście to jest z drugiej strony nacisk na producentów, na dostawców rozwiązań, żeby one były coraz bezpieczniejsze. Jak najbardziej tak, weźmy pod uwagę to, że przez wiele lat i do tej pory nie ma regulacji, nie ma obowiązków. I w bardzo małym zakresie, chociażby porównując to do przemysłu samochodowego, gdzie odpowiedzialność producenta jest bardzo duża za to, czy sam pojazd spełnia odpowiednie normy, jakość, zabezpieczeństwo tego pojazdu, on poddawany jest testom, musi spełniać odpowiednie normy, to z drugiej strony, patrząc na oprogramowanie i sprzęt,
Co więcej, nawet nie ma standardu, Wymagań europejskich w stosunku do bezpieczeństwa systemu wideoweryfikacji. Dopiero ETSI podjęło pracę, dopiero ETSI ma przygotować to. Więc nawet patrząc na to... To już lata, miesiące. Ja pamiętam tę dyskusję od 2 czy 3 lat temu. Już ETSI startowało z tym tematem. Więc jeżeli nie ma europejskiego standardu, to trudno coś wprowadzić, to będzie uznawane. Bo co z tego, że mamy na przykład we Włoszech wideoweryfikację, ale w jakichś określonych wymaganiach co więcej odpowiedzialność ponosi lokalny dostawca i zakres ewentualnych sankcji czy odpowiedzialności finansowej no też nie przekłada się dalej. I teraz czy uznawać taką formę identyfikacji elektronicznej czy nie? To musi być określone na poziomie europejskim, tym bardziej, że te przepisy mają charakter obowiązujący dla państwa. Ona działa, w niektórych bankach jest stosowana. Oczywiście to jest odpowiedzialność banka, bo to jest rodzaj umowy z klientem, ale też propozycja taka, dlaczego nie zastosować wideoweryfikacji, na przykład przy identyfikacji do systemu rządowego.
Pokazano wszystkie 11 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Tomasz Wodziński przedstawia Roberta Kośle, dyrektora Departamentu Cyberbezpieczeństwa w Kancelarii Premiera, opisując jego długą karierę w cybersecurity.
Robert opowiada o swojej pracy w środowisku publicznym i komercyjnym, podkreślając różnice i korzyści obu sektorów.
Robert opowiada o decyzji o opuszczeniu Microsofta i powrocie do sektora publicznego, aby kontynuować pracę nad Krajowym Systemem Cyberbezpieczeństwa.
Robert opisuje strukturę i rozwój Departamentu Cyber bezpieczeństwa, w tym zmiany i propozycje dotyczące nowych wydziałów.
Robert omawia zatrudnianie ekspertów do analizy zagrożeń i łańcucha dostaw, a także finansowanie tego projektu z budżetu.
Robert rozmawia o współpracy z branżą IT, a także przedstawia swoje opinie na temat pracy w sektorze publicznym i potencjalnych problemów z integracją.
Robert Kośla omawia współpracę międzynarodową w dziedzinie cyfrowej, regulacje i standardy, a także perspektywy zawodowe.
Robert Kośla omawia, jakie pytania rekruterów są nieodpowiednie, a także opowiada o swojej prywatnej przestrzeni i tajemnicach państwowych.
Robert Kośla będzie mówić na konferencji Advanced Fed Summit o przeciwdziałaniu atakom ransomware'owym i inicjatywie 30 państw.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
O blaskach i cieniach bycia cyberliderem w ważnych instytucjach państwowych opowie Robert Kośla.