Junko Furuta

Gdyby nie splot wydarzeń, jej historia mogła być jedną z wielu. Typowa nastolatka dorastająca w Japonii lat 80., ale tego wieczoru, wracając do domu, znalazła się na drodze tych, którzy odebrali jej wszystko. Kiroshi Miyano, Nobuharu Minato, Joe Ogura oraz Yasushi Witanabe. Mimo, że byli młodzi, między 16 a 18 rokiem życia, już wcześniej wchodzili w konflikty z prawem i wyrobili sobie reputację jako brutalni i nieprzewidywalni członkowie lokalnej grupy przestępczej powiązanej z Yakuza, japońską mafią. Miyano, lider grupy, był znany ze swojego wybuchowego temperamentu i miał aspirację, by wspinać się wyżej w strukturze Yakuzy.

To dawało mu poczucie siły, nietykalności oraz brutalną pewność siebie, która przerażała jego rówieśnika. Był listopad 1988 roku. Junko wracała do domu ze szkoły. Była to zwykła trasa, którą pokonywała niemal codziennie. Jednak tego wieczoru wszystko miało się zmienić. Miyano i jego wspólnicy wędrowali po mieście w poszukiwaniu nowych, ekscytujących wrażeń. W ich oczach Junko była łatwą ofiarą. Widzieli w niej kogoś, kogo mogli zastraszyć i wykorzystać. Mieli już doświadczenie w napadach, rozbojach i przemocy. Ale to, co zrobili Junko, wykraczało daleko poza zwykłe akty przemocy.

Plan był prosty, ale okrutny. Miyano podszedł do Junko i zagroził jej przemocą, zmuszając do współpracy. Z pomocą kolegów, którzy zapewniali mu wsparcie, udało mu się przekonać Junko, by poszła z nim. Dziewczyna przestraszona była całkowicie podporządkowana ich żądaniom. Nie wiedziała jeszcze, że to tylko początek jej 44-dniowego koszmaru. Chłopcy zabrali Junko do domu jednego z nich, Nobuharu Minato, gdzie planowali ją przetrzymywać. Dom ten, choć na zewnątrz wyglądał jak typowy spokojny dom w japońskim stylu, Stał się areną przerażających wydarzeń, które miały miejsce przez następne tygodnie.

Sami także ją krzywdzili. Choć rodzina Nobucharu początkowo była świadoma obecności Junko w ich domu, później twierdzili, że nie mieli wiedzy o przemocy, której była ofiarą. Prawdopodobnie obawiali się odwetu ze strony Yakuzy, z którą powiązani byli oprawcy, a zwłaszcza Miyano. Żaden z dorosłych nie interweniował ani nie poinformował policji. Junko była przetrzymywana w nieludzkich warunkach, całkowicie zdana na łaskę i niełaskę swoich oprawców, którzy z każdym dniem traktowali ją coraz gorzej. Skrajnie wycieńczona nie była już w stanie poruszać się samodzielnie ani dbać o siebie, a każda forma buntu kończyła się dla niej kolejnymi ranami i upokorzeniami.

W końcowych dniach swojego życia Junko Furuta była w stanie skrajnego wycieńczenia. Jej ciało pokrywały liczne rany, siniaki i oparzenia. Była niezdolna do samodzielnego poruszania się, a skala obrażeń była olbrzymia. Oprócz licznych ran otwartych miała połamane i zmiażdżone kości. Pomimo tego oprawcy nie mieli zamiaru się zatrzymywać. Ich brutalność osiągnęła apogeum. Ostatnie dni jej życia były jednymi z najbardziej brutalnych. 4 stycznia 1989 roku Miyano i jego wspólnicy jeszcze raz pobili Junko, stosując różne narzędzia, w tym metalowe sztangi.

Mimo brutalności i wyjątkowego okrucieństwa czynu oskarżeni byli sądzeni jako nieletni, co oznaczało niższe kary. Najwyższy wyrok jaki otrzymał Hiroshi Miyano wyniósł zaledwie 20 lat więzienia, a pozostali sprawcy otrzymali jeszcze krótsze kary od 5 do 10 lat. Społeczeństwo japońskie było oburzone, gdyż wielu ludzi uznało, że wyroki nie były adekwatne do rozmiaru zbrodni. Sprawa Junko stała się symbolem brutalności oraz wad w japońskim systemie sądownictwa wobec młodocianych przestępców. Wywołała fale oburzenia i głosy domagające się zaostrzenia kar dla nieletnich, szczególnie w przypadkach tak okrutnych zbrodni.