Javed Iqbal. Morderca dzieci 🎧 PODCAST KRYMINALNY

30 grudnia, rok 1999. Pakistan. Redakcja Gazety Urdu w Lahaur dostaje list. Nie jest podpisany. Nie zawiera gruźb. Zamiast tego wyznanie. Zabiłem stu chłopców. Rozpuściłem ich ciała w kwasie. Zdjęcia i dokumenty zostawiłem w moim domu. Nie zamierzam uciekać. Oddam się w ręce policji. Początkowo wygląda to jak żart. Ktoś szuka taniej sensacji, ale dziennikarz, który otworzył kopertę ma przeczucie i zawiadamia policję. Kilka godzin później funkcjonariusze wchodzą do domu wskazanego w liście.

W środku znajdują się dwa wielkie zbiorniki z pozostałościami po ludzkich ciałach. W osobnym pokoju dziesiątki zdjęć chłopców. Zeszyt z imionami i datami. Ślady krwi. Na ścianach i na podłodze. Napis, a w zasadzie podpis. Javed Iqbal. To mężczyzna, który właśnie ogłosił, że zabił setkę dzieci. Przez kolejne dni cały Pakistan mówił tylko o tym. Kim był? Dlaczego to zrobił? Jak to możliwe, że trwało to tak długo i nikt niczego nie zauważył? Javed Iqbal. Urodzony w 1961 roku w Lahaur, w zamożnej pakistańskiej rodzinie.

Data, numer ofiary plus notatki i ciekawostki. Księgowość zbrodni. W dzienniku pisał. Oto dowód, że można zabijać dzieci w Pakistanie i nikt nie będzie o nie pytał. W pokoju trzymał buty, dziecięce koszulki i plecaki. To były trofea. Nieco później dla policji będzie to jedyny ślad istnienia tych chłopców. Przez dwa lata nikt nie zauważył niczego podejrzanego, bo Iqbal wybierał tych, których społeczeństwo już dawno przestało widzieć. 30 grudnia 1999 r. Policja otrzymała kopię listów, który wcześniej trafił do lokalnej gazety.

Otoczony przez dziennikarzy oznajmił spokojnie. Zrobiłem to, co obiecałem. Teraz możecie mnie zabić. Nie protestował. W areszcie zrezygnował z adwokata. Twierdził, że nie potrzebuje obrony. W jego oczach nie było skruchy. Była obojętność. Jakby wiedział, że wszystko już zostało rozstrzygnięte. Proces ruszył szybko. Dowody były przytłaczające. Notatki, zdjęcia, fragmenty ciał, chemikalia i zapisy z pamiętnika. Javed nie zaprzeczał. Nie próbował się wybielić. Mówił, dzieci w Pakistanie nie znaczą nic. Zabiłem je, żeby to pokazać.

W jego liście jedno zdanie brzmiało jak wyrok nie tylko dla niego, ale dla całego systemu. Chciałem pokazać jak mało warte jest życie dziecka w Pakistanie. I pokazał.