Javed Iqbal. Morderca dzieci 🎧 PODCAST KRYMINALNY

W środku znajdują się dwa wielkie zbiorniki z pozostałościami po ludzkich ciałach. W osobnym pokoju dziesiątki zdjęć chłopców. Zeszyt z imionami i datami. Ślady krwi. Na ścianach i na podłodze. Napis, a w zasadzie podpis. Javed Iqbal. To mężczyzna, który właśnie ogłosił, że zabił setkę dzieci. Przez kolejne dni cały Pakistan mówił tylko o tym. Kim był? Dlaczego to zrobił? Jak to możliwe, że trwało to tak długo i nikt niczego nie zauważył? Javed Iqbal. Urodzony w 1961 roku w Lahaur, w zamożnej pakistańskiej rodzinie.

Oficjalnie by im pomagać, nieoficjalnie by wybrać ofiary. Javed był samotnikiem, unikał relacji, nie miał bliskich przyjaciół, ale miał obsesję na punkcie kontroli. Każdy ruch zapisywał, dokumentował, robił zdjęcia, zbierał informacje o swoich ofiarach. Prowadził dziennik morderstw z imionami, datami i metodami. Mówił, że zabił 100 osób nie z nienawiści, ale z zemsty. Twierdził, że kilka lat wcześniej był fałszywie oskarżony przez policję i został zgwałcony w areszcie. Później oznajmił, że zrobiłem to, żeby udowodnić, że życie dzieci w tym kraju nic nie znaczy.

Jeśli to była zemsta, to miała wymiar przemysłowy. Javed Iqbal działał metodycznie przez dwa lata. Zabijał chłopców w wieku od 6 do 16 lat. Większość z nich nigdy nie została oficjalnie zgłoszona jako zaginiona. Dla systemu byli niewidoczni i Javed doskonale o tym wiedział. Javed Iqbal nie szukał swoich ofiar po kryjomu. Nie śledził ich po zmroku. On po prostu wychodził na ulicę w biały dzień i wybierał. Dworce, targowiska i zatłoczone ulice. To tam przesiadywali chłopcy. Bezdomni, opuszczeni, bez opieki. Nikt o nich nie dbał. Nikt ich nie szukał.

Nie było rodzin. Nie było akt zaginięć. Iqbal podchodził do nich spokojnie, z uśmiechem. Miał jedzenie, obiecywało nocleg, pracę. Czasem mówił, że jest nauczycielem, który pomaga dzieciom, a oni wygłodzeni szli z nim. W domu zapraszał ich do pokoju z zamkniętymi drzwiami, a tam znikały wszelkie pozory. Najczęściej dusił ich stalowym łańcuchem. Ciała umieszczał w wannach z kwasem, które sam zainstalował w łazience. Wszystko odbywało się w ciszy. Szybko, systematycznie, bez śladu. Każdą ofiarę dokumentował. Zdjęcie, imię, często nadane przez niego.

Data, numer ofiary plus notatki i ciekawostki. Księgowość zbrodni. W dzienniku pisał. Oto dowód, że można zabijać dzieci w Pakistanie i nikt nie będzie o nie pytał. W pokoju trzymał buty, dziecięce koszulki i plecaki. To były trofea. Nieco później dla policji będzie to jedyny ślad istnienia tych chłopców. Przez dwa lata nikt nie zauważył niczego podejrzanego, bo Iqbal wybierał tych, których społeczeństwo już dawno przestało widzieć. 30 grudnia 1999 r. Policja otrzymała kopię listów, który wcześniej trafił do lokalnej gazety.

Plastikowe pojemniki wypełnione kwasem chlorowodorowym. W nich fragmenty ludzkich szczątków, skóra, kości, włosy. Obok metalowy hak i łańcuch. To była zorganizowana fabryka śmierci. W znalezionym dzienniku Javed opisał każde morderstwo z zegarmistrzowską precyzją. Spis imion, daty, sposób zabicia, reakcje ofiar. Miejscami notatki przypominały raport techniczny, a czasem jakiś chory manifest zemsty. Policja zabezpieczyła dziesiątki dowodów, ale sprawcy nie było. Dom był pusty. Iqbal zniknął. W styczniu 2000 roku Javed Iqbal sam zgłosił się na posterunek policji.

Otoczony przez dziennikarzy oznajmił spokojnie. Zrobiłem to, co obiecałem. Teraz możecie mnie zabić. Nie protestował. W areszcie zrezygnował z adwokata. Twierdził, że nie potrzebuje obrony. W jego oczach nie było skruchy. Była obojętność. Jakby wiedział, że wszystko już zostało rozstrzygnięte. Proces ruszył szybko. Dowody były przytłaczające. Notatki, zdjęcia, fragmenty ciał, chemikalia i zapisy z pamiętnika. Javed nie zaprzeczał. Nie próbował się wybielić. Mówił, dzieci w Pakistanie nie znaczą nic. Zabiłem je, żeby to pokazać.

W marcu 2000 roku zapadł wyrok. Sędzia powiedział krótko. Za zabicie setki dzieci kara śmierci. Ale to nie wszystko, bo po chwili zwrócił się do Javeda i oznajmił. Zostaniesz uduszony tym samym łańcuchem, którego używałeś. Twoje ciało zostanie rozpuszczone w kwasie, tak jak ty to robiłeś swoim ofiarom. Kara odbędzie się publicznie i będzie transmitowana na żywo. Jednak ten wyrok nigdy nie został wykonany. Organizacje międzynarodowe i naciski rządu sprawiły, że karę zamieniono na tradycyjne powieszenie. Ale nawet to nie doszło do skutku.

8 października 2001 roku Javed Iqbal został znaleziony martwy w swojej celi. Oficjalnie samobójstwo przez powieszenie. Nieoficjalnie mówi się, że został pobity na śmierć przez strażników i współwięźniów. Nikt nie wszczął śledztwa. Sprawa została zamknięta. Przez dwa lata Javed Iqbal zabijał dzieci w samym sercu Lahaur. W centrum wielkiego miasta. Bez ciemnego lasu, bez zwłowieszczych piwnic. Bez ukrywania się. W zwykłym domu na zwykłej ulicy. I nikt nie zauważył. Nie było listów gończych, nie było poszukiwań, nie było plakatów na słupach, bo dzieci, które zabijał, były niewidzialne.

Uliczne sieroty, dzieci porzucone, dzieci, które już za życia nie istniały, nie miały nazwisk, nie miały aktów urodzenia, nie miały nikogo, kto mógłby zapytać, gdzie on jest. Policja przez lata ignorowała ich zaginięcia. Nie z braku kompetencji, z braku zainteresowania. Społeczeństwo zajęte codziennością nie pytało dlaczego tylu chłopców śpi na ulicach. Nie pytano dlaczego nagle znikają, bo kiedy nie masz domu nikt nie sprawdza czy wróciłeś. Iqbal wiedział, że właśnie tu jest luka. Że jeśli wybierze tych, którzy nikogo nie obchodzą, może ich zabijać bez konsekwencji.