Dzieci z Mrowiska 🎧 PODCAST KRYMINALNY

Rock miał odpowiedzi. Rock miał wizję. I Rock miał plan. Założyli wspólnotę w lesie. Zbudowali małe domki, namioty, altanki. Żyli bez prądu, bez szkół, bez lekarzy. Tylko oni. I on. Rock nazwał ich Dziećmi z Mrowiska, bo mieli pracować jak mrówki i słuchać bez dyskusji. Na początku był miły, charyzmatyczny, obiecywał miłość, wspólnotę i boskie światło, ale kiedy tylko zdobył ich zaufanie, zaczął budować własne królestwo bólu. I nikt, absolutnie nikt nie był gotowy na to, jak daleko to zajdzie. W głębi lasów Kanady, z dala od miasta, cywilizacji, zepsutego świata, Rock Terryu i jego wyznawcy zbudowali coś, co z zewnątrz przypominało raj.

Rok. Uważał się za boskiego proroka i zbawcę. Własne dzieci traktował jak przedłużenie siebie, jak narzędzia i jak swoją własność. Nie pozwalał im chodzić do szkoły, nie pozwalał by słuchały radia, oglądały telewizji, ani nawet rozmawiały o świecie zewnętrznym. Ich światem był las, ich religią posłuszeństwo, a ich bogiem potwór. Dzieci były karane za wszystko, za złe spojrzenie, za nieodpowiedni ton głosu, za zmęczenie. Czasem stawiał je nago przed całą wspólnotą. Bił je rózgą albo oblewał zimną wodą w środku zimy i mówił, to oczyszcza duszę. Najgorsze było to, że dzieciaki nie znały innego świata.

Rock stał się nie tylko przywódcą sekty. Nie był tylko prorokiem w oczach swoich wyznawców. Z czasem stał się kimś więcej. Bogiem, który miał prawo dawać życie i je odbierać, kiedy tylko chciał. Ale on nie odbierał życia szybko. Nie był zainteresowany prędką śmiercią. Interesował go ból. W pewnym momencie przestało wystarczać mu posłuszeństwo. Zaczął leczyć i zaczął operować. Twierdził, że ma boskie zdolności medyczne, że może naprawiać ciało, usuwać grzech poprzez skalpel i oczyszczać duszę poprzez tortury. Jednej kobiecie, która skarżyła się na ból brzucha, samodzielnie wyjął część jelita cienkiego.

Bez narkozy, bez rękawiczek, bez wiedzy, kuchennym nożem i zakrwawioną szmatą. Nie uwierzycie, ale pacjentka nie przeżyła. Rok powiedział, że zmarła, bo nie miała wystarczającej wiary, a potem kazał wszystkim się za nią modlić i zakopać ciało. Innym razem odciął kobiecie jedną pierś, bo była zakażona. Zaszywał rany drutem do wiązania kurczaków. Podczas jednej z operacji wbił gwoździe w dłoń dziecka, żeby uwolnić od niego demona kłamstwa. Potem głaskał je po głowie i mówił, Bóg jest z ciebie dumny. Wszystko co robił przedstawiał jako boską misję.

Jedna z córek Rocka powiedziała, nie wiem czy jestem ofiarą, dzieckiem czy grzechem. Wiem tylko, że żyję i że on żył we mnie zbyt długo. Rok Tyrius spędził ostatnie lata życia w więzieniu. Nie było już wspólnoty, nie było czcicieli i nie było Boga. Był tylko stary, zniszczony mężczyzna. W pomarańczowym kombinezonie. W małej celi z metalowym łóżkiem. Nie wyraził skruchy. Nigdy. Do końca twierdził, że wszystko to co robił miało boski sens. W 2011 roku jeden ze współwięźniów zaatakował Rocka ostrym narzędziem. Zadał mu kilka ciosów.